Whitney Houstons levensverhaal is niet minder droevig en sinister dan dat van Michael Jackson of Amy Winehouse. Toch als we de documentaire Whitney mogen geloven, en er zijn geen redenen om dat niet doen. De Schotse regisseur Kevin Macdonald heeft topdocumentaires als One Day in September en Touching the Void op zijn naam staan, kon als eerste rekenen op de medewerking van Houstons familie en had toegang tot nooit eerder vertoonde beelden en geluidsopnames.
...

Whitney Houstons levensverhaal is niet minder droevig en sinister dan dat van Michael Jackson of Amy Winehouse. Toch als we de documentaire Whitney mogen geloven, en er zijn geen redenen om dat niet doen. De Schotse regisseur Kevin Macdonald heeft topdocumentaires als One Day in September en Touching the Void op zijn naam staan, kon als eerste rekenen op de medewerking van Houstons familie en had toegang tot nooit eerder vertoonde beelden en geluidsopnames. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig was Whitney Houston de onbedreigde koningin van de hitparade. Met haar fenomenale stem maakte ze op de mainstream mikkende popnummers net dat tikkeltje interessanter. Wereldwijd volgde de ene nummer-eenhit de andere op. I Wanna Dance with Somebody was de leukste, I Will Always Love You uit haar film The Bodyguard de irritantste. De documentaire schetst netjes haar spectaculaire opmars met vermelding van de vele records die ze brak en gooit hier en daar een leuk weetje in de groep, maar de klemtoon ligt niet op haar muziek, wel op het sprookje dat geen sprookje maar een regelrechte nachtmerrie was. De media stortte zich destijds op de onthulling dat Whitney Houston als kind misbruikt werd door zangeres Dee Dee Warwick, een nicht van haar moeder. Maar ook los daarvan kreeg ze veel te verwerken. Wat dacht u van een aanvankelijk afwezige en later bemoeizieke moeder, een vader die ze de laan moest uitsturen omdat hij te grote sommen geld verduisterde en broers die ze royaal betaalde terwijl ze niet veel meer deden dan haar en zichzelf aan roesmiddelen helpen? Van de scheldnaam 'Whitey' en de beschuldiging dat ze niet zwart genoeg was? Van Bobby Brown, de jaloerse, ontrouwe, agressieve echtgenoot die haar nog dieper in de hel van een alcohol- en drugsverslaving sleurde? Amper 48 was Whitney Houston toen ze in 2012 na een overdosis dood werd aangetroffen in de badkuip van het Beverly Hilton Hotel. Drie jaar later overkwam haar verwaarloosde dochter Bobbi Kristina vrijwel hetzelfde. Waarom je Whitney op een groot scherm zou moeten bekijken, wordt nooit duidelijk, maar Macdonald slaagt er met journalistiek vakwerk wel in om stukken dieper te graven dan de doorsnee-tv-reportage. Wie nog beter wil doen, moet Robyn Crawford kunnen strikken, de kroongetuige die lange tijd professioneel en emotioneel intiem was met Whitney Houston. Een netelige vraag is ook of Macdonald Houston niet iets te gemakkelijk in de slachtofferrol duwt. Haar aandeel in haar opkomst en ondergang blijft onderbelicht. Het mysterie is nog niet ontraadseld. Wie een poging wil doen, kan gerust van deze documentaire vertrekken.