Spot on Denmark @AB

25/11/10 om 15:10 - Bijgewerkt om 15:10

Bron: Knack Focus

Eén keer per jaar richt de AB de schijnwerpers op de Deense rockscene en blijkbaar begint dat stilaan vrucht af te werpen. Met optredens van Chimes & Bells, Cody, The Kissaway Trail en Efterklang was de vierde editie van het Spot on DK-festival de succesrijkste tot nu toe.

Da gig: Spot on DK in ABBox, Brussel, 24/11.

In één zin: Met zijn beste en coherentste editie bewees Spot on DK dat ook een klein land van slechts vijf miljoen inwoners muziek kan voortbrengen die elders wordt gesmaakt.

Hoogtepunten: 'Stand Still' (Chimes & Bells), 'Comfort and Rage' (Cody), 'Smother + Evil = Hurt' (The Kissaway Trail), 'Full Moon' (Efterklang).

Dieptepunt: dat het vroeger zo boeiende Efterklang vandaag vervaarlijk dicht bij de mainstream aanleunt.

Beste quote van Kaspar Kaae (Cody): "Gisteren speelden we nog op een boot voor 40 mensen, vandaag staan we in een prachtige zaal met 600 toeschouwers. Brussels, you make our day."

Spot on Denmark @AB

Drie van de vier bands op het programma werden de voorbije zomer door een Belgische mediajury geselecteerd tijdens het Spotfestival, een driedaagse in de Deense universiteitsstad Aarhus, waar toen zo'n 130 acts aantraden. Headliner Efterklang werd door de AB zelf naar voren geschoven. Dat komt omdat de organisatoren dit jaar voor een schaalvergroting kozen: het festival verhuisde van de club naar de veel grotere ABBox en als je die vol wil krijgen heb je nu eenmaal een publiekslokker nodig. Op zich een eerbare optie, want er kwamen zeshonderd toeschouwers opdagen. Toch knaagde het gevoel dat het evenement daarmee zijn oorspronkelijke doel voorbij schoot: onbekende maar interessante Deense groepen introduceren bij een Belgisch publiek. Efterklang noch The Kissaway Trail kun je bezwaarlijk nieuwe ontdekkingen noemen: beide bands hebben een internationaal platencontract op zak en waren al vaker in ons land te zien.

Los van die bedenking was Spot on DK, aflevering 4, in kwalitiatief opzicht wellicht de beste en coherentste tot nu toe. Het festival bewees eens te meer dat ook een Europees land van slechts vijf miljoen inwoners muziek kan voortbrengen die een buitenlands publiek kan smaken. Een opsteker voor Belgische muzikanten die hun internationale ambities nog niet hebben opgeborgen.

De AB was om zeven uur helaas nog maar voor de helft gevuld toen Chimes & Bells het podium betraden. Van dit kwintet zagen we in Aarhus een verpletterend concert, waarin vooral de schrapende en schurende cello van Caecilie Trier als blikganger fungeerde. Onbegrijpelijk dus dat de zangeres zich in Brussel tot keyboards beperkte en zo een essentieel onderdeel van haar muziek onbelicht liet. Geleidelijk slaagde de groep er echter toch in het publiek te overtuigen met trage, bewerende maar majestueuze songs als 'Stand Still', 'Do the Right' en het op een oriëntaals toetsenmotiefje steunende 'Reasons'. Vooral naar het einde toe bouwden de twee gitaristen een imposante geluidsmuur waar geen kruid tegen gewassen was. Muziek van een sinistere schoonheid, met de geur van chrysanten.

Cody is een zevenkoppige band rond de getalenteerde singer-songwriter en gitarist Kaspar Kaae, die het met zijn briljante mengeling van alt.country, sadcore en andere Americana wel eens ver zou kunnen schoppen. 'Your Window', 'Down in the Dark' en 'Comfort and Rage' waren niet alleen prachtsongs, ze waren ook nog eens rijk geïnstrumenteerd met overwegend akoestische instrumenten als viool, cello, contrabas, pedalsteel en contrabas, al scheurde er occasioneel ook wel een naar Neil Young lonkende gitaarsolo doorheen. Cody's debuut-cd 'Songs' raakt ons meer dan de jongste platen van, pakweg, Bonnie 'Prince' Billy en naar de geestdriftige reacties in de zaal te oordelen, droeg ook het Belgische publiek dit gezelschap een warm hart toe.

`

The Kissaway Trail koppelde dan weer de uitbundigheid van Arcade Fire aan de uitgekiende meerstemmigheid van The Beach Boys en speelde met de appetijt van een roedel uitgehongerde wolven. De aantrekkingskracht van de heren uit Odense zat hem in de chemie tussen de twee frontmannnen, maar ook in hun positivisme, hun bruisende energie en hun vermogen catchy popsongs uit de mouw te schudden, type 'Beat Your Heartbeat', 'SDP' en het nu al klassieke 'Smother + Evil = Hurt'.

Efterklang behoort al jaren tot onze favoriete Denen. Het combo maakte naam met een zinnenprikkelende combinatie van postrock, folktronica en klassieke kamermuziek, maar zwenkte eerder dit jaar onverwachts uit richting pure pop. Op de cd 'Magic Chairs' pakte dat nog prima uit, maar live is het een verarming: de gelaagdheid die de sound van Efterklang zo uniek maakte is nagenoeg verdwenen en de songs schurken zich vervaarlijk dicht tegen de mainstream aan. De groep komt extraverter voor de dag, maar roept soms nare herinneringen aan Coldplay wakker. Het beste moment in haar set was dat waarop ze zich in 'Natural Tune' en 'Full Moon' op violen liet begeleiden door zes speciaal daartoe gerecruteerde Brusselse Efterkids. Die meisjes, sommige niet ouder dan zeven of acht, gaven het optreden alsnog iets bijzonders. Blazers, een nadrukkelijke ritmiek en staccato samenzang: het volstond niet om ons daarna nog bij de les te houden, ook al viel er op liedjes als 'Raincoats' of 'Modern Drift' weinig af te dingen en ging het publiek gewillig mee in de nieuwe richting die Efterklang was ingeslagen.

Eén conclusie drong zich na deze geslaagde festivalavond alvast op: dank zij Spot on DK wordt bij ons niet langer smalend gedaan over vikingpop. Hopelijk inspireert dit bands van eigen bodem om op hun beurt de vleugels uit te slaan.

Dirk Steenhaut

Onze partners