Vijf goede benefietsingles

01/04/11 om 17:02 - Bijgewerkt om 17:02

Bron: Knack Focus

Vóór de eerste benefietsingle ten voordele van Japan de ether bereikt, hengelen we nog snel de vijf draaglijkste draken uit het verleden.

Is het geen rampspoed die de wereldpopulatie ten dele teistert, dan wel de daaropvolgende liefdadigheidsdeun. Terwijl Japan de wonden likt, maken andere naties zich op voor een aanrollende muur van pathos waaraan met geen waterkans te ontkomen valt. Vóór de eerste benefietsingle ten behoeve van de walvislustende medemens op onze kust breekt, hengelen we nog snel de vijf draaglijkste draken uit het verleden.

'Do They Know It's Christmas' (Band Aid) 1984 De single die het hele tralala van plaatsvervangende treurnis in gang zette (ter leniging van de Ethiopische hongersnood, weet u nog), en tevens de moeder van de lelijke remakes gebaard in 1989 en 2004. En toch: clementie, graag. Want uit de tijd dat we het door Bob Geldof en Midge Ure gepende nummer al geen 1.549 keer te vaak hadden gehoord, staat ons nog de, tja, toffe hitparadekwaliteit ervan bij. Ook al konden we toen, schaamhaarloos, onze wereld nog niet overzien. 'Wie mag die kwibus zijn die daar tussen Bono en Bananarama staat mee te blèren?' Sorry, Paul Weller!

'Living Doll' (Cliff Richard & The Young Ones) 1986
Als steun voor het Britse goede doel genaamd Comic Relief zijn de voorbije decennia wel meer dijenkletsers op single gestanst, maar deze eerste spant nog steeds te kroon. Simpelweg omdat het op gieren en brullen gerichte contrast hier wonderwel werkte, met enerzijds de van teen tot kruin uit boenwas opgetrokken zanger Cliff Richard, en anderzijds de kotsende, boerende en ruftende kliek van vier anarchistische komieken.

'Samen Leven' (Artiesten tegen Kanker) 1990 Alles om de immer opzichtige Michael Jackson, die tussen 1988 en 2001 met zeven als singles vermomde naschokken ons geweten door elkaar schudde, van deze pagina te weren. Neen, dan is het hier wél lachen: check YouTube en laat uw ogen uitpuilen bij zoveel in bedenkelijke hemden gestoken, carnavalesk opgetaste kapsels torsende has-beens, never-would-be's en een stuk of wat onvervalste hoogheden van het rijke Vlaamse liedjesgild.

'Dove Of Peace' (Brüno) 2009
De gevreesde potsenmaker Sacha Baron Cohen slaagde er in om bij Chris Martin, Bono, Elton John, Sting, Snoop Dogg en Slash een dikke gram zelfspot los te weken voor dit faux-hulpbetoon, dat gemakkelijkheidhalve mikte op wereldvrede in het algemeen, en deel uitmaakte van zijn prent Brüno: Delicious Journeys Through America for the Purpose of Making Heterosexual Malse Visibly Uncomfortable in the Presence of a Homosexual. Citaat: 'Stop fighting, North and South Korea/You're both basically chinese/And he's Brüno, dove of peace'.

'I Put A Spell On You' (Shane MacGowan & friends) 2010 Nóg hemeltergender dan de inderhaast bij elkaar gecomponeerde noodsong is de cover. Maar laat het gerust aan Shane MacGowan over om de uitzondering op diverse regels te zijn. Hij sommeerde onder meer Nick Cave, Chrissie Hynde, Bobby Gillespie, Glen Matlock en gitaristen Mick Jones en Johnny Depp (!), om er al huilend, grommend en klauwend de evergreen van Screamin' Jay Hawkins mee te lijf te gaan. Of het Haïti van na de aardbeving hen daarvoor heeft bedankt? Geen idee. Maar wij wel.

Onze partners