In de danswereld is Damien Jalet geen kleine garnaal. De Franstalige Brusselaar verdiende zijn sporen bij gerenommeerde gezelschappen als Ultima Vez en Les Ballets C de la B, heeft geprezen voorstellingen als BABEL (words) en Vessel en gooide begin dit jaar nog hoge ogen met Pelléas et Mélisande, de wereldberoemde opera die hij samen met zijn maatje Sidi Larbi Cherkaoui bewerkte.

Maar dat palmares werd enkele weken geleden getopt én overtroefd door Suspiria, Luca Guadagnino's bewerking van de vier decennia oude horrorklassieker waarvoor Jalet de choreografie voorzag op de muziek van Thom Yorke.

'Luca zag in 2013 Les Médusés, een choreografische installatie waarvoor ik elf dansers en twintig dansstudenten van het Conservatorium te Antwerpen door het Louvre joeg', vertelt Jalet. 'Zowel de dansers als de muzikanten waren uitgedost als sjofele individuen, die tussen de wereld van de kunstwerken in het Louvre en de wereld van de bezoekers zwierven. Bernhard Willhelm en Rein Vollenga ontwierpen toen draderige, witte kostuums voor hen, die erg lijken op wat de dansers in Suspiria dragen.'

Nog een gelijkenis tussen beide producties: monsterlijke vrouwen die de lakens uitdeelde. 'Ik snap meteen waarom Guadagnino aan mij dacht én wat hij van me verwachtte. De krachtige bewegingen waarmee de dansers in Suspiria geometrische figuren lijken uit te beelden of onzichtbare krachten lijken te ondergaan of net bezweren, verwijzen naar Les Médusés.' Jalet haalt zijn telefoon boven en toont ons een bijzonder ingewikkeld ogende tabel vol kleuren en cijfers. 'Dát is de choreografie van Suspiria. De dansers moesten voortdurend tellen om elke beweging juist te krijgen. Zelfs Thom Yorke kreeg het even Spaans benauwd toen hij die ingewikkelde bewegingen zag. Maar uiteindelijk inspireerde de dans hem bij het componeren, zo vertrouwde hij me later toe. Oef!' lacht hij.

Deze remake is veel meer een dansfilm dan het origineel van Dario Argento. Hoe komt dat?

'Op 13 november 2015 was ik in Parijs. Ik stond naast iemand die enkele minuten later een bloedbad zou aanrichten. Luttele seconden ervoor besloot ik, intuïtief, om me te verplaatsen.'

Damien Jalet

DAMIEN JALET: De film klakkeloos overdoen was sowieso geen optie voor Luca, hé? In de originele film komt de jonge en getalenteerde Susie terecht in de prestigieuze dansschool Markos waar de leerkrachten er heimelijk gruwelijke heksenrituelen op na houden. Ik bén een fan van die film - ik kocht hem jaren geleden in Mexico - maar je kunt de film moeilijk een feministisch statement noemen. Integendeel. Argento zette vooral in op geweldig kleurrijke en originele horrorbeelden.

Anno 2018 wilden wij andere accenten leggen, en daar speelde de dans een cruciale rol in. Samen met Guadagnino schreef ik veel meer dansscènes in het script. Met deze film wil ik aan mensen die niet vertrouwd zijn met hedendaagse dans tonen dat dans véél meer is dan vrolijk of sensueel bewegen op de de maat van de muziek. Zelfs Dakota Johnson had aanvankelijk een heel ander idee van hoe ze zou moeten dansen.

U laat haar met woest golvende schouders over de grond glijden.

JALET: Bijna als een slang die in de grond wil verdwijnen. (lacht) Het was wennen maar er ging een wereld voor haar open. Johnson zag in wat ik ook hoop mee te geven aan de kijkers: dans is een taal waarmee je kracht kan uitstralen. Ik zocht voor de film ook dansers met charisma, en die vind je vooral in België, omdat hier choreografen als Wim Vandekeybus, Alain Platel en Sidi Larbi Cherkaoui , wonen en werken. Je ziet in Suspiria dus vooral landgenoten dansen. Ik vroeg hen om steeds vanuit het centrum van hun lichaam te bewegen, zoals vrouwen dat doen. Ik was, denk ik, liever een vrouw geweest. Simpelweg omdat ze mooier bewegen.

Welke scène had u zelf willen dansen?

JALET: De scène waarin Olga, een van de leerlingen, sterft. Tijdens de film werken de leerlingen toe naar de première van een voorstelling, Volk. Olga mag aanvankelijk de hoofdrol dansen maar die rol wordt ingepikt door nieuwkomer Susie. Olga wordt vervolgens naar de kamer gebracht waar Susie auditie deed. Een kamer zonder ramen. Daar sterft ze een gruwelijke dood. Een voor een lijken haar lichaamsdelen te exploderen.

U geeft dit interview in de persruimte van Cinéart, dat op amper een boogscheut ligt van de plek waar u opgroeide. Stel dat de zevenjarige Jalet bij ons aan de tafel zit. Wat zegt u tegen het ventje?

JALET:(stilte) Dat hij altijd zijn intuïtie moet volgen... (breekt) Ik was als kind gek op theater, maar besloot uiteindelijk om voor dans te kiezen. Ik volgde mijn intuïtie. Op 13 november 2015 was ik in Parijs. Ik stond naast iemand die enkele minuten later een bloedbad zou aanrichten. Luttele seconden ervoor besloot ik, intuïtief, om me te verplaatsen. Het hele verhaal vertellen, is een onderwerp voor een ander interview. Maar als ik toen mijn intuïtie niet had gevolgd, dan zat ik hier nu niet. Dan had ik niet kunnen meewerken aan een geweldige film die net die intuïtie viert. Susie overleeft dankzij haar intuïtie. En dankzij de dans. (lacht)