Zomerse jeugdpuistjes-galore

06/07/11 om 11:12 - Bijgewerkt om 11:12

Bron: Knack Focus

Tot eind augustus richten we de schijnwerpers op onze muzikale jeugdpuistjes. Deze week: 'Atomizer' van Big Blackr. Een rauw, agressief en compromisloos album. Uitgebracht in 1986.

Summer is here ! En dat betekent dat we onze rubriek tijdelijk drastisch omgooien. Tot eind augustus richten we de schijnwerpers op onze muzikale jeugdpuistjes. Geen Vamos A La Playa, La Macarena of andere zweterige zomerklassiekers. Elke week tonen we onze knoerten van jeugdpuisten die we - met plezier - in uw aangezicht uitknijpen ! Anders gezegd : De Acht Albums Die Ons Leven Veranderden.

Deze week: "Atomizer" van Big Black (1986) He hele weekend lang hebben we op Rock Werchter tevergeefs naar een groep gezocht die het aandurfde om met de gitaarversterker op elf te spelen. Met uitzondering van Triggerfinger en Queen Of The Stone Age, die in tegenstelling tot het veredelde balorkest Coldplay wél hun geluidsman afvaardigden, was de oogst mager. Heel mager zelfs.

Luc Janssen, de podium-honcho van dienst, kondigde telkens met een aanstekelijk enthousiasme de nieuwe acts op de mainstage aan, maar zelfs vanaf de geluidstoren zag de modale festivalganger bijtijds de twijfel in de ogen van de sympathieke presentator.

Skip backwards naar de jaren tachtig waar diezelfde Luc Janssen op de toenmalige BRT2 radio elke zaterdagavond Domino - deel 2 presenteert. Feelgood-radio ligt op dat moment gelukkig nog in de bankkluis van een marketingbureau te pruttelen. Janssen, onze lokale John Peel, lanceert in de jaren tachtig op eigen houtje bands such as Laibach, Pixies, Swans, The Woodentops, Sonic Youth.

En ook Big Black. Opgericht door de uit Illinois afkomstige zanger, gitarist en latere studio-wizard Steve Albini, raast het trio (geen drummer, wel een Roland TR-606 drummachine) op hun album Atomizer als een bulldozer door onderwerpen als pedofilie (Jordan Minnesota), verkrachting (Fists of love), brandstichting (Kerosene), racisme (Big Money) en introduceren ze ons in de wondere wereld van slachthuizen (Cables). Atomizer is een rauw, agressief en compromisloos album en dat is net wat we nodig hebben om probleemloos de jaren tachtig onder een beklemmende Vlaamse stolp te overleven.

Wie denkt dat de groep, door het succes van Atomizer, naar het grote geld hengelt is verkeerd. Big Black weigert een platencontract te tekenen, wil geen financiële voorschotten, heeft geen manager en boekt zelf alle concerten. Volgens Albini omdat : "It meant nothing to us if we were popular or not, or if we sold either a million or no records, so we were invulnerable to ploys by music scene weasels to get us to make mistakes in the name of success. Nobody ever told us what to do, and nobody took any of our money".

Big Black speelt in 1987 op Pukkelpop en in de Hallen van Schaarbeek, en besluit in datzelfde jaar er weer mee op te houden. Niet omdat het persé moet, maar eerder "to cut it off rather than have it turn into another Gross Rock Spectacle". Toch maar even een mailtje naar Chris Martin sturen.

Francis Weyns

Onze partners