De locatie
...

De locatie Villers-sur-Mer, département Calvados, Frankrijk. Het strand Nee, de meest memorabele scène die op een Normandisch strand is gedraaid, is níét de landingssequentie op Omaha Beach aan het begin van Saving Private Ryan. Regisseur Steven Spielberg had zijn camera's namelijk aan de Ierse kust opgesteld. Waarmee die eer automatisch verschuift naar de imponerende slotminuten van Les quatre cents coups, de eerste langspeelfilm van François Truffaut. Daarvoor maakte de nouvelle-vaguepionier maximaal gebruik van een druilerige herfstdag op en nabij het strand van Villers-sur-Mer, een Normandisch dorpje op slechts enkele kilometers van de mondaine badplaats Deauville. De scène Het ontheemde probleemkind Antoine Doinel is na tal van omzwervingen in Parijs in een verbeteringsgesticht in Normandië beland. Tijdens een partijtje voetbal neemt hij de benen. Hij kruipt onder een afrastering door en zet het zonder omkijken op een lopen over weides, landwegels en duinen. Stoppen doet Antoine pas nadat hij het strand is opgelopen en natte voeten heeft gekregen. Wanneer het besef insijpelt dat er geen land meer is om over te vluchten en de weg terug de enige is die hem rest, draait hij zich om en kijkt pal in de camera, waarna het beeld bevriest. Fin. Een opdoffer van een eindbeeld. De trivia Antoine Doinel is eigenlijk een alter ego van Truffaut: ook de regisseur had een moeilijke jeugd en lag vaak overhoop met gezagsfiguren. Het personage dook in de loop van twee decennia nog vier keer in het werk van Truffaut op: in de korte film Antoine et Colette (1962) en in de komedies Baisers volés (1968), Domicile conjugal (1970) en L'amour en fuite (1979). Doinel werd steeds door Jean-Pierre Léaud gespeeld. Les quatre cents coups betekende een zoete wraak voor Truffaut. In 1958 had de organisatie van het festival van Cannes hem de toegang tot de Croisette ontzegd nadat hij enkele vernietigende filmkritieken had geschreven. Een jaar later werd hij er zelf genomineerd voor de Gouden Palm. Het bezoek Behalve het strand en de zee herinnert in Villers-sur Mer nog maar weinig aan de bewuste scène uit Les quatre cents coups - het dorpje is tegenwoordig grotendeels gericht op zorgeloos familievertier. De trappen en een deel van de duinen die Antoine afdaalt richting strand zijn er niet meer. Dat mag u niet tegenhouden om zelf een spurtje door het mulle zand te trekken, het wassende water tegemoet.