Je hebt acteurs die maar één film nodig hebben om zich de onsterfelijkheid in te spelen, je hebt er bij wie één scène volstaat, en dan heb je nog Alain Delon. Hoewel zijn carrière zes decennia en verschillende klassiekers omspant, had hij feitelijk maar één luttel shot nodig: dat uit Plein soleil (1960), René Cléments elegante adaptatie van The Talented Mr.Ripley, waarin het dubieuze hoofdpersonage zit te mijmeren over zijn jongste moord. Delon nipt aan een glas wijn dat hij nonchalant in de hand houdt terwijl de camera op zijn grijsblauwe ogen focust. Het zijn de glazigste, koelste en helderste ogen die je ooit hebt gezien. Als fonkelende sterren in het ijle niets. Het is een ijzingwekkend beeld dat van de toen 25-jarige Delon, met de klap een wereldster maakte én in één moeite door het tijdloze zinnebeeld van dodelijke charme, angelieke cool en ijskoud sexappeal.
...