HETPALEIS haalt met 'Het kleine sterven' een magneet van een stuk in huis
HETPALEIS haalt met 'Het kleine sterven' een magneet van een stuk in huis
HETPALEIS haalt met 'Het kleine sterven' een magneet van een stuk in huis
HETPALEIS haalt met 'Het kleine sterven' een magneet van een stuk in huis
HETPALEIS haalt met 'Het kleine sterven' een magneet van een stuk in huis
HETPALEIS haalt met 'Het kleine sterven' een magneet van een stuk in huis
HETPALEIS haalt met 'Het kleine sterven' een magneet van een stuk in huis
HETPALEIS haalt met 'Het kleine sterven' een magneet van een stuk in huis
07623012016-10-09 15:34:182016-10-10 15:09:23Knack FocusmagazineReviewarticleEls Van SteenberghePar Els Van SteenberghePodiumKnack Focus

HETPALEIS haalt met 'Het kleine sterven' een magneet van een stuk in huis

Dimitri Leue regisseert Evelien Bosmans en Lukas De Wolf in een prachtig liefdesdrama.

yesEls Van Steenberghe2016-10-10 09:45:00http://focus.knack.be/entertainment/podium/hetpaleis-haalt-met-het-kleine-sterven-een-magneet-van-een-stuk-in-huis/article-review-762301.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/podium/hetpaleis-haalt-met-het-kleine-sterven-een-magneet-van-een-stuk-in-huis/article-review-762301.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/podium/http://m.focus.knack.be/entertainment/podium/
HETPALEIS haalt met 'Het kleine sterven' een magneet van een stuk in huis

The Play = Het kleine sterven

Gezelschap = HETPALEIS

In een zin = Dit is theater dat jongerenharten als een magneet aan zich bindt. Dankzij de vorm, de weelderige maar herkenbare taal én het warme spel. De perfecte voorstelling voor jongeren die hun hart (nog niet) aan het theater verloren.

Hoogtepunt = De scène waarin Hannah het leven niet meer ziet zitten en het decor afbreekt. Grappig én hartverscheurend.

Quote = 'Ik streel u, eerst met mijn wimpers en dan pas met mijn vingers'

Meer info: www.hetpaleis.be

Neen, niet alleen de camera is dolverliefd op Evelien Bosmans. Ook de horden jongeren die dezer dagen naar HETPALEIS afzakken om er Het Kleine sterven mee te maken. En je kunt het jonge volk onmogelijk ongelijk geven... Bosmans weet als geen ander met de camera te flirten én met de woorden die Dimitri Leue haar in de mond legt.

Sinds 2000 geldt er een ongeschreven wet in de theaterwereld: 'wie jongeren naar het theater wil lokken, voert Dimitri Leues toptekst Het kleine sterven op.' Leue schreef de tekst voor An Miller en zichzelf. Het verhaal is sober maar ontroerend mooi: een jong koppeltje wordt geconfronteerd met ziekte en neemt een radicaal besluit dat even gruwelijk als teder is: de jongen begeleidt het meisje tot de allerlaatste snik op de meest liefdevolle manier ooit. Een romantischer manier om met jongeren een gesprek over het leven en de dood, stervensbegeleiding en zelfs euthanasie te praten is er niet.

Leue toont zich in die tekst een meer dan (en soms iets té) enthousiaste taalbuitelaar. Hij laat Seppes goochelen met taalgrapjes. Die mopjes doen soms knullig aan, soms ongemakkelijk maar - dat is het belangrijkste - ze redden Hannah en Seppes telkens uit de lastige momenten.

Anno 2016 ensceneert Leue zijn tekst met Bosmans en Lucas De Wolf in de hoofdrollen. De scène wordt gedomineerd door een blauw doek waarboven een projectiescherm hangt. De Hannah en Seppes van 2016 spreken niet alleen af aan de haven van Antwerpen. Ze communiceren, uiteraard, ook via Skype, Instagram en WhatsApp. Slim gezien van Leue. Hoe strik je 'de beeldgeneratie'? Met filmbeelden. Maar, de filmbeelden waarmee hij hen strikt zijn van een onbeschaamde, romantische schoonheid. Soms realistisch, soms ontwapenend abstracht. Prachtig gefilmd door Ann-Julie Vervaeke. Spel en filmbeelden worden bovendien stevig met elkaar verbonden door de zachte pianoklanken van Antoon Offeciers.

Toen ik de voorstelling bijwoonde, zat de zaal nokvol woelige jongeren. Die drukke zaal werd echter muisstil vanaf het eerste beeld (een close-up van Bosmans die een vinger tegen de mond houdt terwijl ze als Hannah aan het Skypen is met Seppes) en bleef dat tot de laatste seconde. Dat zegt genoeg. Dit is theater dat jongerenharten als een magneet aan zich bindt. Dankzij de vorm, de weelderige maar herkenbare taal én het warme spel. Bosmans' strafste scenes zijn de vele scènes waarin ze met de camera kan flirten. De sterkste scènes van De Wolf - die op de filmbeelden soms iets te extravert speelt - zijn deze waarin hij voluit toneel kan spelen en de camera mag vergeten. Maar de twee tillen elkaar op en zetten samen een straffe prestatie neer. Dit is de perfecte voorstelling voor jongeren die hun hart (nog niet) aan het theater verloren.

Smaakmaker:

<iframe width="854" height="480" src="https://www.youtube.com/embed/GrxLrhyob_g" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Els Van Steenberghe

LOW
30van-steenberghe-elsVan SteenbergheElsreporter/assets/5/avatar_2634.jpg<p>Els Van Steenberghe is theaterrecensent.</p>http://focus.knack.be/entertainment/auteurs/els-van-steenberghe-30.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/auteurs/els-van-steenberghe-30.htmlkunst, cultuur en entertainmentDimitri LeueEvelien BosmansLukas De WolfAnn-Julie VervaekeAntoon OffeciersHETPALEIS
Wie is hier beperkt?
Wie is hier beperkt?
Wie is hier beperkt?
Wie is hier beperkt?
Wie is hier beperkt?
Wie is hier beperkt?
Wie is hier beperkt?
06774992016-03-13 08:25:472016-03-13 09:09:06Knack FocusmagazineNormalarticleEls Van SteenberghePar Els Van SteenberghePodiumKnack Focus

Wie is hier beperkt?

Afgelopen week kondigde Vlaams Minister van Cultuur, Jeugd, Media en Brussel Sven Gatz (Open VLD) aan dat hij 'het vrijetijdsaanbod voor kinderen en jongeren met beperking toegankelijker wil maken'.

yesEls Van Steenberghe2016-03-13 08:33:00http://focus.knack.be/entertainment/podium/wie-is-hier-beperkt/article-normal-677499.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/podium/wie-is-hier-beperkt/article-normal-677499.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/podium/http://m.focus.knack.be/entertainment/podium/

Gatz deed deze aankondiging nadat het Departement Cultuur, Jeugd, Sport en Media samen met onderzoekers van Artesis Plantijn Hogeschool Antwerpen op woensdag 9 maart 2016 de resultaten van het onderzoek 'Vrije tijd van kinderen en jongeren met een handicap' voorstelden.

Uit dat onderzoek - gebaseerd op een bevraging van honderd kinderen en jongeren met een beperking, honderdvijftig ouders en tweehonderd vrijetijdsbegeleiders en jeugdwerkers -bleek dat deze kinderen en jongeren weinig aansluiting vinden bij het reguliere vrijetijdsaanbod. Ze botsen op 'allerlei obstakels die elkaar nog versterken', voelen zich vaak niet welkom en haken sneller af. Dat minister Gatz daar wat aan wil doen, is nobel én noodzakelijk. Een mens moet het de liberale Gatz nageven. De man beheert niet alleen de centen van 'zijn' sectoren maar verkent zijn beleidsdomeinen intensief, is vaak ten velde en aarzelt niet om, waar nodig, die domeinen te dwingen zich opener en socialer te profileren.

Zo riep hij de cultuursector begin september op om de handen uit de mouwen te steken voor de vluchtelingen. Opnieuw, een nobel initiatief. Al bleef het vooralsnog bij oproepen. Er werden studiedagen, informatiesessies en enkele benefieten georganiseerd maar een echt actieve speler in, bijvoorbeeld, het verwelkomen, wegwijs maken en actief inzetten van deze mensen kan je de cultuursector niet noemen. Ook al zijn de theatervoorstellingen waarin vluchtelingen als thema opduiken amper te tellen. Hier wringt het schoentje: het gaat steeds óver hen. De initiatieven mét hen zijn pijnlijk zeldzamer.

Ook kinderen en jongeren met een beperking lijken vooral als thema gegeerd. De cultuursector heeft het graag over hen maar lijkt niet zo happig om ook intensief mét hen samen te werken. Wanneer de minister terecht oproept om de vrijetijdsbesteding van kinderen en jongeren met een beperking te pimpen, is het dan ook bijzonder vreemd - beperkt, misschien? - om de cultuursector niet aan te spreken. Een minister die bevoegd is voor verschillende domeinen hoeft die uiteraard niet steeds krampachtig met elkaar in verband te brengen. Maar wat als een onderwerp zowat om een overkoepelend statement vraagt? De cultuursector bestaat en leeft dankzij de vrije tijd. Wanneer ontdekken de meeste mensen kunst? In hun vrije tijd. En personen met een beperking laten zich nauwelijks spotten als ontdekkingsreizigers van de kunsten. Niet uit desinteresse, eerder uit ongemak en onzekerheid.

Zolang theater-en dansgezelschappen - en met hen alle andere kunstenorganisaties - het niet evident vinden om deze mensen tot hun cast te laten behoren, zal die vrijetijdsbesteding van kinderen, jongeren én volwassenen met een beperking 'beperkt' blijven.

Natuurlijk, de cultuursector kan meteen repliceren dat er continu inspanningen geleverd worden om, bijvoorbeeld, een voorstelling met een doventolk of audiobeschrijving te organiseren of een rolstoelvriendelijke expositie te creëren. Dat klopt. Maar men is er trots op. Men pakt er graag mee uit omdat het nog steeds geen evidentie is. Ook de opleidingen en de jeugdtheaterhuizen hebben boter op het hoofd. Er participeren nauwelijks jongeren met een beperking aan hun workshops of audities. Een hartverwarmende uitzondering die de regel bevestigt, was de voorstelling Het Hamiltoncomplex van HETPALEIS die eind augustus in première ging. Dertien dertienjarige meisjes toonden zich van hun schoonste en fragielste kant. 'Uiteraard hoort daar een meisje met een beperking bij', vond regisseur Lies Pauwels. 'Het was niet evident om dit mogelijk te maken', aldus HETPALEIS. Zolang theater-en dansgezelschappen - en met hen alle andere kunstenorganisaties - het niet evident vinden om deze mensen tot hun cast te laten behoren, zal die vrijetijdsbesteding van kinderen, jongeren én volwassenen met een beperking 'beperkt' blijven. Op die manier wordt zowel het sociale netwerk van kinderen en jongeren met én zonder een beperking ingeperkt. Er wordt hen vooral duidelijk gemaakt dat ze níet tot elkaars wereld (kunnen) behoren.

De presentatie van dit onderzoek was een uitgelezen kans voor minister Gatz om die ingeperkte wereld open te breken. Dit was een kans om niet alleen de jeugdsector maar ook de cultuursector en de media te dwingen niet langer 'trots' te zijn op die enkeling met een beperking die zich moedig over de drempel van hun tempel hijst. Het is tijd om het als een vanzelfsprekendheid te beschouwen en om er alles aan te doen dat ook kinderen en jongeren met een beperking hun bezoek of deelname aan een voorstelling, een tentoonstelling of een concert als vanzelfsprekend ervaren.

Els Van Steenberghe

Filmpje over de repetities van Het Hamiltoncomplex waarin Lies Pauwels (vanaf 7:00) de keuze toelicht om met een meisje met een beperking te werken:

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/qyJLwrKZX_s" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Meer informatie: Het eindrapport 'Vrije tijd als handicapsituatie. De rol van het jeugdwerk binnen de vrijetijdsbesteding van kinderen en jongeren met een handicap': https://www.vlaanderen.be/nl/publicaties/detail/vrije-tijd-als-handicapsituatie en http://www.demos.be/agenda/voorstelling-onderzoek-vrije-tijd-van-kinderen-en-jongeren-met-een-handicap

LOW30van-steenberghe-elsVan SteenbergheElsreporter/assets/5/avatar_2634.jpg<p>Els Van Steenberghe is theaterrecensent.</p>http://focus.knack.be/entertainment/auteurs/els-van-steenberghe-30.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/auteurs/els-van-steenberghe-30.htmlsamenlevingkunst, cultuur en entertainmentSven GatzLies PauwelsArtesis Plantijn Hogeschool AntwerpenHETPALEIS
De recensent is dood. Leve de recensent
De recensent is dood. Leve de recensent
De recensent is dood. Leve de recensent
De recensent is dood. Leve de recensent
De recensent is dood. Leve de recensent
De recensent is dood. Leve de recensent
De recensent is dood. Leve de recensent
De recensent is dood. Leve de recensent
06390652015-12-25 12:17:252015-12-25 12:17:25NonePas de parutionOpinionarticleVrije TribunePar Vrije TribunePodiumKnack Focus

De recensent is dood. Leve de recensent

Vrije Tribune - Frank Adam, librettist van de opera voor kinderen en volwassenen BABEL (Opera Vlaanderen, HETPALEIS & I Solisti del Vento), reageert op de recensie Knack Focus over het stuk.

yesNaomi Skoutariotis2015-12-25 12:17:34http://focus.knack.be/entertainment/podium/de-recensent-is-dood-leve-de-recensent/article-opinion-639065.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/podium/de-recensent-is-dood-leve-de-recensent/article-opinion-639065.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/podium/http://m.focus.knack.be/entertainment/podium/
De recensent is dood. Leve de recensent

Vrije Tribune - Op scène kust een vrouw twee mannen tot leven. Wanneer ze wakker worden uit de dood, blijken de rakkers haar te hebben beetgenomen en spelen ze nogmaals treiterig voor lijk. Is het zo'n flater dat Els Vansteenberghe deze scène beschouwt als een referentie aan Romeo en Julia, terwijl het gaat om trucen van de foor uit de opera buffa? Natuurlijk niet, kinderen hebben geen boodschap aan operaverwijzingen en beleven deze voorstelling in het moment. Maar wie als theaterrecensent wil oordelen over opera, valt met zo'n pover voorbeeld onmiddellijk door de mand.

Vrije Tribune - 'Ik doe de dood dood'

Vrije Tribune - Aan het begin van de recensie lezen we de obligate kinderquote, die op het eerste zicht wonderwel lijkt gekozen. Het geciteerde kind herinnert zich enkel: 'Ik doe de dood dood'; hét leitmotief van de opera. En haar moeder beaamt dat dit misschien het belangrijkste van de voorstelling was. Wat meteen het grootste compliment voor deze productie zou kunnen betekenen, turnt Els Vansteenberghe zonder verpinken om in het tegendeel. Projecteert ze zo niet haar eigen misvatting omtrent het genre op de beleving van het kind: opera staat voor "onbegrijpelijk gebral en al te simplistische verhaallijnen"? Om te huilen zo triest. Dat is toch kinderen ongeoorloofd onderschatten? De recensent beslist in de plaats van dit kind en alle andere kinderen dat ze niets aan deze voorstelling hebben gehad, behalve dat ene woord dat ze op schoolse wijze kunnen reproduceren.

Vrije Tribune - Flyers, Kamishibai-prenten en tolken

Vrije Tribune - Els Vansteenberghe vat het Babel-verhaal op haar eigen manier samen en klaagt dat je het maar begrijpt met behulp van de flyer. Het kleinste kind wéét dat het lezen van de flyer eerst komt. Bij schoolvoorstellingen is er duiding vooraf met behulp van kamishibai-prenten. Tijdens de avant-première, bijgewoond door families van vluchtelingen, werd de foyer van HETPALEIS dankzij een ploeg tolken omgetoverd in een echt Babel. Verontrustend raadsel waarom de elementaire theatercode wordt omgedraaid en de artistiek verantwoorde educatieve omkadering volkomen genegeerd. De indruk wordt gewekt dat zij juist wil dat Babel, in (haar) negatieve zin, onbegrijpelijk is.

Vrije Tribune - Zwemmen in taal en muziek

Vrije Tribune - Verder informeert Els Vansteenberghe de Knack-lezer nergens over de doelstellingen van deze opera, die via persmap en flyers in simpele woorden zijn uiteengezet: de Babelse spraakverwarring geldt als sociaal statement: niemand zal iets meer verstaan dan iemand anders - in de spraakverwarring is iedereen gelijk. Opera is per definitie een kunstvorm waar je niets van verstaat zonder tekstboekje of tekstprojectie. Babel laat juist alle reddingsboeien achterwege, het is zwemmen in taal en muziek. Babelopera is geen gebral. Het wordt doordacht doorgecomponeerd door een librettist en een componist. Het is een mooi, virtuoos, andersoortig spreken dat het gebral van bv sommige theaterrecensenten overstijgt. In deze Babelopera betreedt de toeschouwer een domein van de taal waar verstaan en begrijpen nog samenvallen. Het Babels werkt voor alle leeftijden en culturen.

Vrije Tribune - HETPALEIS, Babel, Babylon en IS

Vrije Tribune - Volgens Els Vansteenberghe is Babel leeg, doods en telt het slechts één ontroerende scène aan het eind. De niet aflatende enthousiaste reacties die HETPALEIS en Opera Vlaanderen mogen ontvangen getuigen van het tegendeel. Kinderen en volwassenen voelen de spanningsboog van begin tot eind. De beklemmende machtsgreep van een Babelfiguur werkte tijdens de avant-première door de aanwezigheid van vluchtelingenfamilies des te beklemmender en werd onmiskenbaar ervaren als een commentaar op de wereld van vandaag.

Vrije Tribune - Een Irakese toeschouwer vroeg achteraf naar de librettist om hem geëmotioneerd mee te delen dat het verhaal hem had geraakt. De man bleek afkomstig van het echte Babylon. Zijn zevenjarige zoon, die hij tijdens het Babel van HETPALEIS angstvallig bij de hand hield, had hij net gered uit de klauwen van IS. De machtsgreep, de verwoesting van Babel, het doodgaan op scène zijn voor hem, zijn zoon en alle anderen - groot én klein - geen 'toneel' maar bittere realiteit.

Vrije Tribune - 'De recensent is dood. Leve de recensent!'

Vrije Tribune - Het artistieke team creëerde met Babel een genre dat niet bestaat en kijkt hiermee artistiek en maatschappelijk ver vooruit in de toekomst. In dit Babel is de oude recensent steendood-mortee-môôr. Maar met 'Wo shaa sewang/Ik doe de dood dood' wekt het kinderkoor van Opera Vlaanderen hem/haar graag weer tot leven. De nieuwe recensent zoekt in Babel niet obsessief naar schoonheid of betekenis. Hij of zij ontslaat zichzelf, neemt deel, laat zich drijven op de Babelse stroom van klanken, woorden, beelden en muziek. Hij staat met zijn spreken in het licht. Hij voelt met het verstand, wéét met het hart, legt verantwoording af voor ieder woord, iedere stilte. En hij is vervuld van de magische kracht van 'Baab' - God, Allah, Adonai, The Force, zo men wil - die ons Babelaars allen overstijgt.

Vrije Tribune - Blij, trots, ontroerd bij deze te mogen aankondigen dat de opera Babel wordt hernomen in 2017 en dat regisseur Benoît De Leersnyder hardop droomt van een nieuwe versie met hetzelfde materiaal over tien jaar.

Vrije Tribune - 'Oys mien moyle' komt oprechte dank aan Knack voor de fair play en het forum voor deze kerstboodschap. Els Vansteenberghe, Vlaanderen en de wereld wens ik fijne feesten en 'Heppie Baabeloega's' toe en zeg ik oprecht: "Velkom ien Baabel. Shtettel-Shtad wo Allan feurstoa Allan."

Vrije Tribune - Frank Adam is de librettist van Babel en auteur van oa de reeks absurde fabels Confidenties aan een ezelsoor en de theaterstukken 'Aleksej' en 'België' (De Roovers/HETPALEIS). De opera Babel toert tot eind januari 2016 door Vlaanderen. Het libretto met storyboard sketches van Emilie Lauwers en partituren van Sam Vloemans is verkrijgbaar bij de voorstelling (in een brochureuitgave van HETPALEIS, Opera Vlaanderen en I Solisti del Vento).www.frankadam.be

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

Vrije Tribune -

LOW9tribune-vrijeKnack.be geeft hier een forum aan columnisten en gastbloggersTribuneVrijecolumnist/assets/5/avatar_2613.jpgTrends geeft hier een forum aan columnisten en gastbloggers.http://focus.knack.be/entertainment/auteurs/vrije-tribune-9.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/auteurs/vrije-tribune-9.htmlBabelEls VansteenbergheHETPALEISOpera Vlaanderen
Dertien leeuwinnen, één bodybuilder en oneindig veel levenslust, dat biedt 'Het Hamiltoncomplex'
Dertien leeuwinnen, één bodybuilder en oneindig veel levenslust, dat biedt 'Het Hamiltoncomplex'
Dertien leeuwinnen, één bodybuilder en oneindig veel levenslust, dat biedt 'Het Hamiltoncomplex'
Dertien leeuwinnen, één bodybuilder en oneindig veel levenslust, dat biedt 'Het Hamiltoncomplex'
Dertien leeuwinnen, één bodybuilder en oneindig veel levenslust, dat biedt 'Het Hamiltoncomplex'
Dertien leeuwinnen, één bodybuilder en oneindig veel levenslust, dat biedt 'Het Hamiltoncomplex'
Dertien leeuwinnen, één bodybuilder en oneindig veel levenslust, dat biedt 'Het Hamiltoncomplex'
Dertien leeuwinnen, één bodybuilder en oneindig veel levenslust, dat biedt 'Het Hamiltoncomplex'
05984192015-08-30 17:37:572015-08-31 16:44:38Knack FocusmagazineReviewarticleEls Van SteenberghePar Els Van SteenberghePodiumKnack Focus

Dertien leeuwinnen, één bodybuilder en oneindig veel levenslust, dat biedt 'Het Hamiltoncomplex'

HETPALEIS opent het nieuwe theaterseizoen weelderig met Het Hamiltoncomplex, een héél genereuze collagevoorstelling van Lies Pauwels met dertien meisjes in de hoofdrol van hun leven: die van ontluikende vrouw.

yesEls Van Steenberghe2015-08-31 12:00:00http://focus.knack.be/entertainment/podium/dertien-leeuwinnen-een-bodybuilder-en-oneindig-veel-levenslust-dat-biedt-het-hamiltoncomplex/article-review-598419.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/podium/dertien-leeuwinnen-een-bodybuilder-en-oneindig-veel-levenslust-dat-biedt-het-hamiltoncomplex/article-review-598419.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/podium/http://m.focus.knack.be/entertainment/podium/
Dertien leeuwinnen, één bodybuilder en oneindig veel levenslust, dat biedt 'Het Hamiltoncomplex'

The Play =HETPALEIS en Sontag

Gezelschap = Het Hamiltoncomplex

In een zin = Het Hamiltoncomplex is een frivool ingekleed en iets te vol pleidooi van dertien dertienjarige dames. Een pleidooi voor het recht meisje te mogen zijn, dromen te mogen koesteren én in een toekomst te mogen geloven waarin die dromen werkelijkheid kunnen worden. Er wordt getierd, gefluisterd, gezongen, gecommandeerd, gesmeekt, gevloekt en gefaket. Huilen doet het publiek wel...

Hoogtepunt = Ineens is de scène leeg. Op dat ene meisje na. Ze ruimt de rode pumps op die de andere meisjes achterlieten en lonkt naar de bodybuilder-in-maatpak. Hij wandelt tot bij haar, helpt haar recht en nodigt haar uit ten dans. En dan... Misschien niet alleen het hoogtepunt van de voorstelling maar van het hele seizoen.

Quote = 'Zijn er pedofielen in de zaal?'

Meer info: www.hetpaleis.be

'O neen, niet weer', klinkt het met een zucht én een grijns die voorpret verraadt. Een van de dertien meisjes staat op de scène naast de bodybuilder-in-maatpak. Ze zucht én grijnst terwijl de man haar elegant bij de handen vasthoudt. Dan strekt hij zijn linkerbeen en laat haar sierlijk op het been glijden om haar vervolgens weer omhoog te trekken en boven zijn hoofd te tillen. Zijn gezicht is vertrokken van ontroering. Zij glundert. Het publiek zou graag mee glunderen maar vecht vooral collectief tegen de tranen. Waarom, in godsnaam?

Misschien omdat zij anders is dan een doorsneemeisje - geboren met een lijf en hoofd die afwijken van de norm - en omdat we beseffen dat in onze op dekselse perfectie kickende samenleving zulk een intieme wals met een leeuw van een man voor haar amper is weggelegd? De scène is het hart van Lies Pauwels' bonte Het Hamiltoncomplex en toont in alle eenvoud de complexiteit van 'een dertienjarige dame zijn': je droomt over de toekomst, je beleeft dromen, je laat anderen dromen maar er ontstaan ook scheurtjes in sommige kinderdromen en je beseft dat er nog ontzettend veel werk is aan de wereld om er een droomplek van te maken. Én je ontdekt naast het schatje ook de leeuwin in jezelf. De komende jaren wordt het zoeken naar een evenwicht tussen die twee.

Die zoektocht voltrekt zich bij Pauwels in een geweldig barok decor. Een vloer met een motiefje dat herinnert aan tegelvloeren uit de jaren vijftig, enkele (ionische) zuilen, een romantisch landschapsschilderij - haast weggeplukt uit het oeuvre van Auguste Renoir - als achtergrond en een levensgrote, plastic eenhoorn die door de meisjes wordt geknuffeld en bereden. Zijden gordijnen in wijnkleuren zijn de coulissen. En een regenboog van kleurige, glinsterende slingers en knuffelbeertjes maakt dit utopische meisjesparadijs af. In dat warme decor tasten de meisjes - dan eens uitgedost in kanten sprookjesjurkjes en snoepkleurige pruiken, dan als maagden met bloemenkronen, als Roodkapjes, verpleegsters of als vamps - de grenzen van zichzelf af. De bodybuilder is hun beschermheer én hun respectvolle danspartner. Hij ziet in hen al de vrouwen die ze zullen worden maar kijkt haast nederig weg wanneer hij die vrouw in een flits herkent. Zo toont Pauwels prachtig de begeerte (én de beschaamdheid voor die begeerte) die mannen al eens voelen wanneer ze naar 'verse meisjes' kijken.

Een soundtrack vol pop-, musical-, film- en operanummers die het hart doen trillen, stuwt de meisjes - die namen als 'Gift', 'Lovely' en 'Queen' dragen - van oogstrelend tafereel naar nog schoner tafereel. Al dansend, al keffend, al loerend, al gillend maar evengoed al betogend. Want naast pracht en praal bulkt de voorstelling ook van het engagement. Pauwels laat de fdan eens ilosofische, dan amoureuze liedteksten projecteren op twee televisieschermen in de zaal én laat een van de jongedames een imposante monoloog afsteken - die eerder uit horten en stoten en kreten dan uit zinnen bestaat - waarin zowel levenslust als doodsangst weerklinkt. En een van de grappigste scènes is meteen een van de gruwelijkste want een verwijzing naar kindhuwelijken. De humor komt trouwens niet altijd even geslaagd uit de verf tijdens dit overdonderend (over)volle stuk (even vol als een puberhart, misschien?). Die volheid is helemaal Pauwels, al flirt ze hier met het gevaar een kakofonie van standpunten tegen van alles en nog wat te formuleren. Zonder meer. En de volheid lijkt de groep wat te verstijven. De jongedames staan nog iets te behoedzaam en te 'cool' - zoals Hollywooddiva's en topmodellen het hen voortonen - op de scène. Premièrestress? Of puberstress?

Gelukkig is er die ene andere. Goddank koos Pauwels niet enkel voor ranke deernen maar ook voor dat andere meisje. Al is het teleurstellend dat zij soms letterlijk bij de decorstukken wordt geplaatst of zelfs in de coulissen blijft. Metaforisch voor hoe onze samenleving met zulke mensen omgaat, dat wel. Dit meisje kan niet cool zijn, zij kan enkel zichzelf zijn. Zonder schroom. Voor de meesten onder ons is dat een levensopdracht die begint van zodra je dertien wordt en roze ineens niet meer jouw lievelingskleur mag zijn, kinderarbeid wél nog blijkt te bestaan (net als oorlogen, verdomme) en je stiekem droomt van je eerste slow met een leeuw van een man.

Smaakmaker:

<iframe width="640" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/8_kVLEEB2jk?feature=player_detailpage" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Els Van Steenberghe

LOW
30van-steenberghe-elsVan SteenbergheElsreporter/assets/5/avatar_2634.jpg<p>Els Van Steenberghe is theaterrecensent.</p>http://focus.knack.be/entertainment/auteurs/els-van-steenberghe-30.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/auteurs/els-van-steenberghe-30.htmlHETPALEISLies Pauwels
Theater: Lucas Vandervost toont hoe elk leven overgaat en verdergaat
Theater: Lucas Vandervost toont hoe elk leven overgaat en verdergaat
Theater: Lucas Vandervost toont hoe elk leven overgaat en verdergaat
Theater: Lucas Vandervost toont hoe elk leven overgaat en verdergaat
Theater: Lucas Vandervost toont hoe elk leven overgaat en verdergaat
Theater: Lucas Vandervost toont hoe elk leven overgaat en verdergaat
Theater: Lucas Vandervost toont hoe elk leven overgaat en verdergaat
Theater: Lucas Vandervost toont hoe elk leven overgaat en verdergaat
05678072015-05-05 01:48:022015-05-07 16:10:07Knack FocusmagazineReviewarticleEls Van SteenberghePar Els Van SteenberghePodiumKnack Focus

Theater: Lucas Vandervost toont hoe elk leven overgaat en verdergaat

Lucas Vandervost neemt afscheid van zijn gezelschap De Tijd met 'het gaat over', een productie zoals hij ook in de beginperiode van De Tijd maakte: een poëtisch portret van het leven, met zwier gespeeld door drie generaties.

auto2015-05-05 10:00:00http://focus.knack.be/entertainment/podium/theater-lucas-vandervost-toont-hoe-elk-leven-overgaat-en-verdergaat/article-review-567807.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/podium/theater-lucas-vandervost-toont-hoe-elk-leven-overgaat-en-verdergaat/article-review-567807.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/podium/http://m.focus.knack.be/entertainment/podium/
Theater: Lucas Vandervost toont hoe elk leven overgaat en verdergaat

The Play = Het gaat over

Gezelschap = De Tijd en HETPALEIS

In een zin = Dit stuk is een karavaan van poëtische beelden die gedragen wordt door de zachte muziek van Benjamin Boutreur en gestuurd wordt door de verwonderde blik en lieve aanrakingen van Lucas Vandervost. De karavaan passeert op een catwalk, aan het uiteinde zit het publiek. Daardoor voel je je nooit écht betrokken bij de stoet. Dat is jammer.

Hoogtepunt = Een schermer die schermt met een bos zonnebloemen, dat is een van de mooiste beelden. En nog een hoogtepunt is de slotmonoloog waarin Vandervost onthult waar het leven volgens hem over gaat: over overgaan.

Quote = 'Het gaat over iets omdat iets over kan gaan"

Meer info: www.detijd.be en www.hetpaleis.be

Hij toont bomen liever in het museum omdat de mensen daar nog echt kijken naar de dingen, vertelde de Nederlandse kunstenaar Herman de Vries onlangs in De Volkskrant. Hetzelfde kan gezegd worden van Lucas Vandervost. Hij toont de mens en de natuur het liefst op een podium. Dan is hij zeker dat het publiek de tijd neemt om naar hen te kijken en te luisteren.

In 1991 (vier jaar nadat hij De Tijd had opgericht, onder meer samen met Ivo Van Hove) creëerde Vandervost in opdracht van DeSingel Het offer, het was een voorstelling waarin kinderen en volwassenen samen een familiefeest speelden. Of beter: ze portretteerden het leven in al zijn hoogtes en laagtes, grootsheid en pietluttigheden binnen de setting van een familiefeest. Nu, aan de vooravond van zijn afscheid als artistiek leider van De Tijd, pakt hij wederom uit met een voorstelling waarin de tedere beelden slechts gekruid worden door een handjevol woorden. Atypisch voor Vandervost, die tussen 1991 en 2015 dapper de koers van het intimistische teksttheater bleef varen. De schoonheid van de taal primeerde voor deze acteur, regisseur en directeur. Het is dan ook geen toeval dat hij de fakkel doorgeeft aan een trio jonge makers (Freek Vielen, Rebekka de Wit, Suzanne Grotenhuis) voor wie de taal eveneens van cruciaal belang is.

Maar eindigen doet Vandervost dus in melodieuze stilte. Op de scène ligt een immense catwalk. Geen glanzend exemplaar maar eentje bedekt met vellen zacht, grijs karton - het karton waarin u de eieren veilig van de supermarkt naar huis transporteert - en omringd door houten klapstoeltjes die u in elke braderietent terugvindt. (Of op elk zomers familiefeest?) Bij aanvang zitten de kinderen en volwassen performers aan weerszijden van het podium op de stoeltjes. Helemaal achteraan blinkt de met goudverf versierde krantenkroon van Lucas Vandervost. Van zodra de lichten doven, wandelt hij - in witte broek, wit T-shirt en wit linnen vestje - de 'catwalk' op. 'Waar gaat dit over?', vraagt hij zich luidop af. En hij somt taferelen op die vooral verraden hoe deze man in elke dagelijkse handeling een diepere betekenis vindt. Dat is exact wat hij ook van ons, het publiek, verwacht het komende uur.

Hij gaat aan de rand van de catwalk staan en kijkt vervolgens met grote wonderogen en het hand geregeld op het ontroerde hart naar de passerende kinderen en volwassenen die in prachtige, zwartzijden kostuums over de catwalk lopen, al dat niet zwaaiend met groene en rode vlaggetjes of spelend met levensgrote opgezette ganzen. Hij kijkt naar de ouder wordende vrouwen die met trots het meisje dat ze waren bij hen dragen, naar de met zonnebloemen schermende schermer, naar de papieren reuzenstoet, de 'boze' wolf, het meisje met het mandje vol glinsters, ... En naar het frêle meisje dat tussen dit alles door loopt en de ene na de ander witte steen van achter het toneel naar de rand van het toneel brengt. Na het neerleggen van elke steen kijkt ze ons eventjes ernstig aan. Dat doen ook de andere performers. Maar niet iedereen kijkt op een even sterke manier de zaal in. En misschien ligt hier wel de verklaring waarom de prachtige stoet verwondert maar niet altijd raakt. Of raakt de stoet minder omdat we niet langs de catwalk zitten maar er slechts van ver naar mogen kijken en ons daardoor minder betrokken voelen?

En ja, ook Vandervost jaagt enkele bomen - enfin, boompjes - de scène op. Niet enkel omdat we ze goed zouden bekijken maar ook omdat ze een verwijzing zijn naar de voorstelling nRus (2011) waarin hij personages uit Anton Tsjechovs oeuvre in een berkenlandschap plaatste. Het gaat over toont dus niet alleen dat het leven kiezen is, ouder worden, vals spelen, stenen verleggen en achter een masker tussen de bomen zwenken. Het toont het leven als een catwalk waarin alles in elkaar overgaat. Net zoals in Vandervosts loopbaan de ene voorstelling de andere baarde. Met een constante: de drang om, net als Herman de Vries, de mensen stil te laten staan bij het leven en hen te tonen hoe intiem, poëtisch en wonderschoon elke handeling kan zijn. Zoals het dopen van een speculaasje in een kopje koffie.

Vandervost beëindigt de voorstelling door, na de stoet, terug over de catwalk naar de coulissen te wandelen. Achter een prachtige, ouderwetse kinderwagen. Waardoor dat afgaan overduidelijk het begin is van iets nieuws. Hij overweegt een boek over toneel te schrijven, verklapte hij onlangs aan Ruth Joos tijdens De wereld vandaag op Radio 1.

Smaakmaker:

<iframe width="640" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/UfDBW1LAa-Y?feature=player_detailpage" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Els Van Steenberghe

LOW
30van-steenberghe-elsVan SteenbergheElsreporter/assets/5/avatar_2634.jpg<p>Els Van Steenberghe is theaterrecensent.</p>http://focus.knack.be/entertainment/auteurs/els-van-steenberghe-30.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/auteurs/els-van-steenberghe-30.htmlHETPALEISLucas VandervostBenjamin Boutreur
Nieuws: Els De Bodt wordt directeur van HETPALEIS
Nieuws: Els De Bodt wordt directeur van HETPALEIS
Nieuws: Els De Bodt wordt directeur van HETPALEIS
Nieuws: Els De Bodt wordt directeur van HETPALEIS
Nieuws: Els De Bodt wordt directeur van HETPALEIS
05282332015-01-26 12:58:572015-01-26 13:06:59Knack FocusmagazineNormalarticleEls Van SteenberghePar Els Van SteenbergheTheaterKnack Focus

Nieuws: Els De Bodt wordt directeur van HETPALEIS

Els De Bodt - de huidige directeur van Het Theaterfestival - volgt vanaf 1 januari 2017 Barbara Wyckmans op als algemeen directeur van het Antwerpse jeugdtheater HETPALEIS.

auto2015-01-26 13:07:04http://focus.knack.be/entertainment/podium/nieuws-els-de-bodt-wordt-directeur-van-hetpaleis/article-normal-528233.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/podium/nieuws-els-de-bodt-wordt-directeur-van-hetpaleis/article-normal-528233.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/podium/http://m.focus.knack.be/entertainment/podium/HETPALEIS

Op 1 januari 2017 geeft Barbara Wyckmans (1952) - de huidige algemeen directeur van het Antwerpse jeugdtheater HETPALEIS - de fakkel door aan Els De Bodt (1971). Dat is afgelopen zaterdag bekrachtigd door de raad van bestuur van HETPALEIS en bevestigd door voorzitter Annick Schramme, die tevens voorzitter was van de selectiejury van de publieke vacature.

Els De Bodt is momenteel nog de directeur van Het Theaterfestival Vlaanderen. De Bodt is geboren in Aalst op 29 juli 1971. Ze is gehuwd, heeft twee kinderen en woont in Heverlee. Els is germanist (KULeuven), volgde een lerarenopleiding en genoot een aanvullende opleiding culturele studies met optie theaterwetenschappen. Haar werkparcours is altijd cultureel gekruid geweest. Ze heeft cultuurbeleving vanop verschillende banken gevoeld en gevoed. Van 1996 tot 1999 was Els freelance journalist en theaterrecensent voor verschillende media. Tussen 1998 en 2006 verbond ze zich als redacteur cultuur en coördinator van de cultuurredactie aan Het Belang van Limburg. Van 2006 tot 2010 werkte Els De Bodt als programmator podiumkunsten voor Kunstencentrum STUK in Leuven. Sinds 2010 is zij directeur van Het Theaterfestival Vlaanderen. Dat ze ook verschillende jaren onder meer als ondervoorzitter in de Beoordelingscommissie Theater zetelde, zorgt ervoor dat ze de podiumkunstensector door en door kent en dit zowel op artistiek als op zakelijk en beleidsmatig vlak.

De Bodt legt haar functie als directeur van Het Theaterfestival binnenkort neer en vervoegt HETPALEIS reeds per 1 maart 2015. Dit omwille van de deadline voor de indiening van het meerjarenplan 2017-2021 die op 1 oktober 2015 valt. Zo wil zij zich volledig toeleggen op het uittekenen van haar beoogde koers voor de vijf opeenvolgende jaren van het meerjarenplan. Een van de grootste uitdagingen van het huis als een van de grootste jeugdtheatergezelschappen van Vlaanderen is om meer aansluiting te vinden bij de grote groep allochtone kinderen en jongeren.

Els De Bodt leidde tijdens de jongstleden Vlaamse en federale verkiezingen de campagne 'Ik kies voor kunst' -

<iframe width="600" height="300" src="//www.youtube.com/embed/xt0bjdVsRNU?feature=player_detailpage" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

(EVS)

www.hetpaleis.be en www.theaterfestival.be

LOW30van-steenberghe-elsVan SteenbergheElsreporter/assets/5/avatar_2634.jpg<p>Els Van Steenberghe is theaterrecensent.</p>http://focus.knack.be/entertainment/auteurs/els-van-steenberghe-30.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/auteurs/els-van-steenberghe-30.htmlHETPALEIS
HETPALEIS strikt regisseur Dirk Tanghe
HETPALEIS strikt regisseur Dirk Tanghe
HETPALEIS strikt regisseur Dirk Tanghe
HETPALEIS strikt regisseur Dirk Tanghe
02051992012-06-01 16:03:532014-06-17 03:11:45Knack FocusmagazineNormalarticleTheaterEntertainmentKnack Focus

HETPALEIS strikt regisseur Dirk Tanghe

Het Antwerpse kinderkunstenhuis HETPALEIS legt een lijvig seizoenprogramma voor. En het huis begint het seizoen wel erg moedig: met een enscenering van Anton Tsjechovs De Meeuw door topregisseur Dirk Tanghe.

auto2012-06-01 16:03:52http://focus.knack.be/entertainment/podium/hetpaleis-strikt-regisseur-dirk-tanghe/article-normal-205199.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/podium/hetpaleis-strikt-regisseur-dirk-tanghe/article-normal-205199.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/podium/http://m.focus.knack.be/entertainment/podium/http://focus.knack.be/entertainment/http://m.focus.knack.be/entertainment/HETPALEIS

Deze week stelde ook HETPALEIS de plannen voor het volgende seizoen voor. Naast enkele hernemingen van succescreaties staan er ook verrassende nieuwe creaties op stapel. Zo daagt artistiek leider Barbara Wyckmans FCBergman uit tot het maken van een jongerencreatie. De Gehoornden wordt het jeugdtheaterdebuut van dit pittige collectief.

Ook Baba (een muzikale monoloog van Dahlia Pessemiers over de interculturele wereld waarin een kind opgroeit), Wulong of de dansende draak (poppentheater van choreograaf Iris Bouche en toppercussionist Kobe Proesmans) en De Tip van je tenen (een multimediaal feest over het verleden vergeten en naar de toekomst verlangen) prikkelen de nieuwsgierigheid.

Toch lijkt de openingscreatie, De Meeuw, de meest veelbelovende creatie. Wyckmans wist niemand minder dan Dirk Tanghe te overhalen om terug een creatie voor de grote zaal te maken. Regisseur Dirk Tanghe maakte vooral in de jaren tachtig en negentig furore met zijn wervelende repertoirevoorstellingen waarin muziek, dans, ijzersterk spel, tekst en zang feilloos hand in hand gingen. Hij was artistiek leider van Theater Malpertuis (1992 - 1995) en van de Utrechtse Paardenkathedraal (1995 - 2007). Voorts regisseerde hij ook bij NTG en KVS. Sinds 2007 verdween hij van het voorplan. Misschien wordt zijn enscenering van Tsjechovs De Meeuw een opmerkelijke 'comeback'? Met onder meer Michael Pas, Karin Tanghe en Katelijne Verbeke in de spelersploeg heeft hij zich alvast omringd met getrouwen. En De Meeuw is een klassieker die oud en jong dienen te (her)ontdekken.

Els Van Steenberghe

Meer info: www.hetpaleis.be

AntwerpenAnton Tsjechov HETPALEISDirk Tanghe
Statement van Barbara Wyckmans
Statement van Barbara Wyckmans
Statement van Barbara Wyckmans
Statement van Barbara Wyckmans
Statement van Barbara Wyckmans
Statement van Barbara Wyckmans
Statement van Barbara Wyckmans
02006452011-08-17 18:30:232014-06-17 02:40:40Knack FocusmagazineNormalarticleTheaterKnack Focus

Statement van Barbara Wyckmans

Vijf theatermensen schrijven voor Knack hun (toekomst)visie op de podiumkunsten. Dit is de 'State of the Union' van Barbara Wyckmans.

auto2011-08-17 18:30:22http://focus.knack.be/entertainment/podium/statement-van-barbara-wyckmans/article-normal-200645.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/podium/statement-van-barbara-wyckmans/article-normal-200645.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/podium/http://m.focus.knack.be/entertainment/podium/
Statement van Barbara Wyckmans

Zijn we met te veel?

Op zaterdag 17 september start HETPALEIS zijn jongste speelseizoen 2011-2012 met een seizoensopener van formaat; 's middag speelt de familievoorstelling Dodo klein of ei zonder land, 's avondsde jongerenvoorstelling Dodo groot of land zonder ei. Beide voorstellingen zijn van auteur/ acteur/regisseur Dimitri Leue bijgestaan door een rijke verzameling van podiumtalenten. Ze vertellen het tragische verhaal van de vogel dodo die door het gedrag van de mens volledig van de aardbol is verdwenen in een specifieke theatertaal geënt op de beoogde doelgroep. De oorzaak van de teloorgang van deze vogel is niet te vinden bij grote temperatuurverschuivingen, noch bij de opwarming van de aarde of de afgelopen ijstijden, noch bij de wrede overmacht van dieren onderling van omnivoor of carnivoor; hier is de mens en alleen de mens verantwoordelijk voor de volledige en grondige uitroeiing van een vogelsoort die als symbool voor vrede en verdraagzaamheid zou kunnen dienst doen. Het dier had zelfs de naïviteit geen angst voor gevaar te kennen. In beide voorstellingen schenkt de creator aandacht aan het uniek moment van het besef; we kunnen er nog iets aan doen. Laat ons een ei redden en de hulp inroepen van de wetenschap.

De voorstellingen maken de toeschouwer duidelijk hoe de nonchalance van de homo sapiens inbreuk maakt op een organisch gegroeide situatie. De mens maakt van een gezonde populatie dieren een uitgestorven ras. De laatste 'dode' is een opgezette dodo en zelfs het waarheidsgetrouwe daarvan is bediscussieerbaar.

Het voorbeeld van de dodo roept vragen op. Hoe zorgzaam moet een mens zijn met een vanzelfsprekende aanwezigheid en het natuurlijk welzijn van een diersoort? Een eiland dat bevolkt wordt door een grote populatie van een bepaald dier duidt op een gezonde biotoop. Wanneer is een kolonie overbevolkt en de omgeving verzadigd? Wanneer zijn er te veel dodo's? Wanneer te weinig? Waar ligt die balans?

Het is misschien kort door de bocht maar bij de repetitie van deze creatie in wording betrapte ik me op deze gedachte. Eigenlijk is het geen bocht, het is een redeneringvraag die in het verlengde ligt van een zorg die mij, net als menig ander productiehuisverantwoordelijke, al enige maanden wakker houdt. Lang voor de eerste letter van het nieuwe meerjarenplan ingetoetst wordt, is ons duidelijk gemaakt dat we met te veel zijn en dat, gelet op de cultuurbezuinigingen, schrappen noodzakelijk is. Elk gezelschap wordt schroomvoller in hun subsidieaanvraag. Er ontstaat een ongezonde concurrentiesfeer tussen gezelschappen onderling en elke discipline sluit op zijn beurt de eigen gelederen om gezamenlijk te strijden voor meer bestaansrecht van de betrokken kunstdiscipline.

Maar zijn we echt met te veel? Door het veelvoudig verspreiden van de gedachte en het repetitief blijven herhalen dàt we met te veel zijn, begint iedereen er ook in te geloven en wordt het vraagteken vervangen door het uitroepteken.

De sector moet ophouden met zelf te roepen: "We zijn met te veel!" Er zijn nog altijd meer mensen die niet naar theater gaan dan mensen die wel naar theater gaan.

Het spel van te veel en te weinig wordt bepaald door het perspectief en het uitgangspunt van de stellingname.

Volgt hier een variatie van een teveel of een tekort:

Kan er een teveel zijn aan kwaliteit?

Een te groot aanbod op kwalitatief niveau bestaat niet; kwaliteit kent geen verzadigingsgrens. Verzadiging is iets anders. In de Verenigde Staten zijn er meer televisies dan gezinsleden en meer auto's dan rijbewijzen; dan kan je stellen dat er grenzen worden overschreden.

Maar is de uitgave van een sterk literair werk onverantwoord omdat alle vorige werken van de literaire Nobelprijswinnaars nog niet zijn uitgelezen, uitgeleend of verkocht?

Moet je een beeldende kunstenaar verhinderen beeldende kunst te maken omdat de museumbezoekers niet in bosjes staan te drummen bij de ingang of omdat alle galerijmuren al vol hangen?

Kunstenaarstalent laat zich niet inbinden door voorgangers, tijdgenoten en toekomstige kunstenaars. Integendeel; aanwezig talent stimuleert nieuw talent, zoals een goed restaurant een enthousiaste kok van een straat verder ongetwijfeld enthousiasmeert of uitdaagt.

Is er voldoende kwalitatief aanbod voorradig om de programmatie van alle culturele centra kwalitatief te voeden?

Of anders gezegd: loopt de stijging van de culturele infrastructuur en podiumvoorzieningen parallel met het aanbod dat een spreidingszorg verdient? Op 30 jaar tijd zijn er meer dan 100 culturele centra gebouwd. Samen met de schouwburgen en de kunstencentra komen we aan ruim 120 podia in Vlaanderen alleen al. Als deze elk jaarlijks 150 presentaties voor hun rekening nemen, vraagt dit 18 000 activiteiten per jaar om deze markt te bevoorraden. De kans is reëel dat kwaliteitsmindere creaties programmeringskansen krijgen wegens een tekort aan voldoende aanbod. We zijn niet met te veel; integendeel. Er zijn te weinig podiumkunstenaars die de mogelijkheid krijgen om collectief de kwaliteit van de podiumkunstenaars te waarborgen.

En moet alles getoond worden? Is het niet verrassend dat er op een seizoen zo weinig geschrapt wordt? Er is een onderscheid tussen creëren, presenteren, overdragen en spreiden. Een publiek dat een kwaliteitsvolle voorstelling wil meemaken moet tijd maken voor de voorstelling zelf maar ook tijd én financiële ruimte voor de ticketaankoop, de verplaatsing naar de schouwburg, het regelen van babysit... Het zoeken naar kwaliteit verdient dus alle aandacht en is onlosmakelijk verbonden met het recht om te mogen mislukken.

En toch verdienen ook die niet geslaagde creatiepogingen ondersteuning omdat ze noodzakelijk zijn voor andere, nieuwe en betere creaties. Zonder intens onderzoek komen er ook geen heilbrengende medicamenten.

Schrijvers, hoe gelauwerd ook, schrijven meer dan ze publiceren.

Creëren verdraagt net als de liefde geen gebiedende wijs.

Zijn we niet met te weinig toeschouwers?

Binnen elke samenleving is er 3% van de bevolking met een vanzelfsprekende interesse in cultuur. Zij zijn van nature avontuurlijk ingesteld of bekleden een functie die er voor zorgt dat ze vooraan in de rij staan bij culturele evenementen. Over hen hoeven we ons geen zorgen te maken; we ontmoeten hen wel op de premières en vernissages. Ons belangt die 97% anderen aan. Hoe ziet deze verzameling eruit? Hoe overtuigen en betrekken we hen tot actieve cultuurparticipant? Hoe behouden en vergroten we het vertrouwen van hen die een eerste keer geproefd hebben? Hoe krijgen we ontgoochelden terug richting theaterzaal? Hoe 'verleiden' we de twijfelaars? Hoe prikkelen we de nieuwsgierigen? Hoe maken we de onwetenden nieuwsgierig?

De grote zorg en de daaraan gekoppelde budgetten voor infrastructuur en faciliteiten staat dikwijls in schril contrast met de noodzakelijke aandacht voor onthaal, publieksomkadering en -verbreding. Een infrastructuur alleen sensibiliseert geen publiek. Een zaal kan nog zo hoog scoren op toegankelijkheid en comfort als ze leeg is, heeft ze geen nut.

Programmeren enkel in functie van het reeds trouwe publiek verarmt op korte termijn. De voortdurende vraag van de programmator: "Ga ik voor dat wat het publiek graag ziet of wil ik dat brengen wat ze graag zùllen zien? Ga ik voor bewondering of voor verwondering?" Dikwijls schommelt de balans ergens in het midden.

Als elk huis er een streven van zou maken om elk seizoen zijn adressenbestand met 20% nieuwe adressen uit te breiden dan zou de groei gedurende zelfs één meerjarig plan voelbaar zijn.

Er is tot nog toe steeds een te grote vanzelfsprekende uitsluiting van publieksgroepen die toch geen theaterinteresse zouden hebben in plaats van het als uitdaging te ervaren deze niet-zwemmer te leren zwemmen.

Is er voldoende zorg voor de smaakvorming van een hele generatie?

Kunst is altijd tweeledig en gebaseerd op een noodzakelijke dialoog. Zonder kunstenaar geen kunst en zonder toeschouwer ook geen kunst. Maar kunst waarderen wordt niet uit het niets geboren. Met de komst van het alfabet kan niet iedereen lezen en met de uitvinding van de boekdrukkunst is het analfabetisme niet verdwenen.

Elke zwemmer is verantwoordelijk voor elke niet-zwemmer. Natuurlijk speelt het onderwijs hierin een belangrijke rol. De democratische gedachte dat via de leerplicht ook cultuurrecht wordt onderwezen is een cadeau voor levenslang genot.

Het unieke feit dat een kind, leerling of student een inspirerende leerkracht treft die bij hem of haar het avontuur van cultuurverwondering weet op te wekken is te veel op 'geluk' gebouwd en te weinig op 'evidentie'. Leerkrachten en leerkrachten in wording dienen met grote zorg als eerste cultuurmilitanten benaderd en omringd te worden.

In de cultuurbeleving spelen de media eveneens een interessante gesprekspartner; als informant, als waarnemer, als kritische bevrager, als schetser van het landschap, als verslaggever, als historicus, als gids, als professioneel geïnteresseerde, als verbindingsman, als ogenopener, als vragensteller bij ingrijpende wijzigingen ... Het komen, het gaan en het zelfs het onverwacht verdwijnen van belangrijke cultuurjournalisten (waar is Karl van den Broeck bij Knack ?) maakt het de cultuursector niet gemakkelijk. Het noodzakelijke dialoogbeleid heeft nood aan trouwe gesprekspartners.

Een aparte alinea verdient hier de televisie. Meer bepaald de openbare omroep. De impact van wat aan kinderen dagelijks getoond wordt, is enorm. Programma's en tv-reeksen zijn smaakmakers voor een hele huidige en toekomstige generatie. Het is daarom van belang diversiteit te bewaken en kindercultuur niet te monopoliseren tot één strekking. Er is in die zin zeker een gunstige evolutie op te merken. Het wordt uitkijken naar de plannen en de komst van het derde net.

Ook op organisatorisch vlak is de interesse voor het zoekproces en de ontplooiing van smaakvorming toegenomen. Er was een tijd dat de professionele podiumkunsten gedurende de zomermaanden op een zeer laag vuurtje stonden. Vandaag plaatsen vele steden 's zomers stevige vuurbakens met kwaliteitsvolle projecten en met muzikale, literaire, museale en theatrale accenten. En niet alleen met louter amusementswaarde! Geen buitenland doet ons dit na. Culturele verveling is uitgesloten. De goesting in en honger naar cultuur worden hiermee aardig gestimuleerd. Menig toeschouwer neemt het voornemen om tijdens het komende speelseizoen actiever te participeren aan het culturele aanbod. Als bindende factor tussen deze twee periodes kan gelukkig sinds kort het Theaterfestival beschouwd worden. Het festival is van een hermetisch ons-kent-ons-feestje terug open gebloeid naar een brede ontmoetingskans waar ook 'niet- professionele toeschouwers' zich welkom voelen.

Verdient cultuur in tijden van crisis dezelfde bezuinigingscoëfficiënt als alle andere instanties?

Een mooie anekdote die ik de laatste maanden prettig vind om te vertellen is de reactie van de Britse staatsman Churchill. Toen Winston Churchill ten tijde van WOII werd gevraagd te bezuinigen op de kunst vanwege de huizenhoge oorlogsuitgaven, was zijn antwoord: 'Maar waar vechten wij dan nog voor?'

Een staatshoofd met een grote culturele bezorgdheid kan het verschil maken. Ook en zeker in tijden van crisis.

Een zogenaamde eerlijke maatregel dat bij eenieder dezelfde spelregel wordt toegepast is de gemakkelijkste stellingname maar getuigt niet van een goed beleid. In de strijd voor meer evidentie van kunstbeleving in elke milieu is het vergroten van de militantengroep noodzakelijk om te voorkomen dat de subsidiebudgetten worden ingekrompen of gestabiliseerd. Integendeel! Net nu dienen budgetten te vermeerderen al dan niet met uitgeschreven opdrachten.

Sta me toe om hier een lans te breken voor kinderkunsten in het algemeen en kindertheater in het bijzonder. Vandaag zijn er maar 11 professionele kindertheatergezelschappen die mee moeten ijveren voor de evidentie van cultuurparticipatie. Van hen wordt stevig werk verwacht.

Omdat die vanzelfsprekendheid zoek is, is het van belang dat we de overheid op beleidsniveau helpen bij het verzamelen van munitie door hen argumenten aan te reiken om degenen te overhalen die nog overhaald moeten worden. Het vereist een maatschappelijke inspanning die niemand onverantwoord naast zich neer kan leggen. Dit maakt van burgers actieve burgers.

Eén minister die de hele (kinder)cultuursector moet verdedigen in het halfrond is te weinig.

Waarop wacht u?

Barbara Wyckmans

Directeur van HETPALEIS

2011-08-12

NootSommige paragrafen citeer ik letterlijk uit mijn tekst DE PRIEMGETALLEN VAN HETPALEIS, een uitgave van HETPALEIS die half september verschijnt.

AntwerpentheaterfestivalHETPALEISBarbara Wyckmans2006410

Statement van Michael De Cock

11http://focus.knack.be/article-normal-200641.html/medias/2346/1201567.jpg02006431

Statement van Mokhallad Rasem

11http://focus.knack.be/article-normal-200643.html/medias/2346/1201581.jpg02006472

Statement van Wim Opbrouck en Steven Heene

11http://focus.knack.be/article-normal-200647.html/medias/2346/1201611.jpg02006493

Statement van Alexander Devriendt

11http://focus.knack.be/article-normal-200649.html/medias/2346/1201621.jpg0
Schöne Blumen op het lelijkste plein van Antwerpen
Schöne Blumen op het lelijkste plein van Antwerpen
Schöne Blumen op het lelijkste plein van Antwerpen
Schöne Blumen op het lelijkste plein van Antwerpen
Schöne Blumen op het lelijkste plein van Antwerpen
Schöne Blumen op het lelijkste plein van Antwerpen
01946932010-08-16 13:07:182014-06-17 01:53:41Knack FocusmagazineNormalarticleTheaterEntertainmentKnack Focus

Schöne Blumen op het lelijkste plein van Antwerpen

De nieuwe creatie van Arne Sierens is een wedstrijdje waard...

auto2010-08-16 13:07:17http://focus.knack.be/entertainment/podium/schone-blumen-op-het-lelijkste-plein-van-antwerpen/article-normal-194693.htmlhttp://m.focus.knack.be/entertainment/podium/schone-blumen-op-het-lelijkste-plein-van-antwerpen/article-normal-194693.htmlhttp://focus.knack.be/entertainment/podium/http://m.focus.knack.be/entertainment/podium/http://focus.knack.be/entertainment/http://m.focus.knack.be/entertainment/
Schöne Blumen op het lelijkste plein van Antwerpen

Het seizoen is nog niet goed en wel begonnen of Arne Sierens staat al klaar met een nieuwe productie. Na de inboorlingen van de Vlaamse brousse en de toeristen van het Theaterfestival Boulevard in 's Hertogenbosch op try-outs te hebben getrakteerd, is zijn gezelschap Compagnie Cecilia (in coproductie met HETPALEIS) klaar met Schöne Blumen.

De officiële première gaat door op 25 augustus en vindt plaats in een zaal van HETPALEIS, gelegen aan het lelijkste plein van Antwerpen. Na een kort verblijf aldaar, reist de voorstelling naar Gent. Via Brugge, Kortrijk en Aalst gaat het richting Mulhouse in Frankrijk, om in november en december weer in de koninklijke republiek Vlaanderen te landen en uit te bollen in Genk, Turnhout en Leuven. Deze korte tournee moet de aanzet betekenen van een langere, als de critici een beetje coulant zijn.

Meisjes van plezier

Schöne Blumen zijn wat de Duitse toeristen van seksparadijzen meisjes noemen om hun frustraties via hun verzuurde sappen kwijt te raken. Bordeelhouders verdienen er grof geld mee, maar achter de coulissen leveren de meisjes van plezier harde gevechten om in de gunst te staan van zowel de uitbuiter, pardon uitbater, als de patiënt, pardon cliënt. Niet onbelangrijk is voorkomen, leeftijd en de kunst van lijmen en pluimen. Volgens de prenatale persmap wordt het een bitterzoet schouwspel. Of dat zo zal zijn hangt af van auteur/regisseur Arne Sierens, maar vooral van Titus De Voogdt, Mieke Dobbels, Valérie Schiemsky, Robrecht Vanden Thoren en Karin Tanghe. Jean-Yves Evrard zorgt voor levende muziek.

Zonder Van Ostaijen

Arne Sierens baseerde zich voor zijn nieuwe stuk op erotische vakliteratuur uit het Verre Oosten en pikante liefdesdrama's uit het Nabije Westen. Onze vriend Paul van Ostaijen komt niet in het rijtje voor. Nochtans heeft hij een pikante groteske geschreven dat de keuring van de beste kenners moeiteloos kan doorstaan. Het bordeel van Ika Loch. Het gaat over een bordeelhoudster die beter dan de cliënt weet welk type vrouw bij hem past. Tot er een bloemenmeisje in bed vermoord wordt gevonden. De moord verbaast de bordeelhoudster zeer. Want had zij niet het goede deksel op het potje gekozen? Blijkbaar is haar systeem niet waterdicht. Het lek zit hem al verborgen in de titel. De eerste die het lek kan dichten wint, in samenspraak met HETPALEIS, twee gratis toegangskaarten. Antwoorden via Reacties. Succes!

Guido Lauwaert

Schöne Blumen - Compagnie Cecilia / HETPALEIS - www.hetpaleis.be

AntwerpenArne SierenstheaterHETPALEIS