Abbota: 5 Waalse groepen om te ontdekken

27/02/14 om 14:50 - Bijgewerkt om 14:50

Bron: Knack Focus

Abbota, een samenwerking tussen AB en de Botanique, zet op 28 februari 5 Belgische acts in de Vlaamse muziektempel, de dag erop evenveel in zijn Franstalige tegenhanger. Focus Le Vif presenteert hun vijf gemeenschapsgenoten.

Bekijk hier de voorstelling - en français - van de Vlaamse tegenhanger van de affiche (Mintzkov, The Sore Losers, King Dalton, Yuko, Hitsville Drunks).

Abbota: 5 Waalse groepen om te ontdekken

Onder de noemer Abbota wissen de Ancienne Belgique en de Botanique één keer per jaar de taalgrens uit. 28/2 staan vijf Belgische acts in de Vlaamse muziektempel in Brussel, de dag erop evenveel in zijn Franstalige tegenhanger. Ons Franstalig zusterblad Focus Le Vif presenteert hier hun vijf gemeenschapsgenoten.

Robbing Millions (Botanique)

Vorige maand speelden ze nog in het voorprogramma van Pete Doherty en zijn Babyshambles in de Ancienne Belgique - een zaal die de groep goed kent: ze zijn er artist-in-residence geweest. Robbing Millions, dat zijn vijf Brusselaars - autant francophone comme néerlandophone. Het begint serieus. Lucien Fraipont studeert af in de jazz aan het conservatorium van Brussel. Dat is ook het format voor zijn eerste groepen, alvorens zijn rockliefdes, zoals Mercury Rev en Flaming Lips, naar boven komen. Met vier maten richt hij Robbing Millions op, dat grossiert in vreemde psychedelische pop. Vorig jaar kwam hun eerste ep, Ages and Sun, uit; met een plezierig anarchistisch geluid 'gaande van astrale folk naar een soort nederige progrock', dixit Les Inrocks.

Vismets (AB)

Met een dergelijke naam is het moeilijk om je achtergrond te verbergen. De muzikanten van Vismets zijn Brusselaars, van de zuidkant van de stad, verwant aan groepen als Ghinzu en Montevideo... Un poil frimeur, un poil dikke nek? Dat etiket heeft in elk geval lang op de groep gekleefd. Maar het heeft ook in hun voordeel gespeeld: de opschepperij en bluf van frontman Dan Klein heeft hen heel wat aandacht opgeleverd, zijn nieuwe project zou absoluut aanslaan, wedden? Twee maanden later krijgt hij een concert aangeboden in de Botanique. Probleem: Vismets heeft nog geen enkele song klaar Dat was eind vorig decennium. De groep heeft zich sindsdien herpakt. In 2010 lanceren ze Guru Voodoo, een electro-psych-rockmengelmoes met pit - de hit Wasted Party had op Soulwax' Any Minute Now kunnen staan - maar met iets te veel laagjes. Vier jaar later komt er een vervolg met het nieuwe album, gefinancierd door crowdfunding 'nog altijd rock maar resoluut meer poppy en psychedelisch'. Wij zijn benieuwd.

The Feather (AB)

Er was Dan San - stel u Simon & Garfunkel meets Erlend Oye voor aan de boorden van de Maas - vandaag is er The Feather, het persoonlijke nevenproject van Thomas Médard. Invisible, zijn eerste soloalbum, dat vorige herfst uitkwam. En met solo bedoelen we ook solo: Médard speelde alle instrumenten (gitaar, piano, bas, percussie, klarinet...) zelf in op zijn zolderkamer, in de Luikse wijk Amercoeur. Het resultaat? Een soort melancholische cocoonpop die doet denken aan CSNY, aan de subtiele folk van Department of Eagles en muzikale mijmeringen à la Syd Matters. Be sure to wear some flowers...

Billions of Comrades (AB)

In de rechterhoek: Humo's Rock Rally, oorlogsmachine, prestige en erkenning. In de linkerhoek: Concours Circuit, euh, Franstalig... De laatste winnaars, in de categorie pop/rock, waren Billions of Comrades uit Tubeke. Op het programma: een beetje postpunk (Bloc Party is nooit veraf, The Rapture - door de stem - evenmin), electrorock (de kameraden gebruiken met name een tenori-on, het lichtgevende speeltje van Björk en Little Boots) die bij momenten naar mathrock neigt. Eind 2013 lanceerde de groep haar eerste album, Grain, bij het nieuwe Brusselse platenlabel Black Basset Records. Alleen maar verkrijgbaar als download en - mooie - blauwe vinyl.

Nicolas Michaux (Botanique)

De enige die in het Frans zingt. Wat Luikenaar Nicolas Michaux er niet van weerhouden heeft om het podium te delen met Frank Vander linden (voor een tweetalige herneming van Brels Voir un ami pleurer). Van covers heeft Michaux altijd gehouden: Dylan, The Velvet Underground of Jacques Dutronc. Dat was met zijn groep Eté 67 - yep, summer of love, vrije liefde, de collectieve geest... Meer poor lonesome cowboy dan hippie grossierde die Luikse band in chanson dat de Appalachen of de Grand Canyon verkent. Hun laatste album, Passer la frontière (2010) had country-, folk- en cajunaccenten, euforische droom americana. Sindsdien heeft Nicholas Michaux blijkbaar veel van de wereld gezien - 'van Congo tot Denemarken, van Canada tot Italië - en en passant schreef hij zo een dertigtal nieuwe nummers. On the road again... (LH/MM)

Onze partners