Recensie Lokerse Feesten: Dag 7

12/08/13 om 16:07 - Bijgewerkt om 16:07

Bron: Knack Focus

Recensie Lokerse Feesten: Dag 7

© Koen Keppens

Donavon Frankenreiter
Dag 7 van de Lokerse Feesten werd zonnig ingezet door Donavon Frankenreiter. De 40-jarige surfer-muzikant met kenmerkende snor - de Homo Turisticus is er niets tegen - is goede maatjes met Jack Johnson, en brengt zijn nummers met dezelfde relaxte maar beheerste surfy attitude als zijn collega. Terwijl de zon volop scheen brachten Frankenreiter en zijn 4-koppige band een mix van chille surftunes en folkrock, gepeperd met rake solo's. Voor deze solo's zorgde niet alleen Frankenreiter zelf, die zich uitleefde na een wissel van akoustische naar elektrische gitaar, maar ook zijn multigetalenteerde bandleden. Het Lokers publiek kon genieten van een leadgitarist die plots een mondharmonica bovenhaalde tijdens "Swing on down", de toetsenist die na zijn keyboard/orgel ook zijn saxofoon liet gillen, en van talrijke waanzinnige gitaar-en drumsolo's. Het is duidelijk: Donavon Frankenreiter barst van het talent, en zijn uitstekende live-reputatie werd op de Lokerse Feesten nog maar eens bevestigd. Enkele hoogtepunten waren "Free", "Too much water" en "Heading home".

Seasick Steve
Seasick Steve, die ondanks zijn 71-jarige leeftijd nog maar enkele jaren bekend is bij het grote publiek, bewees zichzelf als fenomeen. De baardige muzikant speelde samen met zijn drummer de blues op veelal zelfgemaakte gitaren: een noemenswaardig exemplaar bevatte o.a. een leeg bierblikje, auto-wieldoppen en een spatel voor de barbecue. Zijn grappige intermezzo's met gedichten over farms en big old tractors, of met een persoonlijke serenade aan een meisje uit het publiek ("Y'all sure grow pretty girls here in Belgium") konden het Lokerse publiek wel bekoren, en zijn stevige gitaarspel liet niet vermoeden dat de man al 7 decades achter de rug heeft. Tijdens het slotnummer "Dog House Boogie" - één van zijn bekendste - liet de man zich zo hard gaan dat zijn gitaar op het drumstel belandde. Dat deerde hem - of zijn drummer - echter niet: samen namen ze glunderend een joelend applaus in ontvangst.

Arno

Arno is een gevestigde waarde in de Vlaamse festivalwereld, en maakte ook deze keer het publiek blij met klassiekers als "Putain putain", "Oh La La La", "Vive ma liberté" en "Je veux nager". Enige minpuntje: vergeleken met de andere artiesten van de avond leek het of het Arno wat aan energie ontbrak. Zijn stemgeluid, krachtig en rauw zoals we het van hem gewoon zijn, kon zijn ietwat statische houding niet verbergen. Maar gelukkig kon dat het publiek niets schelen, dat vrolijk meebrulde met de hits en genoot van zijn inmiddels legendarisch gemompelde bindteksten, zoals "Merci dat iedereen betaald heeft enzo" of simpelweg "Allez santé he. Godverdomme miljaardedju!". Het einde luidde Arno in met zijn alombekende cimbalen bij "Bathroom Singer"- waarna hij het publiek dirigeerde tot een enthousiaste "godverdomme" in koor.

Damien Rice
Vlak na Arno's concert zag ondergetekende kans om even met Seasick Steve te praten, die geïnteresseerd had staan luisteren (true story!), en werd door de bluesmuzikant prompt getrakteerd op de volgende wijze woorden: "The guitar is your friend. It's always there for you when you need it." Dat dit eveneens gold voor de hoofdact van de avond, Damien Rice, was te zien aan de staat van diens gitaar - de schrammen en gaten verraden een langdurige vriendschap - en aan het feit dat hij deze geen enkele keer wisselde, tenzij met een vleugelpiano. Die gitaarliefde komt Rice's muziek natuurlijk alleen maar ten goede: elke noot voelde precies juist aan.

De combinatie van enkel Rice's stem en gitaar zorgde voor heel wat kippevelmomenten - en ook voor heel wat gegil van de vele vrouwelijke fans in de voorste rijen. Dit enthousiasme nam alleen maar toe toen de Ierse artiest een meisje uit het publiek op het podium uitnodigde om samen met hem "Cold Water" te zingen, en voor zijn act bij "Cheers Darling"nog een ander meisje uitkoos om rode wijn met hem te drinken. (Het moet gezegd dat dit meisje hem stevig onder tafel dronk, maar Mr. Rice bleef zijn charming self met een bijpassend grapje.) Memorabel was het nummer "Volcano", waarbij hij het publiek verschillende partijen liet zingen, daarbij handig de afwezigheid van zijn vroegere co-zangeres Lisa Hannigan goedmakend. "9 crimes" kreeg een sobere pianoversie, die best iets uitgebreider had mogen zijn (hoewel veel fans in de buurt van ondergetekende spontaan begonnen te wenen van ontroering). Maar de rest van het optreden kenmerkte zich door een zeer 'pure' performance: fragiel, maar tegelijkertijd ook ruw en passioneel. Kortom: een zeer geslaagd concert, met toppers als "Cannonball", "The Blower's Daughter", "Rootless Tree" en "Elephant", en met "Eskimo Friend" als waardige afsluiter.

Lise De Mey
Festivalrecensent voor één dag

Onze partners