...

Vanaf zaterdag trek je de kluisdeuren open voor de expo De collectie (1) - Highlights for a Future. Philippe Van Cauteren: Meteen de eerste keer in twintig jaar dat de collectie in die envergure zal worden getoond. Al blijft het met tweehonderd werken uit een bestand van drieduizend nog altijd een fragment. Wat waren voor jou de krijtlijnen bij je selectie? Van Cauteren: Bezoek je een museum, dan word je graag bevestigd in je smaak en kennis. Wij proberen de blik van de toeschouwers naar hedendaagse kunst wijder te maken, door ze op avontuur te laten gaan in het labyrint van de collectie. Dat brengt je zowel bij Luc Tuymans en Gerhard Richter als bij Dara Birnbaum of Korakrit Arunanondchai, van canonieke namen tot misschien wel de bekende namen van morgen. Hier passeert niet elke week iemand bij wie interesse voor cultuur in de jobomschrijving staat. Van Cauteren: Ik ben een culturele veelvraat met een belangstelling die breder gaat dan de hedendaagse kunst. Van muziek heb ik bijna dagelijks een dosis nodig. Zoals de jazz van Ambrose Akinmusire, een indrukwekkende trompettist. Op zijn recente plaat Origami Harvest komen er ook strijkers en hiphoppers aan te pas. Onlangs heb ik de Belgische band Shht ontdekt. Zij spelen een wat experimentele mengeling van elektronische en psychedelische elementen. In het museum organiseren wij trouwens heel wat concerten, van geïmproviseerde muziek en freejazz, in samenwerking met El Negocito Records.Zo is er toch weer een link met je dagelijkse werk. Van Cauteren: Werk en vrije tijd zijn bij mij moeilijk te scheiden, maar dat wil ik ook zo. Boeken zijn zelfs een verslaving. Ik heb pas de roman Het huis van de wisse dood gelezen, van wijlen Albert Cossery, een in Egypte geboren Franse schrijver. Hij portretteert daarin enkele bewoners van een oude huurkazerne in Caïro en beschrijft de nalatigheid van de verhuurder. Prachtig geschreven, met veel snijdende humor en systeemkritiek. Je bent naar eigen zeggen bezeten van alles wat met Brazilië te maken heeft. Van Cauteren: Lang geleden heb ik in Fortaleza gewoond, in het noordoosten. Een ander element dat veel verklaart, is dat mijn echtgenote Braziliaanse is. Stefan Zweig heeft ooit een boek geschreven dat Brazilië, het land der toekomst heet. Wel, ik gelóóf die titel. Ik hou van de kunst, de architectuur en de muziek van dat land. Een kunstenaar zoals Alfredo Volpi is voor mij honderdduizend keer straffer dan Mark Rothko. Een van mijn helden blijft Adoniran Barbosa, een sambacomponist en -zanger van midden vorige eeuw uit São Paulo die gewoon schitterende, ontroerende muziek maakt. Op Netflix is er de prachtige reeks O mecanismo. Die geeft je een groot inzicht in de Braziliaanse maatschappelijke structuur, corruptie helaas incluis.