De Perzische Golf

10/01/07 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:08

Terwijl de nationale cinema van steeds meer landen onder de pletwals van Hollywood bezwijkt, floreert de Iraanse film als nooit tevoren. Met dank aan de islamitische revolutie, die een machtig propagandamiddel als het bewegende beeld graag liet gedijen, en er de dissidente stemmen gratis bovenop kreeg. De vijf voornaamste vaandeldragers van de 'Iraanse nouvelle vague' op een rij.

Abbas Kiarostami

'Film begint bij D.W. Griffith en eindigt bij Abbas Kiarostami', orakelde nouvelle vagueprofeet Jean-Luc Godard ooit, en ook Quentin Tarantino en Martin Scorsese behoren al jaren tot zijn grootste fans. Het belang van deze filmer, schrijver, dichter, fotograaf, graficus, professor en dissident kan dan ook nauwelijks worden overschat, al was het maar omdat Kiarostami (1940) - steeds getooid met zwart maatpak en nog zwartere zonnebril - de postrevolutionaire Iraanse cinema definitief op de wereldkaart zette met zijn Gouden Palm voor Taste of Cherry (1997). Bovendien hielp hij al van in de jaren 70 de artistieke canon bepalen van het zogeheten Iraanse neorealisme, vooral getypeerd door een mélange van sociale en alledaagse onderwerpen, minimalistische visuele poëzie en filosofisch-morele overpeinzingen. Hoogtepunten uit zijn ruim 25 titels tellende en vaak gecensureerde cataloog zijn Where is the Friend's Home? (1987), zijn vertederende doorbraakfilm over een 8-jarige jongen die op zoek moet naar het huis van een klasgenootje, Through the Olive Trees (1995), een tragikomische fabel over een regisseur die een film maakt op het Perzische platteland én zijn maatschappijkritische scenario's voor The White Balloon en Crimson Gold, beide geregisseerd door leerling en collega Jafar Panahi.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners