Seasick Steve in AB: Het vuurwerk bleef uit
Seasick Steve in AB: Het vuurwerk bleef uit
Seasick Steve in AB: Het vuurwerk bleef uit
Seasick Steve in AB: Het vuurwerk bleef uit
Seasick Steve in AB: Het vuurwerk bleef uit
Seasick Steve in AB: Het vuurwerk bleef uit
Seasick Steve in AB: Het vuurwerk bleef uit
Seasick Steve in AB: Het vuurwerk bleef uit
07660412016-10-18 11:11:292016-10-18 11:13:17NonePas de parutionReviewarticleDirk SteenhautPar Dirk SteenhautConcertverslagenKnack Focus

Seasick Steve in AB: Het vuurwerk bleef uit

Tien jaar is het al geleden sinds Seasick Steve, dankzij een tv-optreden bij Jools Holland, door een groot publiek werd ontdekt. Dat viert de bluesman nu met de nieuwe dubbelaar 'Keepin' the Horse Between Me and the Ground' en een zoveelste tournee, die ook even halt hield in een bomvolle AB.

yesDavid Bitoune2016-10-18 11:13:25http://focus.knack.be/entertainment/muziek/concertverslagen/seasick-steve-in-ab-het-vuurwerk-bleef-uit/article-review-766041.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/muziek/concertverslagen/seasick-steve-in-ab-het-vuurwerk-bleef-uit/article-review-766041.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/muziek/concertverslagen/http://m.focus.knack.be/entertainment/muziek/concertverslagen/
Seasick Steve in AB: Het vuurwerk bleef uit

DA GIG: Seasick Steve in AB, Brussel op 17/10.

IN EEN ZIN: Er schortte wat aan de opbouw van de set en de ingrediënten begonnen een beetje voorspelbaar te worden, waardoor dit wellicht het minst opwindende concert was dat we van Seasick Steve al hadden gezien.

HOOGTEPUNTEN: "Walkin' Man', 'Walkin' Blues', 'Keep the Horse Between Me and the Ground', 'Doghouse Blues'...

DIEPTEPUNTEN: geen, maar veel van de nummers klonken ons toch iets te routineus in de oren.

QUOTE van Seasick Steve: 'Waarom ik zo veel oude, gehavende gitaren heb? Geen idee, dat is zo gegroeid. Ik heb wel eens op het punt gestaan een nieuwe gitaar te kopen, maar ik kon het niet. Het voelde net zo aan alsof ik mijn vrouw zou bedriegen.'

Seasick Steve, die volgens de ene bron Stephen Wold en volgens de andere Steven Leach heet, is een kleurrijke Amerikaanse rootsartiest, die tot een cultfiguur uitgroeide dank zij zijn tot de verbeelding sprekende levensverhaal. Hij presenteerde zich als een oude, dakloze zwerver die, bij gebrek aan beter, op vreemdsoortige, zelf gefabriceerde instrumenten was aangewezen. Zo maakte hij een gitaar met behulp van een bezemsteel en twee wieldoppen, bespannen met slechts drie snaren omdat hij er zich geen zes kon veroorloven. Hij omschreef zijn sound als 'Dog House Music' en maakte een cd met de geweldige titel 'I Started Out With Nothing and I Still Got Most of It left'. Zijn from rags to riches-verhaal werd door de media gretig opgepikt. Niets mooiers toch dan een grijsaard die in de herfst van zijn leven alsnog erkenning krijgt en de armoede achter zich kan laten?

Seasicks imago hield een decennium stand, tot het onlangs werd doorprikt door Matthew Wright, die in zijn biografie 'Ramblin' Man' aantoonde dat de artiest de wereld de hele tijd had voorgelogen. Seasick Steve bleek tien jaar jonger te zijn dan hij zich voordeed, kwam niet uit het Diepe Zuiden maar uit de hippiescene in Californië en had een comfortabel leven geleid als producer en sessiemuzikant. Ook zijn schrootgitaren waren niet méér dan een slim bedachte gimmick. Sinds de ware toedracht uitlekte, noemen sommigen hem een charlatan, maar ach, neemt niet iedere marketeer, iedere reclamemaker een loopje met de waarheid? En valt een goed verhaal niet altijd te verkiezen boven de saaie werkelijkheid? De leugen doet alvast geen afbreuk aan Seasicks merites als muzikant en performer. Authentiek of niet, enkele dagen geleden speelde hij nog de Wembley Arena plat.

Makjes

De huidige tournee staat gedeeltelijk in het teken van 'Keepin' the Horse Between Me and the Ground', zijn pas verschenen achtste langspeler, die twee schijfjes omvat: één met rauwe elektrische blues en één met akoestische folk- en bluegrassnummers, geleend van onder anderen Hank Williams en Harry Nilsson. Voor wie Seasick Steve al vaker aan het werk had gezien, vielen er in Brussel echter weinig verrassingen te noteren. De Amerikaan liet zich als vanouds op drums assisteren door de 'Zweedse hillbilly' Dan Magnusson en plukte, met het oog op 'Walkin' Man', voor de zoveelste keer een meisje uit de zaal dat naast hem op het podium macht komen zitten en voor wie hij een lp signeerde. Beetje voorspelbaar allemaal.

Ook schortte er dit keer duidelijk iets aan de opbouw van de set. Seasick Steve begon met een speech over de Amerikaanse politiek ("Trump and Clinton, folks. Is that the best we've got?"), legde uit waarom hij sinds de moord op Martin Luther King nooit meer was gaan stemmen en begon de avond opvallend rustig met het solo gebrachte, van Dion DiMucci geleende 'Abraham, Martin & John'. Daarna trok hij weliswaar de vertrouwde (country)blueskaart, maar de muziek klonk minder bevlogen dan we van de man gewend waren. Het eerste half uur was zelfs zó mak dat Seasicks verhaaltjes tussendoor méér wisten te boeien dan zijn songs.

In het licht van de recente onthullingen, vond de zanger het nodig absoluut nog eens het waarheidsgehalte van zijn werk te benadrukken. "Als ik in mijn songs beweer dat ik op mijn veertiende van huis ben weggelopen of dat ik twee tractoren in de schuur heb staan, dan doe ik dat omdat het zo ís", aldus Seasick Steve. "Ik zing over wat ik zelf heb meegemaakt en over de mensen die ik heb gekend." Ons maakte het, eerlijk gezegd, niet uit of 'Thunderbird', het uptempo 'Summertime Boy', het swampy 'Chiggers' (over de reusachtige muggen die de bayou van Louisiana onveilig maken) en het bezwerende, aan John Lee Hooker schatplichtige 'Walkin' Blues' nu uit het leven gegrepen dan wel compleet verzonnen waren. Zo lang Seasicks gegrom en zijn strapatsen op de viersnarige sigarenkistgitaar, het driesnarige 'Trance Wonder' of de eensnarige 'Diddley Bow' maar onze fantasie prikkelden.

Tactloos

Tijdens het slotnummer, een tussen bluesrock en psychedelia zwalkend 'Keep That Horse between Me and the Ground', kreeg Seasick Steve het gezelschap van The Black Box Revelation ("Mijn favoriete groep van het moment") die tijdens de huidige tournee het voorprogramma verzorgt.

Yvo Zels

Als eerste bis probeerde de artiest het nog eens akoestisch met het folky, van Glen Campbell bekende 'Gentle on My Mind'. Maar door toedoen van enkele tactloze toeschouwers, die liever naar zichzelf dan naar de zanger luisterden, ging de song enigszins de mist in. Pas toen Steve en zijn drummende gezel nog wat lawaai maakten, met 'Dog House Boogie', was er weer volop aandacht voor wat er op het podium gebeurde.

Een aardig concert, zeker, en Seasick Steve blijft een sympathieke peer. Toch bleef het echte vuurwerk dit keer uit. We hadden van de man al veel opwindender concerten meegemaakt. 'You Can't Teach an Old Dog New Tricks' stelde Seasick ooit. Daar kunnen we mee leven. Maar enkele van zijn ouwe trucjes waren ook al welkom geweest.

DE SETLIST: Abraham, Martin and John / Hell / Gypsy Blood / Bullseye / Freedom Road / Walkin' Man / Thunderbird / Walkin' Blues / Chiggers / Summertime Boy / Keep That Horse Between Me and the Ground // Gentle on My Mind / Dog House Boogie.

LOW
817steenhaut-dirkSteenhautDirkreporterhttp://focus.knack.be/entertainment/auteurs/dirk-steenhaut-817.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/auteurs/dirk-steenhaut-817.htmlSeasick SteveMartin Luther KingAbrahamJohn Lee HookerBrussel
Hoe Seasick Steve en andere bekendheden zich een weg naar de top logen
Hoe Seasick Steve en andere bekendheden zich een weg naar de top logen
Hoe Seasick Steve en andere bekendheden zich een weg naar de top logen
Hoe Seasick Steve en andere bekendheden zich een weg naar de top logen
Hoe Seasick Steve en andere bekendheden zich een weg naar de top logen
Hoe Seasick Steve en andere bekendheden zich een weg naar de top logen
Hoe Seasick Steve en andere bekendheden zich een weg naar de top logen
11274383Ik zou toch denken dat een mens geinteresseerd is in het afgeleverde "product" en niet in al die zever die de media daar rond hangen ....of het al of niet gelogen is ....maar dat levert lezers voor al die pulpblaadjes ..Hallo Knack ? Waar zijn jullie met bezig ? Idem dito in de literatuur waarbij een auteur een levensecht gebeurd verhaal met 5 sterren bekroond wordt tot als blijkt dat het verhaal verzonnen werd en plots is het "meesterwerk" minderwaardig ...2016-06-11 00:01:03FRANK DE POURCQ7148432016-06-10 10:32:092016-06-10 15:13:58NonePas de parutionNormalarticleMuziekKnack Focus

Hoe Seasick Steve en andere bekendheden zich een weg naar de top logen

Het romantische beeld van de Amerikaanse rocker Seasick Steve die als musicerende zwerver op straat zou ontdekt zijn, is volgens Brits muziekjournalist Matthew Wright een mythe. Zowel zijn verleden, zijn naam als zijn leeftijd zou hij verzonnen hebben. En Steve is niet de enige. Ook Oprah Winfrey, Lady Gaga, The White Stripes en Rick Ross hebben op hun weg naar de top het een en ander verzonnen.

yesOlivia Vandeweghe2016-06-10 15:14:22http://focus.knack.be/entertainment/muziek/hoe-seasick-steve-en-andere-bekendheden-zich-een-weg-naar-de-top-logen/article-normal-714843.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/muziek/hoe-seasick-steve-en-andere-bekendheden-zich-een-weg-naar-de-top-logen/article-normal-714843.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/muziek/http://m.focus.knack.be/entertainment/muziek/
Hoe Seasick Steve en andere bekendheden zich een weg naar de top logen

Tijdens het schrijven van een biografie over Seasick Steve ontdekte Matthew Wright dat de rocker al tien jaar de wereld belazert. Zijn muzikale carrière zou niet in 2006 maar al in de jaren zestig en zeventig begonnen zijn, toen hij in San Francisco een plaat opnam met de groep Shanti. Dat deed hij weliswaar onder een andere naam, want de naam Steve Gene Wold leende hij van zijn tweede echtgenote.

De rocker, die in tien jaar tijd aan zijn achtste album toe is en al op de grootste festivals passeerde, zou in tegenstelling tot wat hij altijd beweerd heeft ook geen zwerftochten op een goederentrein ondernomen hebben, en zijn roots zouden niet in Mississippi maar in California liggen. Hij zou ook geen 75 zijn, maar 65.

ReutersOprah WinfreySeasick Steve is niet de eerste bekendheid die voor het 'opgeklommen-uit-armoede'-verhaal koos. Het Amerikaanse tv-boegbeeld Oprah Winfrey deed bijvoorbeeld precies hetzelfde. Naar de buitenwereld toe beweerde ze dat ze in armoede opgroeide en als kind nooit nieuwe kleren of speelgoed kreeg. Dat, en ook de verhalen over seksueel misbruik, waren verzonnen, zo ontdekte haar biografe Kitty Kelley zes jaar geleden. Winfrey loog naar eigen zeggen over haar verleden 'omdat de werkelijkheid saai is en de mensen zo'n verhaal willen horen', volgens Daily Mail.

Van een andere soort zijn de leugentjes van rockduo The White Stripes. Naast hun uitgekiende imago, sound en kledij hield het duo Jack en Meg White ook tien jaar lang vol dat ze broer en zus waren. Tot journalisten ontdekten dat ze al die tijd man en vrouw waren en ze dit ook officieel bevestigden in 2005. Toch bleven ze elkaar, ook toen ze officieel uiteen gingen, broer en zus noemen tijdens optredens. De reden hiervoor? Jack White redeneerde in een interview met Rolling Stone dat een artistieke relatie tussen broer en zus er veel interessanter uitziet op podium dan tussen man en vrouw.

REUTERSLady GagaOok de Amerikaanse popzangeres Lady Gaga maakte zichzelf populairder door wat te sleutelen aan haar verleden. De diva omhelst al langer fans die zich uitgesloten voelen of worstelen met hun echte zelf. Naar eigen zeggen voelt ze zich verbonden met die fans omdat ze zelf als jongere werd gepest voor haar grote neus. Volgens oude schoolvrienden in The Richest klopt dit beeld niet met de realiteit: ze was altijd heel populair op school en werd allerminst gepest.

Rick RossMaar terwijl het niemand wat lijkt te kunnen schelen dat Taylor Swift of Miley Cyrus opgroeiden in rijkdom, ligt de reputatie van rappers iets gevoeliger. Om zijn imago kracht bij te zetten, schepte de Amerikaanse rapper en 50 Cent-concullega Rick Ross op over zijn gangsterverleden. Dat hij een verleden in het gevangeniswezen had, valt niet te betwisten. Maar een foto van Ross in uniform toonde begin de jaren negentig aan dat hij er niet achter maar vóór de tralies actief was. Pas wanneer meer details werden vrijgegeven over zijn verleden als gevangenisbewaker, gaf Ross uiteindelijk toe dat hij 'toch niet zo'n gangster' bleek te zijn.

Olivia Vandeweghe

LOWSeasick SteveMatthew WrightOprah WinfreyRick RossLady GagaThe White Stripes
Seasick Steve over Black Box Revelation: 'They rock! They fucking rock!'
Seasick Steve over Black Box Revelation: 'They rock! They fucking rock!'
Seasick Steve over Black Box Revelation: 'They rock! They fucking rock!'
Seasick Steve over Black Box Revelation: 'They rock! They fucking rock!'
Seasick Steve over Black Box Revelation: 'They rock! They fucking rock!'
Seasick Steve over Black Box Revelation: 'They rock! They fucking rock!'
Seasick Steve over Black Box Revelation: 'They rock! They fucking rock!'
06177512015-10-16 11:01:072015-10-16 11:18:28Knack FocusmagazineNormalarticleMuziekKnack Focus

Seasick Steve over Black Box Revelation: 'They rock! They fucking rock!'

Eigenlijk geeft hij geen interviews meer, maar als het samen met de Black Box Revelation is, wil Seasick Steve nog wel een uitzondering maken. 'Ik vind die gasten onwaarschijnlijk goed.' Ook al herinnerde hij zich niet meer dat hij al met hen gespeeld had. 'Het bewijs dat ik full of shit ben', lacht hij. Een dubbelgesprek.

yesMichael Ilegems2015-10-16 11:06:00http://focus.knack.be/entertainment/muziek/seasick-steve-over-black-box-revelation-they-rock-they-fucking-rock/article-normal-617751.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/muziek/seasick-steve-over-black-box-revelation-they-rock-they-fucking-rock/article-normal-617751.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/muziek/http://m.focus.knack.be/entertainment/muziek/
Seasick Steve over Black Box Revelation: 'They rock! They fucking rock!'

Lees het volledige dubbelinterview met Seasick Steve en Black Box Revelation deze week in Knack Focus.

Meestal is het de journalist die in een of andere hopeloos ingewikkelde backstage vertwijfeld naar de artiest loopt te zoeken, maar in de catacomben van concertzaal Doornroosje in Nijmegen krijgen we een kwartiertje na het interview een sms dat Seasick Steve óns zoekt.

Steve - diep in de zeventig inmiddels, maar nog altijd gezegend met de spirit van een tiener - haalt ons weg bij de soundcheck van Black Box Revelation omdat hij tijdens het interview nog één zaak vergeten is: 'Ik geef eigenlijk al lang geen interviews meer. Ik heb er geen zin meer in, en ik heb op mijn leeftijd het mediacircus echt niet meer nodig. Maar hier wilde ik een uitzondering maken: omdat het een interview samen met Black Box Revelation was. Want ik vind die gasten echt waar onwaarschijnlijk goed. Wil je ervoor zorgen dat het artikel over hen gaat, en niet over mij? Schrijf maar duidelijk op: They rock! They fucking rock!'

Ik geef al lang geen interviews meer, maar omdat het samen met Black Box Revelation is, wil ik een uitzondering maken. Wil je ervoor zorgen dat het artikel over hen gaat, en niet over mij? (Seasick Steve)

Ja, dat wisten wij Belgen natuurlijk al heel lang, Steve, maar toegegeven: fijn als het nog eens officieel bevestigd wordt door iemand die weleens door Jack White opgebeld wordt, die met Nick Cave in de studio zit of die geregeld met Led Zeppelin-bassist John Paul Jones op het podium staat. En die ons allicht ook naloopt omdat hij tijdens het interview zelf o zo veel spraakzamer bleek dan de twee jongelui van Black Box Revelation.

Jan Paternoster en Dries Van Dijck hebben na vier jaar wachten eindelijk een nieuwe plaat uit, Highway Cruiser, een lekkere, in zes dagen tijd in New York opgenomen rocker, helemaal gemaakt volgens het 'hoe simpeler, hoe beter'-principe dat ook Seasick Steve hoog in het vaandel draagt.

Wouter Van Vaerenbergh

Dat ze samen eens op tournee zouden gaan, het leek een kwestie van tijd voordat een of andere manager op dat idee kwam.

SEASICK STEVE: Een manager? Ben je gek? Het was míjn idee! Het is eigenlijk allemaal puur toeval: we speelden dit jaar op Pukkelpop, en omdat ons volgende optreden pas twee dagen later was, besloten we nog een dag op het festival te blijven. We hadden voor onszelf een paar tickets geritseld, maar helaas bleken zowat alle groepen die die dag speelden compleet waardeloos. We was fucking bored, man!

Wij zaten backstage die line-up vol vervelende groepen te overlopen, op zoek naar iets interessants, en ik zeg tegen Dan Magnusson, mijn drummer: 'Die Black Box Revelation, misschien is dat nog wel iets?' En Dan tegen mij: 'Ja, Black Box Revelation: ik denk dat ik al eens van die groep gehoord heb.' We waren dus allebei compleet vergeten dat we jaren geleden al eens met hen in de AB opgetreden hadden. Het bewijs dat we allebei full of shit zijn. (lacht)

Enfin, wij met onze hele bende - ik, Dan, de tourmanager, iedereen - nietsvermoedend naar hun optreden. Ik zweer je: als ze shit waren geweest, was ik meteen weer weggegaan, want ik ben te oud geworden om nog naar slechte groepen te blijven kijken. Maar het was echt geweldig! The place was shakin', man. Letterlijk, hé: we stonden op een houten vloer en die ging zo. (veert op en neer) Die hele tent stond in de fik.

Mijn drummer Dan en ik waren compleet vergeten dat we al eens met Black Box Revelation opgetreden hadden. Het bewijs dat we allebei full of shit zijn (Seasick Steve)

JAN PATERNOSTER: Tijdens optredens kijk ik vaak in het publiek, omdat je nog extra energie kunt halen uit de blik van de mensen. Ik keek dus die Marquee in, en opeens denk ik: hé, is dat niet Seasick Steve die daar staat? (lacht) Hij stond helemaal vooraan.

SEASICK STEVE: We was dancing down in the bottom there! En ik kan je garanderen dat je mij echt niet vaak ziet dansen. Ik vond het zo goed dat ik hen na het optreden opgewacht heb om het hen persoonlijk te zeggen. Wat voor een nogal gênante situatie zorgde: zij dachten dat ik hen kwam opzoeken omdat we al eens samen opgetreden hadden - wat ik me dus totaal niet meer herinnerde.

En van het een kwam het ander. Ik dacht: hé, we gaan op tournee, waarom vraag ik hen niet mee?

JAN PATERNOSTER: En wij waren vrij.

DRIES VAN DIJCK: Het was eigenlijk net wat we nog eens nodig hadden: een tournee.

Thomas SweertvaegherBlack Box Revelation op Pukkelpop 2015.

Jullie samen op één affiche, dat lijkt me muzikaal gezien de perfecte combinatie.

SEASICK STEVE: Fuck, yeah. Er zijn niet veel groepen waar ik van hou. Of beter: er zijn er weinig waarvan de muziek zo dicht bij mij staat. Ja, de North Mississippi All Stars van mijn buddy Luther Dickinson: dat is een van de weinige groepen waar ik uit eigen beweging naar zou gaan kijken. En dan zij hier.

Grappig: onze set-up is dezelfde als die van Seasick Steve. Alsof we onszelf in de teletijdmachine zien (Jan Paternoster)

PATERNOSTER: Het is grappig: in elke zaal waar we spelen, vragen de technici ons na jouw soundcheck: 'En hoe ziet jullie set-up eruit?' 'Euh, doe maar hetzelfde als bij Seasick Steve.' (lacht) En dan zetten ze ons drumstel voor jullie drumstel, en mijn gitaren voor jouw gitaren. Alsof we onszelf in de teletijdmachine zien.

SEASICK STEVE: Fuck yeah. We zijn als spiegelbeelden van elkaar: eerst krijg je the young punky Mississippi mud goin' on. En daarna mij: the old crusty one.

Geert Op de Beeck

Highway Cruiser van Black Box Revelation is uit via Caroline/Universal. De band speelt op 19 en 20/2 in de Ancienne Belgique.

Sonic Soul Surfer van Seasick Steve is verschenen bij Caroline/Universal.

LOWmuziekSeasick SteveJan PaternosterDries Van DijckBlack Box Revelation
9 legendarische optredens uit Later... with Jools Holland
9 legendarische optredens uit Later... with Jools Holland
9 legendarische optredens uit Later... with Jools Holland
9 legendarische optredens uit Later... with Jools Holland
9 legendarische optredens uit Later... with Jools Holland
9 legendarische optredens uit Later... with Jools Holland
9 legendarische optredens uit Later... with Jools Holland
9 legendarische optredens uit Later... with Jools Holland
06053512015-09-15 10:50:062015-09-15 15:26:23NonePas de parutionNormalarticleMuziekTV & RadioKnack Focus

9 legendarische optredens uit Later... with Jools Holland

Woensdag begint alweer het 47ste seizoen van Later...with Jools Holland op BBC Two. Door de jaren heen kreeg Jools Holland heel wat grote namen over de vloer, maar hij ontdekte ook veel nieuw talent, van Bon Iver tot Seasick Steve.

yesstagiair 22015-09-15 15:26:39http://focus.knack.be/entertainment/muziek/9-legendarische-optredens-uit-later-with-jools-holland/article-normal-605351.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/muziek/9-legendarische-optredens-uit-later-with-jools-holland/article-normal-605351.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/muziek/http://m.focus.knack.be/entertainment/muziek/http://focus.knack.be/entertainment/tv-radio/http://m.focus.knack.be/entertainment/tv-radio/
9 legendarische optredens uit Later... with Jools Holland

Arctic Monkeys (2005)

Je zou het bijna vergeten, maar er was een tijd dat Alex Turner de brillantine in de drogisterij liet staan en zijn geld uitgaf aan een degelijke slobbertrui. Toen was Holland er al als de kippen bij om Turner en zijn vrienden naar zijn studio te halen. Het resultaat is een überstrakke uitvoering van I Bet That You Look Good On The Dancefloor, vol goesting en kwajongensbranie.

<iframe width="100%" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/c7dt1li5SyY" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

At the Drive-In (2000)

Van branie gesproken, de Later...-performance van de Amerikaanse hardcoreband At the Drive-In gonst ervan. De heren springen in het rond alsof de vloer in de fik staat en gooien met alles wat ze kunnen vinden. Vandaag bestaat At the Drive-In niet meer, maar de band wordt nog steeds geassocieerd met die ene passage bij Jools Holland. Let vooral op het verbouwereerde gezicht van Robbie Williams op het einde, die doodkalm zijn nummer inzet.

<iframe width="100%" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/08qk_pMJFak" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Bon Iver (2008)

Het andere uiterste is een grote vriendelijke reus met niets meer dan een akoestische gitaar die Justin Vernon heet. In 2008 speelt de frontman van Bon Iver zijn pensioennummer Skinny Love voor een doodstille studio in een versie die nog rauwer is dan wat ze doorgaans in je sushi draaien. De gevolgen waren navenant. Voor het optreden was Bon Iver een undergroundfenomeen, erna een indiegod.

<iframe width="100%" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/RHv1E04XW3Q" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Dizzee Rascal (2009)

Jools Holland krijgt weleens het verwijt dat hij zo gek is van snobberige indiegroepjes dat andere genres als hiphop en rap weinig kansen krijgen. Nochtans kwamen een aantal legendarische passanten in Later...with Jools Holland wel degelijk straight from the hood, zoals Dizzee Rascal. Iedereen vroeg zich af hoe hij zijn doorbraakhit Bonkers live interessant zou krijgen, tot hij kwam aanzetten met een elektrische contrabas en een geniale gitarist.

<iframe width="100%" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/yknBPGkhPgE" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Kanye West (2013)

Nog een hiphopper die een verpletterende indruk maakte bij Holland is Kanye West. Drie keer trad hij aan, maar de laatste keer was veruit de indrukwekkendste. Een donkere studio, één spot op Yeezy himself en een sample van Nina Simone: meer had meneer Kardashian niet nodig om een straffe performance neer te zetten. Of hoe een megalomaan toch minimalistisch uit de hoek kan komen.

<iframe width="100%" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/M9os5qNv_RI" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Melanie De Biasio (2014)

Vorig jaar speelde zelfs een Belgische artiest ten dans bij Jools Holland. Geen Stromae, Netsky of Triggerfinger, wel Melanie De Biasio, de ice queen van de vaderlandse jazz. Met een minimum aan licht en een heerlijk combo achter haar bracht ze de tweede Belgische performance uit het programma. In 1995 was Zap Mama al te gast op Hollands muzikale theekransje.

<iframe width="100%" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/Scq-WkeMlG0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Radiohead (1997)

Vier keer schoven Thom Yorke en de zijnen aan in Later..., maar hun tweede passage in 1997 moet toch wel de strafste zijn. Paranoid Android is met zijn zesenhalve minuut al geen standaardnummer voor een tv-show, maar live klinkt het nog ettelijke keren grilliger. Vooral gitarist Johnny Greenwood gooit zich er helemaal in en herdefinieert al hengstend op zijn gitaar het begrip waanzin.

<iframe width="100%" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/g-w2wgceXUE" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Queens of the Stone Age (2003)

Josh Homme in een kostuum, dat is al een belevenis op zich. Als de backingvocaliste dan nog PJ Harvey is, mag je spreken van een unieke set-up. Homme steekt een sigaretje op en croont zich door de Queensklassieker Make It Wit Chu. Op de buffetpiano prijkt een glaasje wijn. En Harvey? Die kroont zich tot ongekroonde wereldkampioen in de discipline 'stijlvol tamboerijn en sambaballen spelen'.

<iframe width="100%" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/W4O3LnDsPik" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Seasick Steve (2008)

Waar wij het op oudejaar met The Sound of Music moeten doen, heeft Jools Holland op de BBC zijn eigen show om het nieuwe jaar in te luiden. Onder de, toegegeven, schabouwelijke titel Hootenanny doet Holland wat hij in Later... ook doet: zich op onnavolgbare wijze door een massa schoon muzikaal volk babbelen. In 2008 dook er opeens een redneck op met een baard, een houthakkershemd, een gitaar met drie snaren en een sinaasappelkistje. Die man bleek Seasick Steve te zijn, een oude knar die desondanks net zijn debuutplaat uithad. Zijn optreden zou zijn doorbraak betekenen. (JVL)

<iframe width="100%" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/pNoPNC3ebYQ" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>LOWSeasick SteveAlex TurnerDizzee RascalMelanie De BiasioPJ Harvey