Was het een mannelijke huiverfantasie over de demonische kracht van vrouwelijke seksualiteit? Een expressionistische poging om psychose op pellicule te branden? Of een lyrische, royaal in ketchuprood en discoblauw gedrenkte aanval op de zintuigen? Eenenveertig jaar nadat Dario Argento's Suspiria in al zijn barokke grandeur in de bioscopen kwam spoken, zijn filmliefhebbers er nog niet over uitgepraat. Eén ding is zeker: het is een cultklassieker die duidelijk ook op Luca Guadagnino een onuitwisbare indruk heeft gemaakt.
...