Mauro & Ramsey Nasr @ Arenbergschouwburg: Verhalende muziek, dansende poëzie

16/03/13 om 11:59 - Bijgewerkt om 11:59

Bron: Knack Focus

Vreemde Smetten Mauro Pawlowski en Ramsey Nasr brachten vrijdag hun nieuwe voorstelling naar Antwerpen: een literair-muzikaal schouwspel over 'het vaderland' dat ons vooral tijdens het tweede uur bij de keel greep.

Mauro & Ramsey Nasr @ Arenbergschouwburg: Verhalende muziek, dansende poëzie

'Wij horen hier niet, maar ik heb wanhoop en papier / Waar niemand ooit nog thuiskomt, daar begint de poëzie'. Met deze passage uit zijn eigen 'Hier komt de poëzie' beëindigde Ramsey Nasr vrijdagavond in de Antwerpse Arenbergschouwburg zijn tweede duovoorstelling met Mauro Pawlowski, De Vreemde Smetten. Die passage omvatte de kern van het stuk: een literair-muzikaal schouwspel van twee bastaarden (een Palestijnse Nederlander en een Pools-Italiaanse Limburger) met als thema 'het vaderland'.

Alleen: Ramsey Nasr en Mauro Pawlowski lukten er niet altijd helemaal in om aan die kern te raken. Daarvoor was met name het eerste deel te fragmentarisch, te langgerekt, te absurd. Nochtans schoot de voorstelling geweldig uit de startblokken: Ramsey Nasr die, in Darth Vader-kostuum, Henry Purcell zingt, waarop de in zwart en wit geschminkte Mauro Pawlowski zijn Dark Side etaleert met de hardrock-ode 'I Am Somnabula (Dance With Me Baby)': 'Riding the beast with the black mirror head, where the sun sets under a little child's bed / Receiver of erratic letters from the dead'. Het was nog eens een flard van de beste Mauro: in de rol van generaal, niet van luitenant (zoals bij dEUS).

Voor Pawlowski is De Vreemde Smetten thuiskomen van een lange tournee met dEUS, voor Nasr van vier jaar lang Dichter des Vaderlands van Nederland te zijn geweest. Het was duidelijk dat ze eindelijk nog eens lol wilde trappen, onzin verkopen ('Onzin is mijn core business, ik neem dat heel serieus', zei Mauro nog in de aanloop naar deze voorstelling). Entertainen, met allure én humor, is waar deze heren in uitblinken, zo bleek ook in Antwerpen. Mauro kan muziek doen vertellen, Ramsey laat de lettertjes dansen.

De Vreemde Smetten moest voor Mauro en Ramsey dus een beetje aanvoelen als vakantie. Tussen de muzikale en de literaire intermezzo's ploften ze dan ook neer in strandstoeltjes, met een flesje Jupiler in de hand. Dat leidde tot - euh - onzinnige maar hilarische taferelen: Ramsey Nasr en Mauro Pawlowski die geboeid naar een tv-scherm vol bewegende driehoeken zitten te staren, met de rug naar het publiek. En Mauro die hardop fantaseert hoe hij zijn publiek bedreigt met een mes, en zijn kompaan een borststeek geeft. Maar toen Nasr even later het gesprek aanging met 'God van Oranje', en zijn verhalen over andere goden en titanen iets te lang uitspon, hunkerden we toch een beetje naar de pauze.

Waar Pawlowski en Nasr in deel één hun interpretatie van het 'vreemde' gaven, ging deel twee over de 'smetten' in hen. De maskers gingen af. Het werd persoonlijker, en ook boeiender. Mauro vertelde hoe zijn doodgewone Poolse vader door diens schoonouders buitengesloten werd uit het Italiaanse rockbandje van zijn nonkels, en hoe hij zich zelf ook een beetje zo voelt: als een 'gewone' Limburgse jongen die niet meer doet dan in groepjes spelen met zijn vrienden. Ramsey Nasr greep ons vervolgens bij de keel met een verhaal over zijn eerste bezoek aan het ooit zo paradijselijke maar nu door illegale kolonisten omringde dorpje van zijn familie in Palestina. 'Eén ding heb ik daar geleerd... Ik heb geleerd om het paradijs te haten', klonk het.

Dit emotionele moment werd door Mauro versterkt met al even aangrijpende akoestische covers van 'The Beast In Me' van Nick Lowe (geschreven door Johnny Cash) en 'The Power of Love' van Frankie Goes To Hollywood. Tenslotte weerklonken nog ambachtelijke popsongs van Mauro's nieuwste alter ego Maurits Pauwels, in de stijl van Kris De Bruyne. En in de taal van ons vaderland.

Onze partners