Van Tupelo tot Wilco

09/05/07 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:09

Van het met vele intriges en nog meer plotwendingen bezaaide parcours dat Wilco aflegde, kan de gemiddelde dramaturg nog wat opsteken.

Even rehabiliteren, pardon, recapituleren. Toen het Amerikaanse countryrockgezelschap Uncle Tupelo het in 1994 voor bekeken hield, gingen de frontmannen Jay Farrar en Jeff Tweedy elk huns weegs. Farrar richtte het rechtstreeks naar de eeuwige vergetelheid doorstotende Son Volt op, Tweedy hevelde de rest van Uncle Tupelo - drummer Ken Coomer, bassist John Stirrat en multi-instrumentalist Max Johnston - over naar zíjn nieuwe groep, Wilco. De groepsnaam, een afkorting van 'Will comply', verwijst naar een term die militaire piloten bezigen in hun radiocommunicatie en betekent zoveel als 'Roger' of 'gesnopen'. Met gitarist Jay Bennet als vijfde groepslid liet Wilco in ijltempo kleine en grote meesterwerken als A.M. en de dubbelaar Being There - naa...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners