Alfred Hitchcock deed het in Rear Window met een rolstoel, Rodrigo Cortés voor Buried in een lijkkist, en Samuel Maoz in Lebanon met een tank: een thriller draaien op één benepen locatie. Nieuw kun je het concept van Clash, waarin Mohamed Diab alleactie in en om een celwagen van de politie concentreert, dus niet noemen. De Egyptische regisseur serveert wel een puike oefening in claustrofobie en nagelbijterij, ...

Alfred Hitchcock deed het in Rear Window met een rolstoel, Rodrigo Cortés voor Buried in een lijkkist, en Samuel Maoz in Lebanon met een tank: een thriller draaien op één benepen locatie. Nieuw kun je het concept van Clash, waarin Mohamed Diab alleactie in en om een celwagen van de politie concentreert, dus niet noemen. De Egyptische regisseur serveert wel een puike oefening in claustrofobie en nagelbijterij, en tegelijk een gedurfd stukje politieke cinema waarin het voertuig fungeert als microkosmos voor het intern verdeelde, vervaarlijk op de rand van de chaos balancerende Egypte van na de revolutie. Clash speelt zich af in 2013, na de arrestatie van de democratisch verkozen president Mursi en de militaire coup van generaal Sisi, die meteen daarna Mursi's radicaal islamitische moslimbroederschap bij wet verbood. Demonstranten, voorbijgangers, flikken en journalisten van allerlei strekkingen belanden in één enge ruimte, met alle hoog oplaaiende discussies, felle tirades en geduw en getrek die daarbij horen. Daarbij weigert Diab, die tijdens de Arabische Lente zelf op het Tahrirplein stond om dictator Hosni Moebarak van zijn troon te helpen stoten, zelf een kamp te kiezen. Hij laat alle partijen in hun waarde en lijkt vooral te suggereren dat politieke keuzes evengoed een kwestie van status en soms zelfs toevallige omstandigheden zijn. Zoals wel vaker het geval is met one location movies raakt ook Clash af en toe opgesloten in zijn eigen visuele en narratieve kooi. Bovendien zijn sommige dialogen en ontboezemingen achter de tralies te theatraal om het revolutionaire vuur te voelen branden. Maar Diab, die in zijn opgemerkte debuut Cairo 678 (2013) al de seksuele intimidatie van Egyptische vrouwen aankloeg, schiet, knipt en plakt als een begeesterde filmradicaal, en het gevoel van empathie en onrechtvaardigheid dat door Clash raast, voelt doorleefd en authentiek. Een clevere thriller over een land dat op exploderen staat, en die aankomt als een welgemikte molotov.