De pelliculen revolutie

23/04/08 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:09

Veertig jaar geleden, toen Parijs in brand stond en studenten op de barricades klommen, leek cinema heel even de wereld te kunnen veranderen. Het woelige verhaal van Mei '68, de affaire-Langlois, de chaos in Cannes, Truffaut, Godard en andere 'kinderen van Marx en Coca-Cola'.

Il est cinq heures, Paris s'éveille', zong Jacques Dutronc in het voorjaar van 1968. De Gallische popdandy had er geen idee van op welke turbulente manier Parijs enkele maanden later politiek zou ontwaken. Heel even werd de lichtstad het strijdtoneel voor een sociale en culturele revolte die voorgoed komaf wilde maken met de rechtse regering van Generaal de Gaulle en en passant ook een idealistische, veelal links geïnspireerde frontaanval lanceerde tegen de bourgeoismaatschappij en haar verstikkende conservatieve moraal.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners