Wat hebben we geleerd op Primavera Sound 2012

05/06/12 om 10:45 - Bijgewerkt om 10:45

Bron: Knack Focus

21 memorabele (en minder memorabele) inzichten

Wat hebben we geleerd op Primavera Sound 2012

1. Dat grote namen geen must zijn om een groot, internationaal publiek te bereiken, deel 1: Door het afzeggen van Björk waren The Cure en Justice veruit de bekendste groepen op de affiche, maar zeker niet de grootste publiekstrekkers. Die eer was weggelegd voor M83 en Beach House.

2. Dat grote namen geen must zijn om een groot, internationaal publiek te bereiken, deel 2: het vrij obscure I Break Horses bracht met haar shoegaze-achtige sfeerpop een verassende hoop volk op de been, de mannen van het Britse Wild Beasts palmde met hun fragiele indiepop zonder moeite één van de twee hoofdpodia in.

3. Dat de Belgen goed uit de verf komen, ook als ze klein en vroeg geprogrammeerd staan: Absynthe Minded liet hun wat verloren stek op het showcasepodium niet aan hun leeuwenhart komen. Bert Ostyn voelde zich zelfs goed genoeg voor een gitaarsolo op de voorste rand van het podium.

4. Dat de Belgen goed uit de verf komen, ook als ze groot en heel laat geprogrammeerd staan: Vito van Aeroplane mocht dag twee op het San Miguel-stage afsluiten en liet een vol plein dansen tot het zonnige ochtendgloren.

5. Dat een avondklok voor festivals een slecht idee is: op Primavera Sound starten de laatste dj's aan hun set rond vier uur 's ochtends. In open lucht. In de bebouwde kom. Het kan dus, en het is nog eens plezant ook. Vraag maar aan Jamie xx, Erol Alkan, Rustie, John Talabot en Aeroplane.

6. Dat een laat aanvangsuur een goed idee is: op Primavera Sound starten de eerste groepen aan hun set rond vier of vijf uur 's middags. Geen moeilijk verteerbare electronica of loodzware techno op een nuchtere maag, geen ingewikkelde post-rock voor de eerste sigaret.

7. Dat Barcelona houdt van Beach House, en vice versa. In 2010 zagen we hoe het lokale publiek voor het ATP-podium tien centimeter boven de grond leek te zweven, en ook dit jaar stond er devotie te lezen op vele gezichten. Met hun dromerige, ultramelodieuze droompop die sméékt om een zeebries is het duo alvast in Catalonië op weg naar grootste dingen. Beach House was áf.

8. Dat R&B en hiphop nog steeds geen doorsnee festivalvoer is: het tegen de sterren op gehypte The Weeknd had een live-band in het getouw (een uitzondering in het r&b-wereldje) en bleek een verdienstelijk zanger, maar viel tussen Living Colour en Michael Jackson in nét niet door de mand. De Zuid-Afrikaan Spoek Mathambo bleek dan wel gesneden koek.

9. Dat Levon Helm van The Band niet snel vergeten wordt: Rufus Wainwright droeg een song op aan de overleden The Band-drummer, Father John Misty (prijs voor de best tussenteksten) leek erop als twee druppels water, en Joshua Block van het geweldig strak uit de hoek komende White Denim hield z'n losse speelstijl springlevend.

10. Dat zwarte achtergrondkoortjes helemaal de rigueur zijn: onder meer de uiterst gestroomlijnde set van Rufus Wainwright, het guitige Girls en het feestje van Kindness (de nieuwe Robert Palmer!) werden opgefleurd door twee of drie heupwiegende mamzellen. Driewerf pro!

11. Dat Justice wat het ook probeert altijd twee viool zal spelen naast Daft Punk: met oplichtende torens van versterkers en een metershoog HD-scherm oogde de show van Justice best spectaculair maar meer valt er niet over te zeggen - visueel een splinterbom, muzikaal een sof. Het bevriesmoment halverwege (een ode aan Michael Jackson?) duurde ook nog eens té lang om niet als portsierlijk geklasseerd te staan.

12. Dat Chromatics niemand minder dan Regi achterna holde: geen idee wat Johnny Jewel bezield heeft om al z'n songs live te pimpen met spierversterkerpreparaten. Zelfs hun ijzig koele cover van Neil Youngs 'Hey Hey My My' ontsnapte niet aan een ferme dosis overbodige beats. Weg subtiliteiten, weg desolaat valavondsfeertje. Een jammerlijke teleurstelling.

13. Dat wereldmuziek op een alternatief muziekfestival geen politiek correcte pleister op een gat in uw cultuur hoeft te zijn: het Primaverapubliek mag dan voornamelijk blank, man en grootstedelijk ogen, het uitgelaten sfeertje tijdens de passage van de Cubaans-Malinese bende Afrocubizm was er één om in te blikken.

14. Dat zware metalen niet goed zijn voor de gezondheid: zowel de sludgerockers van Sleep en het legendarische The Melvins zegden af wegens ziekte.

15. Dat wie te jong is om The Cramps, The Gun Club en The Monks op hun piek te hebben gezien, aan Thee Oh Sees een garantie op een gelijkaardig alternatief heeft: John Dwyer maakt niet alleen om de haverklap prima garagerockplaten, ook live legt hij duchtig de zweep op z'n speelkameraden.

16. Dat de Catalanen het meest babbelzieke publiek ter wereld zijn: punt.

17. Dat gratis meer is dan een prietpraatverhaaltje van oude sossen: welke betere manier om iets aan de gaststede terug te geven dan enkele fijne, gratis concerten in centrale parken en aan mooie donderen en bliksemen - en toen moest de regen nog komen...

18. Dat gratis ook betekent: meer straatventers dan muziekliefhebbers in het straatbeeld - Cerveza? Aqua? Mojito? Marihuana? Bocadilio? Cervaza? Ronduit irritant.

19. Dat legaal aan de man gebrachte alcohol dan ook dubbel zo lekker smaakt: ook in Catalonië ligt de minimum leeftijd op 18 jaar - en toch kan je aan de toog van Primavera Sound behalve een fris San Miguel-pintje ook een whisky, rum-cola, wodka-Red Bull of cava bestellen. Waarom niet bij ons?

20. Dat op Primavera, met z'n acht podia, kiezen gelijk staat aan verliezen: Wild Beasts versus The Weeknd, Baxter Dury versus Purity Ring, Grimes versus Field Music, Beach House versus Josh T. Pearson versus Real Estate...

21. Dat Primavera nergens anders dan in Barcelona thuis kan zijn: slechts één overdekt podium (het betoverende auditorium - waar Marianne Faithful, Father John Misty en Spiritualized mochten aantreden), een quasi onmogelijke zaak met ons grillig klimaat. Maar waar anders vinden we ook nog es troeven als het op de siëstaklok ingestelde uurschema, de bereikbaarheid vanuit het centrum met tram en metro, en het lekker afkoelen in de zee vanuit de persruimte? Johan Vandelanotte, amigo, waar wacht je op!

Jonas Boel

Onze partners