Joachim Vandevoort
Medewerker Focus.be
Opinie

07/01/18 om 16:28 - Bijgewerkt om 16:37

'Zingend Europa verliest een icoon. Je pleure comme je ris'

France Gall is overleden. Haar voornaam alleen al verraadt dat we een icoon van de Franstalige wereld hebben moeten afgeven. Wie even haar prachtige collectie chansons erbij neemt, beseft dat we niet enkel een getalenteerde maar ook een geëngageerde vrouw hebben verloren.

'Zingend Europa verliest een icoon. Je pleure comme je ris'

France Gall in 1965 © AFP

'France Gall is naar het witte paradijs vertrokken op 7 januari', meldt de woordvoerster van de Franse zangeres. Daarmee verwijst ze naar een hit van Michel Berger, France Galls wederhelft die zelf tragisch aan z'n einde kwam door een hartaanval na een partijtje tennis op amper 44-jarige leeftijd. Ook toen was de Franstalige wereld in rouw. Eens te meer omdat Berger een toegankelijke en aimabele ster was, ver verwijderd van de kapsones waar sommige van zijn collega's voor bekend stonden.

Zo ook France Gall. Geëngageerd, vriendelijk, stijlvol en immer goedlachs. Geobsedeerd door Afrika ook. Zo zong ze over vluchteling Babacar en over jazzicoon Ella Fitzgerald met wat de mooiste woordspeling ooit moet zijn: Ella, elle l'a. Ze stond garant voor lyrics waar sommige artiesten alleen maar van kunnen dromen: C'est comme toute l'histoire du peuple noir qui se balance entre l'amour et le désespoir. Waarheid waarop je kan dansen.

Midden jaren tachtig zet ze haar vastberaden rug onder humanitaire projecten in Afrika. Ze hielp mee aan S.O.S. Ethiopie, Chanteurs sans frontières en Action écoles. Toen collega-humanitair Daniel Balavoine in Afrika omkwam bij een helikoptercrash schreef ze samen met Berger het aangrijpende Évidemment. En wanneer ze Y a des silences qui disent beaucoup zong, kreeg iedereen die Frans begrijpt een krop in de keel.

Delen

Zingend Europa verliest een icoon. Je pleure comme je ris

France stemde ook af van een tijd waarin het Eurosongfestival nog charme had: elke artiest zong in z'n moedertaal. Stel je dat eens voor, een festival waar je alle talen van Europa kon aanhoren en waar variëteit centraal stond, ver weg van de eenheidsworst waar pijnlijk slecht Engels en nietszeggende lyrics worden uitgepuwd op kitschbeats. Neen, France won het festival voor Luxemburg en ze deed dat in het Frans. Kan het charmanter?

Vandaag verliest niet alleen de Franstalige wereld een icoon, vandaag verliest zingend Europa een icoon. Ze zong in Si maman si dat ze lacht zoals ze weent: je pleure comme je ris. Als cultuurminnend Europa vandaag haar uitgebreide catalogus bovenhaalt, doen wij hetzelfde. Repose en paix, France. (JVDV)

Onze partners