Reissue van de week: The Songs and Productions of Feldman-Goldstein-Gottehrer

28/02/12 om 16:24 - Bijgewerkt om 16:24

Bron: Knack Focus

V/A

Smash Boom Bang! The Songs and Productions of Feldman-Goldstein-Gottehrer

Pop

Ace

Reissue van de week: The Songs and Productions of Feldman-Goldstein-Gottehrer

Toegegeven: Feldman-Goldstein-Gottehrer, het klinkt als een duf advocatenkantoor in Seattle, maar in werkelijkheid is het een songschrijverstrio met ettelijke hits achter zijn naam. Zonder de drie heren uit Brooklyn waren de jaren zestig alleszins een paar popklassiekers armer geweest, ook al zijn hun namen roemloos verdwenen tussen de plooien van de tijd. Halverwege de jaren zestig runden Bob Feldman, Jerry Goldstein en Richard Gottehrer niets minder dan een popfabriek: ze produceerden pretentieloze doowop, complexloze teenybop en vooral heel veel onweerstaanbare girl groups. Met The Pin-Ups, The Chic-Lets en vooral The Angels - u kent ze van My Boyfriend's Back - kon het New Yorkse trio haast wedijveren met de meidengroepen van Phil 'Pistolero' Spector. En dan bestierden ze tussen het songschrijven en producen door ook nog hun eigen fictieve band: The Strangeloves, een zogezegd uit Australië afkomstige garageband waarmee ze de verre van fictieve hit I Want Candy scoorden. Al dat fraais staat nu netjes gedocumenteerd op Smash Boom Bang!, een 26 songs tellende bloemlezing.

GEPREZEN OF VERGUISD?

Platenfirma's boden het trio bedragen met vier nullen aan om hun songs te mogen afnemen, en dat in de jaren zestig! Geen wonder: Lookin' For Boys (The Pin-Ups), Girls Don't Trust That Boy (Patty Lace & The Petticoats) en Hang On Sloopy (The McCoys) veroverden stormenderhand de charts.

EN VANDAAG?

Vaak zijn hun songs grappig (Don't Monkey With Tarzan), geregeld ook best wel cheeky (Lookin' For Boys) en soms zelfs ronduit schunnig (You Can't Take My Boyfriend's Woody), maar het blijft muzikaal wel verderlicht amusement - niets voor ernstige meerwaardezoekers dus.

CUI BONE?

David Bowie mag dank u zeggen voor het wondermooie Sorrow dat hij in 1973 bietste van The McCoys - met op de B-kant trouwens Amsterdam van Jacques Brel - en Bow Wow Wow deed in '82 I Want Candy nog eens dunnetjes over.

Vincent Byloo

Onze partners