Karèn O van Yeah Yeah Yeahs op 'het beste festival ter wereld'.

Het beste festival ter wereld? All Tomorrow’s Parties. U gelooft ons niet? Neem zelf de proef op de som.

All Tomorrow’s Parties is niet alleen de titel van een nummer van The Velvet Underground, een roman van William Gibson en een – dank u, Wikipedia! – Chinese film van Yu Lik-wai, het is ook de naam van een roemrucht muziekfestival dat plaatsvindt in enkele Britse en (sinds 2002) Amerikaanse vakantieparken. Op de zomermaanden na, staan die spuuglelijke dingen toch maar leeg, dacht oprichter Barry Hogan, nadat hij er in ’99 eentje had bezocht waar Belle & Sebastian met wat bevriende groepen (Mogwai, The Flaming Lips, Mercury Rev, Jarvis Cocker, en nog een twintigtal anderen) festivalletje speelden.

Hogan kopieerde het concept en stampte All Tomorrow’s Parties uit de grond, een driedaags festival met telkens – dit weekend vindt de 36e editie plaats – een andere curator. De voorbije tien jaar namen onder meer Tortoise, Sonic Youth, The Mars Volta, Portishead, Mike Patton en The Simpsons-bezieler Matt Groening de honneurs waar. Met gasten als (om maar enkele namen uit de gelijknamige documentaire van Tarnation-regisseur Jonathan Caouette te noemen) Battles, Grinderman, Yeah Yeah Yeahs, Gossip en Patti Smith groeide All Tomorrow’s Parties in geen tijd uit tot het walhalla van meerwaardezoekende groupies – niet in het minst omdat de artiesten op het festival in dezelfde appartementen en bungalows verblijven als de bezoekers, en ze vaak tussen het publiek naar de andere bands op de affiche staan te kijken.

Caouette zet het licht anarchistische/avant-gardistische karakter van het festival in de verf door veelal enkel met found footage – lees: videomateriaal van festivalbezoekers en bands – te werken en dat alles met inventieve montagetechnieken aan elkaar te plakken. Het eindresultaat is meer een audiovisuele rocktrip dan een documentaire, maar dat is uiteraard een compliment.

Ben Van Alboom