The Flaming Lips: 'Natúúrlijk dronken we elkaars bloed.'

28/10/09 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:10

Anderhalf decennium leek The Flaming Lips elk moment te kunnen worden weggeblazen door hun eigen tornado van psychedelische gekte en in lsd gedrenkte punkrock. Sinds het symfonische meesterwerk The Soft Bulletin (1999) en de million seller Yoshimi Battles The Pink Robots (2002) zijn de fearless freaks uit Oklahoma evenwel blijvers. Nochtans: 'We hadden dood kunnen zijn!'

Je kunt van The Flaming Lips veel zeggen, maar níét dat er met hen niets te beleven valt. Ze hebben een vierdubbele cd en een sciencefictionfilm gemaakt, zwaarmoedig existentialisme aan euforische pop gekoppeld en de grenzen van de rockperformance verlegd met pluchen dierenoutfits en composities voor veertig autoradio's. Klonk het niet, dan botste het wel tegen een muur van verbijstering en spot aan. Maar so what? Het leven is te kort om een in zijn eigen kommer en kwel verzwelgende, ernstige rockband te zijn. En zo schiepen The Flaming Lips de voorbije kwarteeuw een grillig oeuvre dat veel aanstekelijker en bevrijdender is dan je als rationele mens bereid bent toe te geven.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners