De geweldige back to the future-plaat van Shearwater en onze 3 andere albums van de week

29/01/16 om 13:36 - Bijgewerkt om 16:21

Bron: Knack Focus

Deze week laat Shearwater flitsen van briljantie horen, zit Eleanor Friedberger op het rechte pad, doet het meest beslagen Vlaamse countryfolk- en americanakoppel Eriksson Delcroix de ademhaling vertragen en levert Anderson .Paak een plaat af die zijn doorbraak moet, of neen, zál betekenen.

De geweldige back to the future-plaat van Shearwater en onze 3 andere albums van de week

© gf

Shearwater - Jet Plane and Oxbow (****)

Het gonsde al een poos en kan bij deze worden bevestigd: de Texaanse indierockgroep Shearwater heeft met Jet Plane and Oxbow zijn beste plaat afgerond.

Gezwollen kamerfolk, barokke indierock, theatrale artpop: in zeventien jaar heeft Shearwater de kwistige krullen nooit geschuwd. Misschien lag het eraan dat frontman en enig vast lid Jonathan Meiburg in het dagelijkse leven óók een beetje too much is: multi-instrumentalist, schrijver, globetrotter en, als ornitholoog, naar verluidt een wereldautoriteit inzake de Falklandcaracara. Men krijgt op Discovery Channel al voor veel minder een format rond zich getimmerd.

Jet Plane and Oxbow bevat eindelijk genoeg flitsen van briljantie om u finaal toch voor Meiburgs zaak te winnen. Wijd opengesperde, grandioze songs zijn dit, die zich volop uitleven in details maar tegelijk met strakke blik het doel voor ogen houden.

De geweldige back to the future-plaat van Shearwater en onze 3 andere albums van de week
Nadat hij eerder al een drieluik had gewijd aan de menselijke voetafdruk op deze ooit ongerepte planeet, uit Meiburg nu bekommernissen om de gevaren van technologie, zonder de deugden ervan onder de mat te vegen. Gespannen dreiging en idealistische hoop: die afwisseling vormt het dynamisch kloppende hart van de plaat.

Een insteek die producer Danny Reisch en filmcomponist Brian Reitzell perfect aanvoelen. Meiburg kauwde op een protestplaat die toch fun zou uitstralen, en hoe vertaal je dat beter dan in een spatieus geluid verankerd in luide, stuwende drums? Als u alle big music uit de eighties hoort voorbijdenderen - The Waterboys, Peter Gabriel, U2 -, dan komt dat omdat alleen vintage apparatuur uit die periode de studio in mocht.

Los daarvangebruikt Pale Kings duidelijk het sjabloon van Where the Streets Have No Name om Meiburgs haat-liefdeverhouding met zijn Amerikaanse nationaliteit te duiden. Filaments vindt fundament in het hypnotiserende Afrikaanse drumwerk waarmee David Byrne en Brian Eno al stoeiden op Remain in Light van Talking Heads en My Life in the Bush of Ghosts. Only Child creëert veel dieptezicht maar blijft in wezen een simpele, hemelsmooie melodie, terwijl die wervende gitaarlick in Glass Bones eraan herinnert hoeveel forse gitaren de plaat bevolken.

Natuurlijk zou Jonathan Meiburg zichzelf niet zijn als hij niet af en toe wat te veel auditieve Botox gebruikte. Maar dat stoort alleen in het vendelzwaaierige refrein van A Long Time Away en de irritante vocale echo van de wat deprimerende afsluiter Stray Light at Clouds Hill.

Een geweldige back to the future-plaat. (KB)

DOWNLOADTIPS: Quiet Americans / Filaments / Only Child

Eleanor Friedberger - New View (****)

Ooit ontlokte Eleanor Friedberger samen met broer Matthew als The Fiery Furnaces Knack Focus-scribenten van dienst termen als 'dissonante indiepop' en 'burleske schizofolk', maar sinds 2011 is ze - de Eleanor in Franz Ferdinands Eleanor Put Your Boots On - op het rechte pad, van van-de-hak-op-de-takmuziek naar seventiesrock-met-weerborstelgeluid. Zo ook met New View, live op tape gezwierd in een schuur in upstate New York, waar 'fijn stof' zo veel betekent als 'de hardnekkige, collectieve aftershaves van Bob Dylan en The Band' - én een zweem conditioner van Sheryl Crow, afgaande op Cath with the Curly Hair, het minpuntje op een met wulpse orgels, cryptische teksten en gitaargejank gevulde plaat die sméékt om slaloms over met sparren afgezoomde bergwegen. Of minstens om een passende geurkaars. (JB)

DOWNLOADTIP: Open Season

Eriksson Delcroix - Heart Out of Its Mind (****)

Zadel uw paard of spring mee op de koets: Bjorn Eriksson en Nathalie Delcroix, het meest beslagen countryfolk- en americanakoppel uit deze contreien, rijden weer. Zonder een schreeuwerige jihaa! of kitscherige rhinestonepraal weliswaar, en dank hen daarvoor. Veeleer doet hun muziek de ademhaling vertragen, zo dicht bij het gebeente als ze zich voltrekt, in unheimliche samenzang en beroeringen van arcadische snaren. Heart Out of Its Mind tast nog dieper, werpt nog meer schemer, klinkt nog mooier dan het debuut For Ever. Alleen jammer dat die zinderende brok authenticiteit uit de Vlaamse prairie even uitglijdt over hoekige spielerei (waarom in Snakebite teruggrijpen naar het eerdere project The Partchesz?) en het jolige, maar uit de raadselachtige toon vallende Lay Low. (KB)

DOWNLOADTIP: Silver Dagger

Anderson .Paak - Malibu (***)

Sinds het raspige stemgeluid van Anderson. Paak figureerde op zes van de zestien tracks op Dr. Dre's Compton rolt zijn naam in hiphophuishoudens als een geroosterde jalapeño over de tongen. Malibu, na Venice (2014) zijn tweede album, moet, of neen, zál zijn doorbraak betekenen. Want de 30-jarige Brandon Paak Anderson vinkt netjes alle hokjes aan: de beats en melodieën zijn van vlees en bloed (Anderson is zelf multi-instrumentalist), de muziek mocht weken in een tot de rand met bubbels soul, funk en disco gevuld bad, en met Kaytranada, Madlib, Schoolboy Q en BJ The Chicago Kid prijken interessante namen op het gastenlijstje. Om Kendrick Lamar naar de kroon te steken, weegt hij nog veel te licht, maar wie niet toekomt met één Chance The Rapper of Miguel kan gerust zijn of haar hart ophalen in Malibu. (JB)

DOWNLOADTIP: Your Prime

Onze partners