Bye, bye Bernie. Voor het laatst. Nu Bernie Sanders in de race naar de Democratische presidentsnominatie eergisteren de handdoek in ring gooide, is de kans quasi onbestaande dat de senator uit Vermont ooit in het Witte Huis zal belanden.
...

Bye, bye Bernie. Voor het laatst. Nu Bernie Sanders in de race naar de Democratische presidentsnominatie eergisteren de handdoek in ring gooide, is de kans quasi onbestaande dat de senator uit Vermont ooit in het Witte Huis zal belanden. Sanders zal 79 jaar oud zijn tijdens de presidentsverkiezingen in november. Dat zou hem nu al de oudste Amerikaanse presidentskandidaat in de geschiedenis gemaakt hebben. In 2024, bij een volgend rondje verkiezingen, is hij dus 83, zes jaar ouder dan Ronald Reagan op het eind van z'n twee presidentiële termijnen.Te links, te socialistisch. Dat is de algemene teneur, over het mislukken van Sanders' gooi naar het hoogste ambt van de VS. Nochtans haalde niemand zoveel fondsen op in de race naar de Democratische nominatie, gaven de polls hem het voordeel ten opzichte van Donald Trump, en is Sanders - ondanks z'n gevorderde leeftijd - enorm populair bij jongeren.Ook bij vele muzikanten sloegen zijn grass roots-campagne en progressieve ideeën aan. Onder andere Killer Mike van Run The Jewels, Cardi B en Ariane Grande schaarden zich actief achter zijn campagne. De rally's van Bernie waren vaak meer rockfestival dan verkiezingsmeeting, met performances van onder meer The Strokes, Vampire Weekend, Bon Iver, Jack White, Lykke Li, Neil Young, Miike Snow, The Free Nationals en Portugal. The Man. Toen Public Enemy begin maart in Los Angeles mee met Sanders op het podium sprong zorgde dat voor een fikse ruzie tussen spreekbuis Chuck D en sidekick Flavor Flav, die zich gepasseerd voelde en zelfs dreigde met een rechtszaak. Achteraf bleek het hele gedoe in scene gezet, ter promotie van een nieuw album. Don't believe the hype, dus. Geen enkele presidentskandidaat ooit wist meer bands en rappers te engageren dan Bernie Sanders. Misschien is dát wel zijn probleem, en niet z'n linkse, progressieve agenda: Bernie Sanders is te veel rockster, en te weinig Hollywood. Het Amerika van na WOII wil liever een acteur dan een rocker aan het hoofd van hun land. Donald Trump, die jarenlang zichzelf 'speelde' in de realityshow The Apprentice is een mooi voorbeeld. Ronald Reagan, president van 1981 tot 1989, was voor z'n politieke loopbaan een B-acteur en televisiegezicht die jarenlang onder contract lag bij Warner Bros. Amerikanen - Republikeinen én Democraten - zijn zo verblind door Hollywood dat California in 2003 met Arnold Schwarzenegger een Oostenrijkse bodybuilder en voormalig actieheld tot gouverneur koos. 'The Governator', zoals de kranten hem toen doopten.John F. Kennedy was een playboy die dik was met Frank Sinatra en Judy Garland, en iets té close met Marilyn Monroe. Zijn aartsrivaal Richard Nixon was de ultieme karikatuur van een slechterik. Zowel George W. Bush als Bush, Jr. leken weggelopen uit een cowboyfilm, en Bill Clinton was een guitige Kennedy-kloon die niet zo misstaan in een sitcom als Full House. En Barack Obama dan? Die leefde zich uit met playlists, omringde zich graag met rockers als Bruce Springsteen en rappers als Jay Z, maar was bovenal een groot oratorisch talent. Obama is meer Morgan Freeman dan hij Jimi Hendrix is. Amerikanen prefereren de getypecaste heroes and villians van Hollywood, boven de onvoorspelbaarheid van sex, and drugs, and rock-'n-roll. Het is heus geen toeval dat Robert Redford president van de fictieve, toekomstige Verenigde Staten is in de uitstekende HBO-reeks Watchmen. Het probleem ligt bij de Amerikaanse boomers - of wat dacht u? Conservatief of (ooit) progressief, allen zagen ze hun golden sixties uiteenspatten in fatale drugsverslavingen, radicaal geweld, porno, en Billy Joel. Ze draaien op een zonnige dag hun radio wel eens hoger bij Creedence Clearwater Revival, maar bij The Strokes en Public Enemy denken ze eerder aan punks met heroïnenaalden in New York en bendegeweld tussen crackverslaafden in Los Angeles. Voor boomers is Joe Biden de ideale, 'veilige' kandidaat. Een mix van Henry Fonda en James Cromwell, met de grijns van een oude casinobaas, en de vaderlijke oogopslag van een generaal in camouflagekaki's. He looks the part, en dichter dan Joe Cocker of Neil Diamond geraakt ie niet bij rock-'n-roll. Joe Biden is meer Coldplay dan de muts van Chris Martin. Toen Billboard in 2016 aan de voormalige second in command vroeg welke muzikant het meest geschikt zou zijn als Amerikaans president, antwoorde hij 'Bruce Springsteen'. Hoe kan het ook anders. Fight the power? 't Zal voor een andere keer, en een volgende generatie zijn.