Het eeuwige ZWEVEN

28/02/07 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:08

Na zes jaar zwoegen heeft Darren Aronofsky eindelijk een opvolger klaar voor 'Requiem for a Dream'. De reacties op zijn sciencefictionparabel 'The Fountain' zijn hoogst verdeeld: van 'nieuwe Space Odyssey' tot 'astronomische egotrip'. Een gesprek over levensbomen, ruimteschimmels en de zoektocht naar het eeuwige leven. 'Dit is geen pretentieuze film, wel een ambitieuze.'

W hat on earth was he thinking? Dat was zowat de meest gehoorde reactie na de wereldpremière van The Fountain in Venetië. In zijn sciencefictionparabel - het is maar een poging tot omschrijving - ziet het voormalige wonderkind van de Amerikaanse independentcinema het dan ook groter dan groots. Hij doorkruist in 97 minuten een volledig millennium, waarbij voortdurend gezapt wordt tussen de 16e, de 21e en de 26e eeuw, en we kennismaken met - let nu even goed op - een conquistador die een Mayatempel bestormt op zoek naar de bron van het eeuwige leven, een moleculair bioloog die zijn terminale vrouw alsnog van haar kanker hoopt te genezen en een kaalgeschoren sterrenkind dat in een soort ruimtezeepbel tussen de planeten en dimensies dwarrelt. Alle drie de hoofdpersonages in de verschillende tijdsgewrichten worden bovendien door een en dezelfde acteur vertolkt (Hugh Jackman), waarmee Aronofsky ongetwijfeld iets heel diepzinnigs wil vertellen over eeuwige liefde, reïncarnatie en metafysische wetten. Zijn criticasters houden het echter op 'mystiek voor dummies', 'pretentieus folietje dat mikt op 2001: A Space Odyssey maar uitkomt bij Zardoz' en - als dubbelzinnige beoordeling misschien nog de fairste omschrijving - 'a film that puts the awe back in awful'.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners