James Foley met Dakota Johnson, Jamie Dornan, Eric Johnson
...

Het verhaal van de superrijke hottie Mr. Grey (Jamie Dornan) die de verlegen studente Anastasia Steele (Dakota Johnson) al de hoeken van zijn sm-kamer laat zien, kent iedereen. Of dat hopen regisseur James Foley en scenarist Niall Leonard (de Mr. Grey van Fifty Shades-auteur E.L. James) toch. Ana sleurt zich door de openingscredits op de tonen van Coldplays The Scientist. De tekstflarden moeten de huilerige bui van de jongedame verklaren. Wat was er in Fifty Shades of Grey (2015) ook alweer gebeurd? Nobody said it was easy, klinkt het terwijl Ana een bos witte rozen van een bloemenbezorger krijgt. It's such a shame for us to part. Juist ja, liefdesverdriet.Subtieler wordt het niet meer, intenser en opwindender gelukkig wel. Met James Foley aan het roer is Fifty Shades Darker afgelijnder, spannender en grafischer geworden dan zijn voorloper, zowel in de seksscènes als in de pornografische luxe van Mr. Greys wereld. Foley werd boven Fifty Shades of Grey-cineast Sam Taylor-Johnson verkozen omdat hij de gave heeft macht en weelde aantrekkelijk in beeld te brengen, iets wat hij leerde op de set van series als House of Cards en Billions. De dampende seksscènes zijn daardoor misschien iets minder spectaculair, al verklappen de soft focus, de zeemzoete belichting en de glijdende beeldvoering wel dat er een man achter de camera staat.E.L. James' Fifty Shades-boeken werden succesvol omdat ze de nadruk leggen op de vrouwelijke blik en verlangens. In Foleys adaptatie blijft daar maar weinig van over. Knappe man trekt shirt uit en begint aan zijn ochtendgymnastiek, vrouw kijkt toe en bijt op haar lip: het lijkt wel een Diet Coke-commercial. En zo is Fifty Shades Darker eerder een slap, machtsgeil drama geworden dan een degelijke softerotische thriller.