Locaties: Wetteren, Sint-Martens-Latem, Kluisbergen
...

'Ik kick op kleur. Dit monochrome rood bijvoorbeeld maakt mijn film misschien niet realistisch, maar zet wel de emotie van de scène en de toestand van de personages in de verf. Rood staat voor liefde, voor passie. Maar ook voor haat en agressie.' Aan het woord: Michaël Vermaercke. Na wat kortfilms - The Disturber won een Golden Stake op een festival in een Transsylvaanse burcht - en reclamewerk wordt Memento mori, met Charlotte De Wulf (Café Derby) en Felix Meyer(Cordon), zijn eerste langspeler. 'Dat je hen volledig in één kleur belicht, helpt de acteurs trouwens ook: ze worden automatisch ondergedompeld in een sfeer.' Het uitgangspunt van Memento mori, dat volgende maand al te zien is op het Brusselse Festival van de Fantastische Film: vaginisme. 'Dat is een aandoening waarbij de spieren rond de vagina zich samenknijpen. Interessant om een door de personages gedreven, psychologische horrorfilm rond te bouwen, vond ik. Net als een goede vriendin van mij heeft het schoolmeisje Fleur, Charlottes - aanvankelijk - zachte en populaire hoofdpersonage, last van vaginisme. Dat maakt seks onmogelijk of uiterst pijnlijk voor haar. Ze vormt een koppel met Felix' personage, Jules, een universiteitsstudent, een dikke nek van goede komaf. Hij geeft een protserige poolparty waar iedereen aan het trippen slaat op drank en drugs. Trauma's, allerlei adolescentenangsten en -onzekerheden drijven daar naar boven. Memento mori is de keerzijde van yolo.'