Tien onsterfelijke songs van de jarige Carole King

09/02/17 om 18:33 - Bijgewerkt om 18:33

Ze heeft meer hits geschreven dan u in één dag kunt beluisteren. Maar wie een goed idee wil krijgen van wat Carole King -vandaag 75!- zoal op haar palmares heeft staan, komt met de onderstaande selectie al een heel eind. Tien klassiekers uit de ultieme popjukebox. En je hebt er niet eens muntjes voor nodig.

• WILL YOU LOVE ME TOMORROW (The Shirelles, 1960).

De eerste grote hit van het songwritersduo Carole King-Gerry Goffin en meteen ook het eerste nummer, gezongen door een girl group, dat de top van de Amerikaanse hitlijsten bereikte. Het lied, waarin een meisje zich afvraagt of haar vriendje nog wel van haar zal houden nadat ze met hem de sponde heeft gedeeld, werd later door Carole King in een veel tragere en melancholischer versie vertolkt op haar million seller 'Tapestry'.

• TAKE GOOD CARE OF MY BABY (Bobby Vee, 1961)

De vorig jaar overleden Bobby Vee was in de vroege jaren zestig een tieneridool en stond met dit nummer drie weken op de eerste plaats van de Amerikaanse charts. 'Take Good Care of My Baby' geniet inmiddels de status van 'golden oldie' en de naïeve tekst past perfect in de onschuldige tijdgeest van toen. De seksuele revolutie was duidelijk nog ver weg.

• THE LOCOMOTION (Little Eva, 1962)

Goffin & King schreven dit nummer oorspronkelijk voor Dee Dee Sharp, maar die wilde er niet van weten. Misschien omdat er ook een dansje aan was gekoppeld? Een goeie zaak voor Little Eva Boyd, die op dat moment voor het songwritersduo als kinderoppas dienst deed. 'The Locomotion' werd één van de populairste singles van 1962 en haalde ook in de daaropvolgende decennia nog twee keer de Amerikaanse topvijf, in de versies van respectievelijk Grand Funk Railroad (1974) en Kylie Minogue (1988).

• UP ON THE ROOF (The Drifters, 1962)

Van alle teksten die Gerry Goffin schreef, noemde hij 'Up on the Roof' zijn absolute favoriet. Inspiratiebron was de musical 'West Side Story', waarin verscheidene scènes voorkwamen die zich op daken afspeelden. Goffin en King wisten de grootstadsromantiek van de vroege sixties op zulk een gesofisticeerde manier te vatten, dat het nummer later nog door tientallen andere artiesten werd opgenomen. Bruce Springsteen speelde het, samen met zijn E Street Band, tijdens zijn 'Born to Run'-tournee in 1975.

• HE HIT ME (AND IT FELT LIKE A KISS) (The Crystals, 1962).

Deze omineuze song, in de studio onder handen genomen door Phil Spector, werd geïnspireerd door Little Eva (zie 'The Locomotion'), die regelmatig door haar vriendje werd geslagen. Toen Goffin en King haar vroegen waarom ze dat van hem pikte, antwoordde ze: "Het is zijn manier om te tonen hoezeer hij van me houdt". 'He Hit Me' kreeg weinig airplay omdat radiomakers de inhoud te controversieel vonden. Het werd dus geen hit. Maar Amy Winehouse zou het later één van haar 'all time favorites' noemen en Courtney Love speelde het tijdens haar MTV Unplugged-show met Hole.

• I'M INTO SOMETHING GOOD (Herman's Hermits, 1964)

De versie van Herman's Hermits was niet de eerste, maar de groep scoorde er, op het hoogtepunt van de 'Britse Invasie' wel een kanjer van een hit mee. Toen The Beatles, met in hun zog, talloze andere Engelse groepjes Amerika veroverden, dreigden liedjesschrijvers als Carole King en Gerry Goffin serieus in de verdrukking te raken. Dat hun nummers door overzeese artiesten werden opgepikt -The Fab Four zelf zouden ook hun 'Chains' opnemen- was dus een hele geruststelling.

• GOIN' BACK (The Byrds, 1968)

Zelf zou Carole King deze song pas twee jaar later opnemen, maar in 1979 was hij al te horen op de lp 'The Notorious Byrd Brothers' van The Byrds, die er op dezelfde manier mee aan de slag gingen als met het oeuvre van Bob Dylan. Het nummer gaat over volwassen worden en heimwee hebben naar de onbezorgdheid van de jeugd. Byrds-gitarist David Crosby was niet erg enthousiast over het lied, zeker toen bleek dat het op de plaat zou komen ten koste van zijn eigen 'Triad'. Maar Dusty Springfield, Nils Lofgren, Elkie Brooks, Bruce Springsteen, Phil Collins en Marianne Faithfull deden er later allemaal hun voordeel mee.

• (You MAKE ME FEEL) LIKE A NATURAL WOMAN (Aretha Franklin, 1967)

Deze Goffin-King compositie, waar ook Atlantic-producer Jerry Wexler de hand in had, groeide uit tot het lijflied van Aretha Franklin. En toen de 'Queen of Soul' het in 2015 nog eens zong ter ere van Carole King, raakte de componiste zichtbaar door het dolle heen. Pittig detail: zelfs Barack Obama, die samen met zijn vrouw in het publiek zit, pinkt van ontroering een traantje weg. Het nummer bestaat ook in een versie van Céline Dion, maar laten we afspreken dat u daar in een wijde boog omheen stapt.

• IT'S TOO LATE (Carole King, 1971)

Deze hitsingle (een Amerikaanse nummer één in 1971), gelicht uit de klassieker 'Tapestry', beschrijft hoe je een romance kunt beëindigen zonder dat er verwijten aan te pas komen. Critici noemden het destijds een van de eerlijkste en waarachtigste break-up-songs ooit geschreven. Volgens Dave Marsh getuigt hij zelfs van impliciet feminisme, omdat het de vrouw is die de man verlaat. Het is één van de eerste nummers waarin Carole King toegeeft aan haar voorliefde voor latin en jazz.

• YOU'VE GOT A FRIEND (James Taylor & Carole King, 1971)

De auteursversie van Carole King en de cover van haar goede vriend James Taylor verschenen ongeveer tegelijkertijd, maar de laatstgenoemde sleepte er een nummer één-hit een een Grammy Award mee in de wacht. King zou later vertellen dat de song 'zichzelf schreef', en dat het haar antwoord was op een zin uit Taylors 'Fire and Rain': "I've seen lonely times when I could not find a friend". Het nummer werd ook opgenomen door Dusty Sprinfield en Roberta Flack & Donny Hathaway, maar de definiteve uitvoering blijft toch die van King zelf.

Lees ook: Carole King viert 75ste verjaardag: 'Ze zingt met haar hart'

Onze partners