Terwijl iedereen zijn beste sneakers bovenhaalt om de festivalweides te trotseren, is het in de bioscoop fijn kennismaken met Rose-Lynn, een jonge, Schotse vrouw die ervan droomt om songs als Wrecking Ball - het nummer van Emmylou Harris, niet dat van Miley Cyrus - te brengen. Dat wil ze bovendien niet doen in haar thuisstad Glasgow, wel in Nashville, Tennessee, het mekka van de countrymuziek.
...

Terwijl iedereen zijn beste sneakers bovenhaalt om de festivalweides te trotseren, is het in de bioscoop fijn kennismaken met Rose-Lynn, een jonge, Schotse vrouw die ervan droomt om songs als Wrecking Ball - het nummer van Emmylou Harris, niet dat van Miley Cyrus - te brengen. Dat wil ze bovendien niet doen in haar thuisstad Glasgow, wel in Nashville, Tennessee, het mekka van de countrymuziek. De gelaarsde Rose-Lynn wordt vertolkt door Jessie Buckley, de Ierse revelatie uit de bezwerende thriller Beast (2017) en de HBO-hit Chernobyl (2019). Zij speelt de zangeres als een verloren ziel die zichzelf zowel mentaal als muzikaal moet terugvinden nu ze na een jaartje brommen weer op vrije voeten is. Een hele opdracht, zéker voor een alleenstaande moeder van twee. Door Rose-Lynns muzikale dromen zo sterk tegenover haar kwaliteiten als moeder af te zetten, manoeuvreren regisseur Tom Harper en scenariste Nicole Taylor de ambitieuze countrymama handig van de platgetreden muzikalesprookjespaden weg. De strijd tussen haar existentiële nachtmerrie in Glasgow en Nashville- ambities is voor de Britse cineast ook een goed excuus om verschillende registers open te trekken. Want terwijl Harper het chaotische huishouden van zijn koppige protagoniste in een onverbloemd realisme à la Andrea Arnold toont, countert hij haar misère met levendige muzikale intermezzo's, waarin Rose-Lynn stilaan openbloeit en Jessie Buckley carte blanche krijgt om zich als een natuurlijk zangtalent te openbaren (ze stond onlangs zelfs op het Glastonbury-festival met de nummers uit deze film). Net zoals een countrysong dissonante gevoelens naar meeslepende harmonieën vertaalt, zoekt ook Harper constant naar schoonheid door het zware leven van de alleenstaande moeder knap te verweven met haar podiumdromen. Een mindere cineast had hier een oppervlakkige smartlap van gemaakt, maar Harper componeert Rose-Lynns zoektocht met veel genegenheid en zorg.