Er is leven na de film: vijf soundtracks om met de ogen toe te beluisteren

01/02/17 om 13:33 - Bijgewerkt om 13:35

Wie naar de bioscoop trekt voor Jackie kan maar beter de oren goed uitkuisen: de Oscargenomineerde soundtrack van Mica Levi beklijft ook zónder de bijbehorende beelden. Of hoe filmsoundtracks soms een eigen leven verdienen.

Er is leven na de film: vijf soundtracks om met de ogen toe te beluisteren

Natalie Portman in 'Jackie', een goeie film met een al even goeie soundtrack. © GF

Mica Levi debuteerde als filmcomponiste met Under the Skin, de bevreemdende scifiprent van Jonathan Glazer uit 2014. De soundtrack werkt al even hypnotiserend als de bizarre beelden. De donkere, krassende en vaak zenuwslopende geluiden tillen de film, op zich al een meesterwerk, tot een nog hoger niveau. De Britse Levi won terecht verschillende prijzen, waaronder een European Film Award. Geen vrijblijvend luistervoer, maar zeker de moeite waard.

De soundtrack van Darren Aronofsky's Requiem for a Dream dateert uit 2000, maar werd vorig jaar pas voor het eerst op vinyl geperst. Het bewijst hoe legendarisch die score nog steeds is. Componist Clint Mansell switcht moeiteloos van klassieke violen naar een elektronische sound en benadrukt zo het onrustige karakter van de film. Aronofsky is kennelijk een trouwe fan van Mansell. De twee werkten eerder al samen voor Pi (1998) en later voor zowat al zijn andere films, waaronder Black Swan (2010).

The Virgin Suicides (1999) was niet alleen het regiedebuut van Sofia Coppola, maar introduceerde ook het Franse duo Air bij het grote publiek. In eerder werk lag de focus bijna uitsluitend op synthesizers, hier kozen ze voor een breder instrumentaal palet. Het mysterieuze karakter van de film wordt extra in de verf gezet door een sound die constant balanceert tussen dromerig en onheilspellend. Het duo haalde inspiratie uit hun eigen jeugdherinneringen om aan te tonen dat tiener zijn serieus kan sucken.

Het begindeuntje van Twin Peaks zit sinds de vroege jaren 90 in ieders geheugen gegrift, maar eigenlijk is de hele soundtrack van Angelo Badalamenti onvergetelijk. De vaste kompaan van David Lynch weet perfect het bipolaire karakter van de serie te vatten en brengt de kijker graag op het verkeerde emotionele pad. De soundtrack dringt door tot in de kleinste details. Zowel de jukeboxen als de lokale bandjes uit de serie spelen Badalamenti's muziek. Wie in de sfeer wil komen voor het derde seizoen, weet wat te doen.

Ascenseur pour l'échafaud van Miles Davis uit 1958 moet een van de meest legendarische filmscores ooit zijn. De neo noir van Louis Malle werd mede een klassieker dankzij de jazz van Davis. Hij hanteerde dan ook een eigenzinnige methode: de hele soundtrack werd al improviserend opgenomen terwijl de film werd afgespeeld. Het zorgt voor een zekere spontaniteit en coolness die de basis legde voor Miles Davis' meesterwerk Kind of Blue dat een jaar later uitkwam.

Jozefien Wouters

Onze partners