Album 'Brand new Love' (The Go Find): Weemoed onder zwijgend neonlicht

12/02/14 om 11:16 - Bijgewerkt om 11:16

Bron: Knack Focus

Alsof Valentijn himself een plaatje heeft aangevraagd: de nieuwe van de Antwerpse Berlijnconnectie The Go Find is er een over de liefde. De nectar daarvan, maar nog vaker de doornen.

The Go Find ****

Brand New Love

indietronica

Morr Music

Album 'Brand new Love' (The Go Find): Weemoed onder zwijgend neonlicht

© Koen Keppens

Neen, Brand New Love is lang niet zo eenduidig als zijn titel doet vermoeden. Het vaakst gebezigde woord in recensies van The Go Find is dan ook het langs beide kanten snijdende 'bitterzoet'. Want in de brede vlakte tussen euforie en smart weet zanger en songschrijver Dieter Sermeus (ex-Orange Black) elke molshoop liggen.

Al sinds het debuut Miami (2004) zit The Go Find, ondertussen uitgegroeid tot een septet, onder de pannen bij het vooraanstaande Berlijnse electronicalabel Morr Music. In zijn innige omarming van synthesizers en computers lijkt deze vierde plaat die loyale verbintenis extra gestand te willen doen. Niet met voorgeprogrammeerde kilte of lege glamour, wel met een klankbeeld dat zonder uitzondering mijmerend, soezend en fijnmazig aandoet.

Neem The Lobby, fluwelen eightieselectro en tevens een uitgestoken hand naar zij die een gebroken hart torsen. Het verstilde Your Heart vormt dan weer een update van Leo Sayers Orchard Road: man wordt 's nachts, onder zwijgzaam neonlicht, door weemoed besprongen en afgetroefd achtergelaten. Ja, Leo Sayer, zó eighties. En dan geeft Sermeus zelf ook nog een veelzeggende getuigenverklaring: 'There's Hall and Oates on an eighties radio show.'

Maar berg op dat voorbehoud: laserkitsch schiet hoogstens vluchtig voorbij, zonder dat die de zachte, maar onregelmatige hartenklop van Sermeus' songs overvleugelt. Zelfs de steeldrums in Jungle Heart, en de saxofoonsolo die uit Japan komt gefladderd, eisen geheel terecht hun plek op in de warme gloed. Nou.

Sermeus mag dan al diep in de dertig zijn, Brand New Love is geen plaat over mannen en vrouwen, maar wel, zoals de beste pop, over jongens en meisjes. Vertegenwoordiger van die laatste partij is Karolien Van Ransbeeck (Few Bits), die in On the Rebound, een sobere, futuristische synthesizershuffle, op beklemmend mooie wijze haar achterlichten doet verkleinen. 'You should be crying over me', klinkt het nog pruilend. Maar Sermeus en club zijn alweer fluitend gitaarland ingegleden, want in The Message geeft de dauwdruppelheldere indiepop van Real Estate en The Chills de toon aan.

Zoals elke plaat van The Go Find vereist een correcte inschatting van Brand New Love meerdere luisterbeurten. Nergens roept Sermeus u als een gelooide marktkramer toe dat het hier beter is dan elders. Hij stalt simpelweg zijn waren uit, aan u om dichterbij te schuifelen.

Wat ik zo meteen weer ga doen, dus go find uw eigen slotzin. Eis wel dat 'Sermeus' en 'fameus' erin staan.

Kurt Blondeel

Onze partners