De naar Audrey Tautou genoemde nieuwe van Marble Sounds en onze 3 andere albums van de week

15/01/16 om 11:05 - Bijgewerkt om 11:56

Bron: Knack Focus

Deze week heeft Marble Sounds kersenpitkussens voor het hart in de aanbieding, vegen James Yorkston, Jon Thorne en Suhail Yusuf Khan grenzen tussen folkmuziek, volksaard en heilige huisjes weg, is Arno met 'Human Incognito' het levende monument dat het vaderland verdient en smeert John Moreland het zelfbeklag breed uit.

De naar Audrey Tautou genoemde nieuwe van Marble Sounds en onze 3 andere albums van de week

Marble Sounds © gf

Marble Sounds - Tautou (****)

Marble Sounds, misschien wel Vlaanderens minst bekende overbekende groep, zet voor de derde keer haar kraam op. Opnieuw met kersenpitkussens voor het hart in de aanbieding, maar ditmaal symfonisch verpakt.

In de epiloog van 2013 schopte de pianoballade Leave a Light On het tot officieus Music For Life-lied. Het was de perfecte leniging van een nood die als naar traditie neerdaalt over het eindejaarsgedruis: de hunker naar peis, hoop en troost die de mens in de stilte van de achterkeuken bekruipt. Het lied onthield iedereen, de band en zijn voorman hadden minder mazzel.

Nochtans: op Nice is Good (2010) en Dear Me, Look Up (2013) had Marble Sounds nog meer streelbare 'na regen komt zonneschijn'- indiepop ontplooid waarop het geheel verantwoord langdurig naar buiten staren was, naar niets in het bijzonders. Dan maakte het niet eens uit dat zanger en hoofdsongschrijver Pieter Van Dessel vaak letterlijk aangaf hoe zwaar het leven hem soms valt. Want na de twinkelende melancholie en klapwiekende postrock bleef er in je lijf telkens een wee maar warm bezinksel over.

De naar Audrey Tautou genoemde nieuwe van Marble Sounds en onze 3 andere albums van de week

Aan die verworvenheid wilde Van Dessel niet peuteren. Maar verder mocht het voor plaat drie toch allemaal wat grandiozer. Symfonische elementen zijn weliswaar niets nieuws in het geluid van Marble Sounds: fluit, glockenspiel, cello en bugel zijn er haast net zo ondenkbaar als gitaren. Maar op Tautou, genoemd naar de Franse actrice Audrey Tautou, ster van Le fabuleux destin d'Amélie Poulain, schroeft Marble Sounds het elektrische snarenwerk drastisch terug ten voordele van piano en een achtkoppig strijkersorkest.

Een vlekkeloze integratie. Songs als het ouverture-achtige The Ins and Outs, het stralende The First Try, het elegante K.V. (een lofzang aan het adres van marathonloopster Kathrine V. Switzer, maakt men ons wijs) vloeien zo natuurlijk dat men denkt: Marble Sounds is niet zomaar geëvolueerd, het past een of andere bovenzinnelijke logica toe.

Voor het gebruikelijke duet deed Van Dessel een beroep op zowel Renée, labelgenote bij Zeal Records, als op zijn kennis van de taal van Molières: Tout et partout is een zachte smartlap om vous tegen te zeggen. Zacht, want ondanks de filharmonische versterking weerstaat Van Dessel doorlopend aan de verlokking om drama en sentimentaliteit aan te dikken. Alleen het demonstratieve Set the Rules was met een kortwieking gebaat geweest.

Marble Sounds is nog steeds de Death Cab for Cutie van hier, maar nu eveneens een beetje de Sigur Rós. Ook goed. (KB)

DOWNLOADTIPS: The Ins and Outs / The First Try / Tout et partout

Yorkston/Thorne/Khan - Everything Sacred (****)

Een Schot, een Engelsman en een Indiër besloten niet de clou van een cafémop maar een muzikaal trio te vormen. Ik stel u voor: James Yorkston, voortrekker van de Schotse folkrenaissance; Jon Thorne, jazzbassist en bandlid bij Lamb en Suhail Yusuf Khan, virtuoos op de sarangi, een Indiase kruising tussen sitar en cello. Tussen curry en pint vegen ze grenzen tussen folkmuziek, volksaard en heilige huisjes weg. Songtitels als Blues Jumped the Goose en Vachaspati/Kaavya staan broederlijk naast elkaar. En dat enkele maanden nadat Jonny Greenwood van Radiohead op meesterlijke wijze in de clinch ging met het Indiase orkest The Rajasthan Express en Shye Ben Tzur, een Israëlische dichter en componist van soefimuziek. We ruiken een trend! Of de kater van hierboven heeft weer eens tegen de deur gepist, kan ook. (JB)

DOWNLOADTIP: Knochentanz

Arno - Human Incognito (***)

Wil le vrai Arno please stand up? 2016, dertig jaar na zijn eerste soloplaat en een jaar na de vieringen omtrent zijn 65e verjaardag, is Arno met Human Incognito het levende monument dat het vaderland verdient: een oude, stotterende vint zonder en met vele gezichten. Er is de Arno van de slogans en de Arno van de poëzie. De bleekste bluesneger van Brussel, de absurde chansonnier van Oostende. Voyeur en chevalier. Ze blazen allen verzamelen op het walsje der gebroken harten Santé, op de aan Jive to the Beat verwante slow Dance Like a Goose, en de TC Matic-gewijs swingende elektroblues van Now She Likes Boys, om enkele van de uitschieters te noemen. 'I confess, I'm a mess!', biecht Arno op. Bien sûr, maar dan wel een boeltje dat we koesteren. Arno Hintjens splitsen, dat zit er niet meteen in. (JB)

DOWNLOADTIP: Now She Likes Boys

John Moreland - High on Tulsa Heat (***)

Wie rock op geloofwaardige wijze wil samensmelten met country moet op zijn minst enkele essentiële slechte gewoontes aankweken. Al was het maar voor dat onbetaalbare gevoel van opstaan met een gebarsten hoofd en een zucht, vloek en rochel. 'I guess I've got a taste for poison/ I've given up on ever being well/ And I keep mining the horizon/ digging for lies I've yet to tell.' Ja, John Moreland, uit Oklahoma, smeert het zelfbeklag breed uit op zijn derde plaat. Maar er zijn heus slechtere voorbeelden dan Ryan Adams en bovenal Steve Earle, de man die hem het licht deed zien toen hij met hardcore nog wild gaten in de lucht trapte. High on Tulsa Heat, met zijn orthodoxe maar degelijke americana, is wél raak. Vertrek op 16 januari wat vroeger naar Jason Isbell in de Botanique, en hoor John Moreland aan. (KB)

DOWNLOADTIP: White Flag

Onze partners