Theater: Waarom het harige Engels van Karlijn Sileghem aanzet tot (her)denken...

11/02/15 om 08:30 - Bijgewerkt op 19/02/15 om 13:22

Bron: Knack Focus

Steigeisen en KVS plaatsen met 'Memento Park' een vraagteken én een uitroepteken bij de WOI-herdenkingskoorts waar onze samenleving momenteel aan lijdt. En het publiek lacht groen. Met dank aan het harige Engels van (onder meer) Karlijn Sileghem...

Theater: Waarom het harige Engels van Karlijn Sileghem aanzet tot (her)denken...

© Stef Stessel

The Play = Memento Park

Gezelschap = Steigeisen / KVS

In een zin = Memento Park is een wrang, met komische twist gespeeld statement dat - zoals elke Steigeisen-voorstelling - imponeert door de sterke inhoud en de dringendheid. Al is het spel (nog) niet overtuigend.

Hoogtepunt = De scène waarin - na een uiteenzetting over de commerciële voordelen van een bloeiende wapenhandel - een expositiekast onthuld wordt waarin twee 'typische guerrillastrijders' staan. Typisch op een detail na...

Score = * * *

Quote = 'Wie vrede wil, moet voorbereid zijn op oorlog'

Meer info: www.kvs.be

'Wat moet ik hiervan denken?', denk je wanneer je lacherig aanhoort hoe Joris Hessels Memento Park opent als een volleerde eventmanager en toelicht waarom 'zijn' musical het publiek een uniek gevoel zal bezorgen: 'bijna een écht oorlogsgevoel'. De brave man voorziet zelfs een rijdende tribune zodat het publiek kan 'inzoomen op de emoties'... Niemand die niet begrijpt dat de intenties van de musical 14-18 hier zwaar onder vuur genomen worden.

Het herdenken overdenken op een grondige maar ook droogkomische wijze, dat is waar auteur en regisseur Thomas Bellinck en zijn acteurs (waaronder Karlijn Sileghem en Mark Verstraete) op aansturen in Memento Park. Mét verbeten trek om de mond. Het lijkt alsof de wat karikaturale speelstijl hun woede en teleurstelling moet maskeren over de WOI-herdenkingsgekte die vooral commerciële en/of politiek belangen lijkt te dienen. Bellinck & co tonen hoe de herinnering die ons ervoor moet behoeden de gruwel te vergeten, gekaapt is door de commercie en tegelijkertijd voor de kar van politieke belangen gespannen wordt. Die herinnering lijkt slechts nog de basis waarop het businessplan (of strategisch plan) wordt gebouwd om een zo rendabel mogelijk 'evenement' te creëren. Dit uitgangspunt wordt in elke scène onderbouwd.

Alle scènes spelen zich af in een decor dat oogt als een klassieke vergaderzaal, met donkerbruine, houten wanden, deuren en (verstikkend laaghangend) plafond en een donkerrood tapijt. Een leeggeroofd parlement, zo lijkt het wel, waar niet langer écht nagedacht wordt over een beter heden maar waar stoelen opgestapeld en gerangschikt (en weer opgestapeld) worden, waar doelloos met een IJzertorentje wordt rond gehost, waar goedbedoelende overheidsambtenaren - strak in het saaie, grijze of beige pak en met de blik op 'oeioei, ik vergeet iets te zeggen' - in slecht Engels hun commercieel plan voor de WOI-herdenking uit de doeken doen (waaronder lekkere chocolaatjes in de vorm van helmen!), waar niemand echt weet wat te doen tijdens die minuut stilte en waar tussendoor grondig gewaakt wordt over het voortbestaan van de winstgevende wapenhandel. Kortom, er wordt veel getoond en gespeeld maar die veelheid fnuikt hecht en goed samenspel.

Memento Park toont in zorgvuldig gebeitelde scènebeelden hoe geldzucht de oorlog voedt, de visie op de oorlog verblindt en het herdenken ervan tot een potsierlijke kermis maakt. Het toont hoe het herdenken ons denken stopt. Dit is een wrang, met komische twist gebracht statement dat - zoals elke Steigeisen-voorstelling - imponeert door de sterke inhoud en de dringendheid. Ondanks het nog niet volgroeide samenspel is dit broodnodig theater dat subtiel de lach gebruikt om de realiteit te ontmaskeren. 'Wat bezielt ons toch?', vraag je je uiteindelijk af.

Smaakmaker:

Memento Park trailer from KVS on Vimeo.

Els Van Steenberghe

Lees meer over:

Onze partners