8 festivaltips voor Rock Werchter: Alle 8 goed!

24/06/15 om 10:15 - Bijgewerkt op 25/06/15 om 09:53

Donderdag gaat Rock Werchter van start. 81 namen kleuren dit jaar de affiche. Wat zijn de niet te missen optredens onder de rockers, diva's, danceacts en - uiteraard - de Belgische namen? 8 aanraders.

Oscar and the Wolf

Donderdag 25 juni, The Barn, 21.15-22.15

8 festivaltips voor Rock Werchter: Alle 8 goed!

© gf

Dat Oscar and the Wolf in een jaar tijd gepromoveerd is van openings- tot laatavondact op Rock Werchter, illustreert eens te meer wat voor een boerenjaar de band er op heeft zitten. En straks, op 31 oktober, moet het Sportpaleis ook nog voor de bijl. Maar eerst bespelen Colombie en co. nog een handvol festivals. Wat te verwachten? De hits, tiens, maar ook de fun: excentrieke dansjes, outfits en decors. En covers van Jennifer Lopez en Gala, dat waarschijnlijk ook.

The Chemical Brothers

Donderdag 25 juni, Main Stage, 00.00-01.50

Met hun block rockin' beats hebben The Chemical Brothers het pad geplaveid voor danceacts op grote festivalpodia. Intussen groeiden ze uit tot een vaste waarde in dat vluchtige dancewereldje, én op Werchter, waar ze al voor de achtste keer staan. Maar zijn ze zelf nog hun plaats op een hoofdpodium waard? Om het met de titel van hun nieuwe single te zeggen: GO!

Balthazar

Vrijdag 26 juni, The Barn, 18.20-19.20

8 festivaltips voor Rock Werchter: Alle 8 goed!

© gf

Hoewel Balthazar deze zomer vooral zijn veroveringstocht langsheen buurlanden als Frankrijk en Duitsland verderzet, kunt u uw glass toch ook tot drie keer toe to the nighttime raisen in ons land. Met vers materiaal - uit het recente album Thin Walls - in de aanslag, komen Maarten Devoldere en Jinte Deprez nogmaals laten zien dat ze bij de beste Belgische livebands van dit decennium horen.

Mumford & Sons

Vrijdag 26 juni, Main Stage, 21.30-23.00

8 festivaltips voor Rock Werchter: Alle 8 goed!

© gf

Een belangrijk moment voor de Mumfords: op Rock Werchter moeten ze proberen hun gimmickimago af te schudden en door te breken als headliner. Iets wat geen evidentie wordt, te oordelen naar het gemengde kritische onthaal van hun derde, banjoloze plaat Wilder Mind - lang geleden dat The National, Coldplay én Pat Benatar nog eens in één recensie vernoemd werden.

Oké, en die YouTubecover van The Cave met enkel handprotten hielp ook niet.

FKA twigs

Vrijdag 26 juni, Klub C, 21.30-22.30

Als voorspel een Griekse godin zou zijn, dan was FKA twigs haar rechtstreekse afstammelinge.

Wat u mag verwachten in Klub C: Dans. Lasers. Vogue. En allicht een erectie.

FKA Twigs

FKA Twigs © gf

Vergeet na een optreden van FKA twigs vooral niet te zeggen dat u 'het gesnapt hebt'. Van haar bijna etherische klanken die het midden houden tussen gestileerde r&b en zwoele pop, tot haar op jarenlange dansopleidingen en als slangen beschilderde achtergronddansers gesteunde moves: wat deze voormalige back-up dancer van Kylie Minogue en Jessie J doet, is ontzettend ambitieus en (bij gebrek aan een meer accurate omschrijving) fucking geil.

FKA twigs is bovendien zo hip dat ze al struikelend een met uitwerpselen besmeurde babygibbon in een karretje over het podium mag duwen en mensen nog altijd op zoek zullen gaan naar de diepere artistieke betekenis achter het angstige geschreeuw van het dier. Vergis u immers niet: alles wat Tahliah Barnett onder haar schattige artiestennaam doet is Heel Erg Serieus te nemen. Zelfs wanneer ze op het prestigieuze Met-gala verschijnt in een jurk versierd met een slappe penis en Robert Pattinson aan haar arm. Hebben wij keihard gesnapt trouwens.

In de woorden van een Youtube-gebruiker: 'Ze doet het wel goed denk ik, maar ze ziet eruit alsof ze liever zou neuken dan dansen op deze muziek.' Met de massa discussieer je niet.

Róisín Murphy

Vrijdag 26 juni, The Barn, 22.30-23.40

Drama, drums, dans en goed uitgekiende kostuums: een optreden van Róisín Murphy is als een héle goede musical, maar dan totaal anders.

Wat u mag verwachten van deze diva: Outfitwissels. Minstens 1 keer theatraal op de grond neerzijgen. Improvisatie. Weinig bindtekst.

Roisin Murphy

Roisin Murphy © Wouter Van Vaerenbergh

Een grote glanzende cape bezet met juwelen of een constructie uit kippengaas en dons: van een vrouw die in harnas een alpenkoe melkt voor een covershoot verwacht niemand dat ze in iets zo afgezaagds als een latex catsuit op het podium staat. Of dat ze stijf op dat podium staat, for that matter.

Van stuiptrekkende bekkenbewegingen tot overdreven gegesticuleer: voor de manier waarop Róisín Murphy zich door haar set beweegt hebben de Kardashians wellicht de zinsnede 'all the dramaz' in het leven geroepen. Murphy wiegt als in trance, laat zich theatraal op de vloer vallen en stagedivet alsof ze helemaal vergeten is dat die roekeloosheid haar in Moskou bijna een oog kostte, toen ze tijdens het headbangen een stoel raakte.

De Ierse heeft een lange weg afgelegd sinds ze zich in een vervreemde Madchesterstijl door haar eerste Moloko-optredens werkte. Waar ze als groentje nog enkele onervaren kerels met dreadlocks mee on stage nam 'omdat ik vond dat ze wel swagger hadden', vult Murphy sinds ze solo is gegaan moeiteloos het podium op haar eentje - zonder dreadlocks, maar mét kunstige hoofddeksels. Momenteel toert ze door Europa met haar derde soloworp, Hairless Toys, een speelse discoschijf die alleen al voor de titel platinum mag gaan.

The War On Drugs

Rock Werchter, zaterdag 27 juni, Main Stage, 18.00-19.00

The War On Drugs, vorig jaar op Pukkelpop. Een van dé optredens toen.

The War On Drugs, vorig jaar op Pukkelpop. Een van dé optredens toen. © Wouter Van Vaerenbergh

Op het eerste, tweede en tiende gehoor doet Adam Granduciel, roerganger van The War on Drugs, niets wat sinds de uitvinding van het warme water nog veel ophef zou moeten veroorzaken: zijn songs zijn homogeen van snit, drums jakkeren blindelings en rechtdoor op de horizon af, en daardoor krijgen elektrische gitaar, piano en ambientelectronica alle ruimte om volop aan het dag- en nachtdromen te slaan.

Cru gesteld belijdt Granduciel op doorbraakplaat Lost in the Dream (2014) uitgebreid zijn liefde voor het groots smeulende I'm on Fire van Bruce Springsteen: ofwel gooit hij die song in de deeltjesversneller (en ontstaan bijvoorbeeld Red Eyes of An Ocean in between the Waves), ofwel in de pastamachine (en trekt hij er lange slierten classic mijmerrock als Suffering of Disappearing uit). Maar tot daar de kille, oneerbiedige analyse.

Een, twee of tien keer luisteren naar Lost in the Dream: altijd word je onbewust meegesleurd in de stroom van beelden die Granduciel en de zijnen oproepen. Daar krijgt u namelijk, ongehinderd door de geplogenheden van dit soort bigger than life-muziek, alle mogelijkheden toe.

De weidse stadionrock van The War on Drugs port je nooit in de ribben om te melden dat het refrein eraan komt, zal nooit zeuren om de handjes in duizendvoud te laten zien, en zal er de voorman niet toe bewegen een jongedame voor een dansje uit het publiek te plukken. De verademing!

Alabama Shakes

Zondag 28 juni, The Barn

Alabama Shakes

Alabama Shakes © gf

Maak uw borst nat voor de wervelende stemgeluiden van frontvrouw Brittany Howard op een bedje van authentieke southern garagesoul, nu ook met kosmische proporties. Met tweede plaat Sound & Color heeft Alabama Shakes dezelfde stap gezet als de fellow southerners van My Morning Jacket indertijd: van aards en no nonsense naar spiritueel en spacey.

Onze partners