Het blijft een gruwelijk mysterie, de menselijke koppelvorming. Acteur-regisseur Kurt Sky vraagt zich af hoe het komt dat al zijn relaties spaak zijn gelopen en hij besluit een deel van zijn fortuin in een wetenschappelijk experiment te steken. Proefkonijn van dienst: Kurt Sky.
...

Het blijft een gruwelijk mysterie, de menselijke koppelvorming. Acteur-regisseur Kurt Sky vraagt zich af hoe het komt dat al zijn relaties spaak zijn gelopen en hij besluit een deel van zijn fortuin in een wetenschappelijk experiment te steken. Proefkonijn van dienst: Kurt Sky. Hij zal zijn leven delen met verschillende types vrouwen, allemaal zorgvuldig geselecteerd en gescreend door een team psychologen, om uit te vissen wat dat nu precies behelst, die vermaledijde liefde. Zo brengt hij het ene deel van de dag door met de Moederlijke Vriendin, maakt hij daarna ruzie met de Boze Vriendin, om ten slotte de goedmaakseks te beleven met een Intieme Vriendin (niet te verwarren met de Slaapvriendin). Zijn tegenspeelsters bestoken hem met gescripte dialogen en hun lichaam is volgeplakt met sensoren die opflakkerende emoties proberen te vatten én te stimuleren. Kan liefde opgewekt worden? Kan ze groeien onder valse voorwendselen? Met andere woorden: als je speelt dat je verliefd bent, kun je het dan ook echt worden? Uithuilen doet Kurt bij Mary Parsons, zijn Emotionele Vriendin die al snel enkele andere Vriendinnen mag vervangen. Kurt raakt gefascineerd door Mary omdat ze nog nooit van hem gehoord heeft. Haar streng gelovige ouders verboden elk contact met de boze buitenwereld en ze heeft te veel schulden om geld te spenderen aan iets zo banaals als een televisietoestel. Haar goedbetaalde acteerjob doet die schuldenberg wel krimpen, maar het lost Mary's groeiende eenzaamheid niet op. Eén na één verdwijnen haar echte vrienden uit beeld. 'Wat is liefhebben toch een gevaarlijk iets, wat vervormt het een mens van binnenuit, het vervangt alle sloten en maakt alle sleutels zoek', jammert Mary na enkele te snel uitgewerkte plotwendingen. Catherine Lacey heeft een sterk uitgangspunt in handen maar werkt dat te programmatorisch uit, alsof ook zij zich aan een script heeft onderworpen. Ondanks het overhaaste einde roept Lacey toch enkele interessante vragen op. Is liefde (ver)koopbaar? Kun je ze vervalsen? Zullen wetenschappers ooit een liefdeselixir uitdokteren? En kan één enkele persoon wel al die rollen belichamen die het romantische ideaal vereist?