Vijf albums om deze maand in de armen te sluiten

04/02/14 om 17:57 - Bijgewerkt om 17:57

Bron: Knack Focus

Dat februari een feestmaand wordt voor nieuwe platen staat nu al vast. Met releases van onder andere Band Of Horses en St.Vincent zullen muziekliefhebbers deze maand niet verhongeren. Vijf aanraders.

Vijf albums om deze maand in de armen te sluiten

© Facebook

Bombay Bycicle Club - So Long, See You Tomorrow
'So Long, Hear You Tomorrow' is onze leuze bij het luisteren van de nieuwe van Bombay Bycicle Club. De plaat is uit sinds 3 februari en trekt weer een geheel nieuwe kleurendoos open. De indiepop van weleer baadt op So Long, See You Tomorrow in elektronische soundscapes en zowel loungie als opzwepende ritmes. Ook de zang van Jack Steadman blinkt uit in dualiteit: nu eens etherisch, dan weer trefzeker. En sta ons toe om met nog enkele paradoxen te smijten. Deze plaat klinkt zowel dromerig als dansbaar, zowel verstild als vervuld van climaxen en zowel voorzichtig als bombastisch. So Long, See You Tomorrow is kortom een gedurfde en verrassende plaat die bij elke luisterbeurt meeslepender wordt. Dat de band potentieel had, wisten we al langer. Maar het is pas met dit album dat wij de vergelijking met Radiohead durven maken: experimenteel en verfrissend en wie weet ooit even groots.


Band Of Horses - Acoustic at The Ryman
Band Of Horses komt op 11 februari met een akoestische liveplaat, opgenomen in Ryman Auditorium in Nashville. Met hun derde album Infinite Arms wist de groep eindelijk de aandacht te strikken die het verdiende. Maar dat succes niet altijd een godsgeschenk blijkt, bewees hun laatste minder geïnspireerde plaat. Het mag u in ieder geval niet tegen houden om dit live album te beluisteren. De frisse rockgroep die zowel knipoogt naar country en americana als indiepop, weet live meer dan te bekoren. Op Acoustic at The Ryman is dat niet anders. Met bloedmooie versies van onder andere No One's Gonna Love You en The Funeral (blijten! blijten!) laten ze zelfs geen robot onberoerd. De akoestische versies boeten soms wel in aan kracht door het wegvallen van de rijke arrangementen. Maar door het kleine, subtiele spel lijkt de set een privéconcertje voor jouw oren. De melancholische en kwetsbare muziek en de zang van Ben Bridwell, één van de mooiste popstemmen ooit, laten landschappen ontstaan op je netvlies. En dat wij daarin heel graag verdwalen.

https://soundcloud.com/bandofhorses/the-funeral-1

Maxïmo Park - Too Much Information
Neen, dit is niet de zoveelste alternatieve rockgroep zoals er dertien in een dozijn zijn. Dat Maxïmo Park al jaren onderschat wordt, is duidelijk. Ook op hun laatste worp Too Much Information toont de band veel potentieel. Maar waarom de bijval uitblijft, blijkt ook nu uit de nieuwe nummers. Het lijkt alsof de band nog steeds aan het zoeken is. Dat probleem hadden ze ook al op vorige albums: de lijn van ijzersterke hits als Books From Boxes konden ze toen ook niet altijd doortrekken. Too Much Information is een aangename trip langs hun bekende donkere romantiek. Maar dit keer worden de hoekige gitaren bijgestaan door een elektronische sound. Dat levert spannende new wave op als in Brain Cells en Leave This Island, knipogen naar de retro sound van The Smiths in Lydia The Ink Will Never Dry en typerende aanstekelijke rocksongs als My Bloody Mind. Het geheel is een interessante zoektocht en een album dat veel consistenter en volwassener klinkt. Hopelijk valt op hun volgende album alles écht in de plooi.


St. Vincent - St. Vincent
Eind februari kleurt Annie Clark het muzieklandschap opnieuw bij met haar nieuwste plaat St. Vincent. Hoe die volgens haar klinkt? "Het is een feestplaat die je kan spelen op een begrafenis."Ach zo. De excentrieke singer-songwriter, bekend om haar wijd palet aan arrangementen en instrumenten,liet al twee songs op de wereld los. Birth In Reverse klinkt wringend en hoekig. En Digital Witness blijkt dan weer een pompend en bijzonder aanstekelijk nummer. Ja, hier zouden wij in onze rouwkleren wel een dansje op kunnen placeren. Wie houdt van popsongs die gemakkelijk je oren binnen glijden, zal dit album rap links laten liggen. Maar wij zijn alvast erg benieuwd naar de andere nieuwe nummers. Chamber rock, pop, indie rock, cabaret jazz of artrock? Laten we ze maar in een groter hokje stoppen: 'volstrekt uniek'.


The Notwist - Close To The Glass

De donkere indierock van The Notwist gaat steeds meer de elektronische toer op en ook hun nieuwe album Close To The Glass belooft een geflipt elektronisch universum te creëren. Dat The Notwist niet vies is van experiment, bewezen ze al met verschillende albums. Ook de twee voorpoefjes van Close To The Glass klinken op z'n minst bevreemdend. De groep heeft altijd al gebalanceerd op het randje van experimenteel en toegankelijk en de twee uitgebrachte singles illustreren dit ook mooi. Kong combineert een klassiekere indierockmelodie met bevreemdende geluiden en het typerende zachte stemgeluid van Markus Acher. Titelnummer Close To The Glass is dan weer zalig verontrustende elektronica. Het nummer speelt met ritmes en kleuren alsof je verschillende muzikale kamers bewandelt bij het luisteren. The Notwist heeft altijd zijn eigen ding gedaan en deze nieuwe plaat zal dan ook weer een groeiplaat zijn voor liefhebbers.


Maren Moreau

Onze partners