Verplichte kost voor aspirant-komieken

10/01/12 om 14:57 - Bijgewerkt om 14:57

Bron: Knack Focus

Vlaamse komiek Piet De Praitere, bekend van het typetje Etienne met het open verhemelte, selecteert vijf comedians die elke aspirant-komiek gezien moet hebben.

Deze week gaat Knack Focus (nr.2) op bezoek bij 10 Vlaamse komieken naar aanleiding van het zevende seizoen van Comedy Casino. Onder andere Wim Helsen, Alex Agnew en Lies Lefever geven een inkijk in wat zij geinig, amusant of ronuit hilarisch vinden.

Hans Teeuwen

Jezelf als komiek onderscheiden: héél belangrijk. En niemand die dat beter kan dan Hans Teeuwen. Omdat hij uit ons taalgebied komt, wordt hij al eens over het hoofd gezien, maar Teeuwen is wereldniveau. Hij is heel absurd en gaat erg ver, maar tegelijk slaagt hij erin zijn publiek aan het lachen te krijgen: dat is een zeldzame combinatie waaop ze ook in de Angelsaksische comedy jaloers mogen zijn. Ik geloof dat het in Industry of Love is dat hij een minutenlange medley van bekende liedjes zingt - met in plaats van de gewone tekst één langgerekt 'Hans Teeuwen'. Een eenvoudig idee met zoveel lef blijven doortrekken tot het voor het publiek gênant wordt: ik zie te weinig komieken dat doen.

Steven Wright

Opnieuw iemand met een unieke stijl. Wright is niet zo'n bekende komiek, maar wel iemand voor wie ik heel veel ontzag heb. Het lijkt heel eenvoudig wat hij doet: met uitdrukkingsloos, een kurkdroog gezicht, alsof het zijn eerste keer op een podium is, de ene oneliner na de andere afvuren, van 'Okay, so what's the speed of dark?' tot 'Every morning I get up and make instant coffee so I'll have enough energy to make the regular coffee', alles in een razend tempo. Maar tegelijk is het heel doordacht: hij slaagt erin iets te doen met stand-upcomedy wat anderen nog niet gedaan hebben.

Eddie Izzard

Veruit de veelzijdigste van de Britse komieken: hij is acteur, televisiegezicht, performer - veel meer dan enkel een stand-upcomedian dus. Zijn stijl is vrij uniek. En dan heb ik het niet eens over zijn kledingsstijl - hij treedt op in vrouwenkleren. Het zou te maken hebben met zijn dyslexie, maar Izzard springt van de ene gedachte naar de andere, gaat moeiteloos over van een grote levensvraag naar een beschouwing over de keukenrobot - hij kan geen lijn houden. John Cleese heeft hem ooit de 'Verloren Python' genoemd, en daar is wel iets van aan: hij houdt er een absurde kijk op de dingen op na. Plus, en dat waardeer ik bijzonder in een comedian, hij kan improviseren met alles wat in het publiek gebeurt. Elke show is anders.

George Carlin

Ik ken Carlin nog niet zo lang - ik heb hem via (pdw) leren kennen. Eerst had ik moeite met zijn onderwerpen. Carlin doet klassieke stand-up: actualiteitsgebonden onderwerpen en grote thema's als geloof en politiek. Normaal hou ik daar niet zo van, maar Carlin is een van de weinigen die ermee weg komt. Hij praat over God, maar is een antigod; hij praat over politiek, maar is een antipoliticus; hij doet comedy, maar is een antikomiek. Ik heb een haat-liefdeverhouding met stand-up, maar Carlin bewijst dat als je je kunt onderscheiden, ook al is het in klassieke comedy, dat het wel werkt.

Bill Hicks

Bill Hicks is voor de comedy wat The Beatles waren voor de popmuziek: het begin van een nieuwe generatie. Hij was de eerste die de typische clichés van stand-up doorbrak en voor een sarcastische, cynische, no-nonsense aanpak koos. Hij ging ook tekeer tegen zijn publiek, dat er volgens hem vaak niets van begreep. Het is soms pijnlijk om te zien hoe hij zijn publiek uitkaffert - in die zin lijkt hij nog het meest bij de punk aan te sluiten. Je ziet, mensen die comedy op een nieuwe manier benaderen: dat zijn de mensen naar wie ik opkijk.

Onze partners