Het gebeurt niet elke dag dat er uit het niets een mysterieuze sf-film opduikt die je ontvoert naar een andere belevingswereld. Zelfs niet elk jaar. Dus: gordijnen dicht, deur op slot, smartphone uit.
...

Het gebeurt niet elke dag dat er uit het niets een mysterieuze sf-film opduikt die je ontvoert naar een andere belevingswereld. Zelfs niet elk jaar. Dus: gordijnen dicht, deur op slot, smartphone uit. Het door Amazon Studios opgepikte The Vast of Night stond op niemands radar. Andrew Patterson, een 38-jarige Amerikaan met een productiebedrijf voor reclame- en bedrijfsfilms, deed alles zelf: scenario, regie, productie, montage en financiering. Dat had makkelijk verkeerd kunnen aflopen. Vlak voor componisten Erick Alexander en Jared Bulmer hem te hulp snelden met een efficiënte, bezwerende score, was de DIY-filmer er even van overtuigd dat hij door het beperkte budget net te weinig materiaal had gedraaid. Maar het is niet verkeerd afgelopen. Integendeel. Het met een snuifje nostalgie en weemoed op smaak gebrachte The Vast of Night presenteert zichzelf als een aflevering van Paradox Theater, een fictieve sf-serie die doet denken aan The Twilight Zone of ninetiesvariant The X-Files. Een tv-aflevering die een hommage blijkt aan hoorspelen en de radio. Paradoxaal genoeg is het op-en-top cinema. Op het einde van de jaren vijftig is een basketbalwedstrijd van het schoolteam zowat het opwindendste dat er kan gebeuren in Cayuga, een woestijndorp in New Mexico. Tot de weinigen die de wedstrijd niet bijwonen behoren een jonge, ambitieuze radiopresentator (Jake Horowitz) en zijn leergierige pupil (Sierra McCormick) die manueel gesprekken doorschakelt in de lokale telefooncentrale. Plots vangen de praatvaren een merkwaardig ratelend geluid op. Hangt er iets in de lucht? Is de CIA betrokken? Een Russische invasie begonnen? Het is toch geen UFO? Het duo dat zich zo graag zou onttrekken aan de kleinburgerlijke, kleinsteedse Amerikaanse grond en droomt van een glorieuze toekomst met luchtbuistreinen en andere technologische wonderen, gaat op onderzoek. Stijf van de opwinding, hunkerend naar een close encounter of the third kind, blind voor het naderende onheil. Hun verbeelding is geprikkeld en die van de kijker nog meer. De duurste CGI is er niets tegen. Een fenomenale travelling van de telefooncentrale tot het radiostation is het duidelijkste voorbeeld van Pattersons visuele panache, en het is niet het enige. Het wervelende tempo met strategische rustpauzes dwingt de kijker tot volledige overgave. Het sluwe gebruik van de geluidsband dompelt je nog dieper onder in het fascinerende maar ook enge onbestemde. Tijdens het hoogtepunt is er zowaar helemaal niets te zien: het scherm is zwart en je hoort de stem van een zwarte Amerikaan met een onthutsende getuigenis. The Vast of Night toont eens te meer aan hoe vormelijk inventieve regisseurs - denk ook aan David Robert Mitchell met It Follows of Jeff Nichols met Take Shelter - met een minimum aan middelen maximale spanning kunnen creëren. Een echte ontdekking. Niels Ruëll