Met tien langspelers tussen 1988 en nu kun je Wong Kar-wai bezwaarlijk een stachanovist noemen. Maar als er één Aziatische filmmaker is die de voorbije decennia zijn unieke, in bitterzoete melancholie en somptueuze kleuren gedrenkte stempel op de auteurscinema drukte, dan is hij het wel. Chungking Express (1994), Happy Together (1997), In the Mood for Love (2000), 2046 (2004)... Het blijven titels waar de vervliedende tijd, altijd al een van Wongs hoofdthema's, maar geen vat op krijgt.
...

Met tien langspelers tussen 1988 en nu kun je Wong Kar-wai bezwaarlijk een stachanovist noemen. Maar als er één Aziatische filmmaker is die de voorbije decennia zijn unieke, in bitterzoete melancholie en somptueuze kleuren gedrenkte stempel op de auteurscinema drukte, dan is hij het wel. Chungking Express (1994), Happy Together (1997), In the Mood for Love (2000), 2046 (2004)... Het blijven titels waar de vervliedende tijd, altijd al een van Wongs hoofdthema's, maar geen vat op krijgt. Dat weerhield de Hongkongse perfectionist er echter niet van om ze, in afwachting van zijn filmserie Blossoms Shanghai (voorzien voor volgend jaar) in een nieuw, digitaal opgeboend jasje te steken en - hoogst uitzonderlijk voor arthousefilms - ze ook te hermonteren. Zeven van die nieuwe 4K-cuts (met kleur- en geluidscorrecties en aangepaste beeldratio's) vindt u op de prachtige blu-raybox World of Wong Kar-wai, uitgegeven in de Amerikaanse Criterion Collection. Ook Belgisch distributeur Cinéart doet zijn duit in het zakje. Niet alleen brengt hij de gerestaureerde versies uit van Happy Together, Chungking Express en In the Mood for Love (op dvd en die laatste ook op blu-ray), precies 21 jaar nadat hij in Cannes in wereldpremière is gegaan, krijgt In the Mood for Love een rerelease in de bioscoop, daar waar Wongs audiovisuele liefdespoëzie het best tot haar recht komt. Van alle picturale prachtfilms die Wong samen met camerakompaan Christopher Doyle op het witte doek borstelde, blijft In the Mood for Love zijn meest geliefde. Voor wie dat meesterwerk nooit gezien heeft: de film, een herinterpretatie van David Leans overspelklassieker Brief Encounter (1945), vertelt over de passie van meneer Chow (Tony Leung) en mevrouw Chan (Maggie Cheung), die in Hongkong anno 1962 buren worden en in afwezigheid van hun partners naar elkaar toegroeien, met alle schurende emoties, sociale fricties en spelingen van het lot van dien. 'Een man, een vrouw, een geheim. Van al mijn films had deze blijkbaar het recept dat wereldwijd het best smaakte', antwoordt Wong Kar-wai ons per mail op de vraag waarom velen net dit zijn magnum opus vinden. Het is in elk geval ook zijn meest nostalgische film, een glorieuze onderdompeling in het vergeelde verleden van Hongkong, waarvan Wong zich de chroniqueur bij uitstek toonde. ' In the Mood for Love was bedoeld om het twintigste-eeuwse Hongkong uit te wuiven, vooraleer dat hoofdstuk voorgoed in de geschiedenis wegzonk', aldus Wong, die geboren is in Shanghai, maar sinds zijn vijfde in Hongkong woont. Als je de film, waarin oosterse tradities en westerse vrijheden clashen, nu bekijkt, kun je niet anders dan denken aan de spanningen die momenteel in dat voormalige Britse protectoraat spelen, waar China de sporen van de democratie in ijltempo lijkt te willen uitwissen. Maar politiek is altijd maar een schimmige intrigant op de weelderige achtergrond van Wongs films, ook in In The Mood for Love. Wanneer je hem vraagt hoe hij de toekomst van zijn heimat ziet - en die van de vrije cinemacultuur ginds - levert dat bijgevolg een antwoord op dat even enigmatisch is als zijn films, al licht hij subtiel toch een tipje van de sluier. 'De Hongkongse cinema heeft altijd een uniek karakter gehad, en ik hoop vurig dat dat altijd zo zal blijven.' Nochtans is niets voor eeuwig, ook intense liefde niet, en tussen droom en daad staan tal van wetten. Dat zijn niet alleen de thema's waar In the Mood for Love om draait, het zijn ook de dilemma's waarmee Wong tijdens de restauratie van zijn films worstelde. 'Restaureer je ze zoals het publiek ze zich herinnert? Of zoals ik ze initieel voor ogen had? Er was zo veel dat ik kon veranderen, maar ik heb gekozen voor het laatste, om de kijker mijn meest levendige visie op mijn films te presenteren.' Of het überhaupt nodig was om zijn pelliculeparels door een digitale blik te (her)bekijken? Daarover kunnen cinefielen discussiëren. Feit is dat Wongs werk het malen van de tand des tijds heeft doorstaan, en dat geldt zeker voor In the Mood for Love. Haar krakende bossanovadeuntjes (en de wenende fluittonen van componist Michael Galasso), haar naadloze ritme, haar succulente decors en haar cirkelende breedbeelden: in alle opzichten blijft dit een van de mooiste liefdesballades aller tijden, en dit is een unieke kans om ze nog eens in de bioscoop te ondergaan. 'De pandemie heeft de manier waarop we films bekijken en maken zeker beïnvloed', weet de maestro met de eeuwige zonnebril. 'Maar op de lange termijn zal de impact minimaal zijn. Zolang we maar het plezier kunnen hebben om films samen te bekijken.' Trek uw beste pak en jurk aan en smacht, smeek, huil en hunker met meneer Chow en mevrouw Chan.