Michael Hutchence. Wijlen een sexy motherfucker.

Nog niet zo lang geleden hoorden wij INXS op de radio afgekondigd worden als ‘Inks’. Akkoord, de presentator in kwestie zei nog net niet ‘X!nk’, maar het scheelde niet veel. In elk geval werden we terstond overvallen door de trieste constatering dat de Australische groep even snel vergeten lijkt als zijn schielijk overleden frontman. Uit het oog, uit het hart.

In 1997 werd Michael Hutchence dood aangetroffen in kamer 524 van het Ritz-Carlton Hotel in Sydney, zijn hoofd levenloos bungelend in een zwarte, leren riem die aan de deurklink was vastgeknoopt en met in zijn aderen grote dosissen alcohol, cocaïne en Prozac. Achtereenvolgens Paula Yates, Kylie Minogue, Helena Christensen, Belinda Carlisle en Elle Macpherson aan je leuter rijgen, volstaat kennelijk niet om van een diepe depressie gespaard te blijven.

Dat monsieur Hutchence nogal een beetje een sexy motherfucker was, kunt u afhankelijk van uw geslacht en geaardheid met een blik vol begeerte dan wel afgunst vaststellen op de concert-dvd Mystify. Echt legendarisch of fraai in beeld gebracht is het optreden op het Duitse Loreley Festival in 1997 niet, maar dat de groep zelfs ter promotie van de veeleer middelmatige plaat Elegantly Wasted tot opwindende concerten in staat was, mag geheel op conto van de charismatische en altijd uitstekend zingende Hutchence geschreven worden. En ook wel een beetje op dat van zijn backingzangeressen, die de bewuste avond zichtbaar door een koud briesje geteisterd werden en hier ongewild voor extra visuele afleiding zorgen.

Vincent Byloo