Een vrouw ontwaakt in een hoogtechnologische diepvrieskist die ze niet openkrijgt. Manoeuvreerruimte is er amper. Zuurstof evenmin. Ze weet niet wie ze is. Ze weet niet waar ze is. De virtuele assistent MILO - denk aan HAL uit 2001: A Space Odyssey maar kleef er de lijzige stem van de Franse steracteur Mathieu Amalric op - rekent sec uit dat ze nog 72 minuten te leven heeft als ze niet panikeert en normaal ademt. Zijn oplossing: een kalmeermiddel. Haar...

Een vrouw ontwaakt in een hoogtechnologische diepvrieskist die ze niet openkrijgt. Manoeuvreerruimte is er amper. Zuurstof evenmin. Ze weet niet wie ze is. Ze weet niet waar ze is. De virtuele assistent MILO - denk aan HAL uit 2001: A Space Odyssey maar kleef er de lijzige stem van de Franse steracteur Mathieu Amalric op - rekent sec uit dat ze nog 72 minuten te leven heeft als ze niet panikeert en normaal ademt. Zijn oplossing: een kalmeermiddel. Haar oplossing: op zijn minst probéren te ontsnappen. De seconden tikken weg. Het almaar nijpender zuurstoftekort en het extreme isolement kunnen tot hallucinaties leiden. Ondanks de zeer beperkte bewegingsruimte, de afwezigheid van tastbare tegenspelers en de camera die haar bijna opeet, neemt Mélanie Laurent de kijker op sleeptouw in een benauwende survivalfilm met scifi-elementen en een karrenvracht spoilergevoelige plotwendingen. De Française uit Inglourious Basterds van Quentin Tarantino laveert moeiteloos tussen paniek en strijdlust, emotie en heroïsche scherpzinnigheid. Haar spel zorgt er samen met het hoge verteltempo en het vindingrijke camerawerk voor dat je makkelijk in de film opgaat. De vraag of de plot een eventuele geloofwaardigheidstest zou doorstaan, dringt zich niet op. De uitslag zou ook van geen tel zijn. Alexandre Aja is zo'n regisseur die een broertje dood heeft aan dode momenten of pretentieus gezwam. Zijn voorstel is simple comme bonjour: schuif je ongeloof opzij en hij entertaint. De Gouden Palm kan hem gestolen worden. Na de slasher Haute tension stak de Fransman dan ook de Atlantische Oceaan over voor saillante genrefilms over kannibalen (The Hills Have Eyes), venijnige vissen (Piranha 3D) en hongerige alligators (Crawl). Ook Oxygène was lange tijd een Amerikaans project. Tot Aja er inhoudelijk (extreme lockdown) en logistiek (slechts één acteur) de perfecte film in zag om tijdens zijn afzondering te draaien. De gore en horror blijven dit keer voor het grootste deel achterwege, maar de door synths gestutte, snedige suspense doet je al even hard naar adem happen als Laurents personage.