Gluren naar de buren was nooit zo opwindend als in Alfred Hitchcocks voyeuristische thriller uit 1954, met James Stewart als de gewonde persfotograaf die vanuit zijn rolstoel meent getuige te zijn van een moord bij zijn overbuur. Of is het allemaal een kwestie van inbeelding en (zelf)manipulatie, zoals het filmmedium zelf? Nagels bijten en zenuwen teisteren in een briljante regie van Hitchcock die bewijst dat je slechts één raam en één appartement nodig hebt om er twee uur kolkende suspense uit te puren.

Gluren naar de buren was nooit zo opwindend als in Alfred Hitchcocks voyeuristische thriller uit 1954, met James Stewart als de gewonde persfotograaf die vanuit zijn rolstoel meent getuige te zijn van een moord bij zijn overbuur. Of is het allemaal een kwestie van inbeelding en (zelf)manipulatie, zoals het filmmedium zelf? Nagels bijten en zenuwen teisteren in een briljante regie van Hitchcock die bewijst dat je slechts één raam en één appartement nodig hebt om er twee uur kolkende suspense uit te puren.