de cultus rond ian curtis

05/09/07 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:09

Zevenentwintig jaar na zijn zelfmoord lijkt Joy Divisionboegbeeld Ian Curtis (1956-1980) opnieuw springlevend. Er is niet alleen de muzikale revival met 'new new wave'-groepen als Interpol en Editors. Met 'Control' heeft de doemdichter van de postpunkgeneratie nu ook zijn definitieve biopic. Een elegie over man, mythe, muziek en film.

De doemdichter

Tragische ironie is een begrip dat Ian Curtis op het dooie lijf is geschreven. 27 jaar nadat hij zich met een overdosis drank, pillen én een touw rond zijn nek van het leven beroofde, lijkt de zanger van Joy Division springlevender dan ooit. Niet alleen is er de 'new wave of new wave' - aangevoerd door bands als Interpol en Editors - die met hun gekwelde vocalen en beukende bassen strijden om de titel van 'de nieuwe Joy Division'. Ook de cultus rond Ian Curtis lijkt nooit hogere pieken te hebben gekend, met de gestileerde zwart-witbiopic Control als voorlopig orgelpunt. Toch blijft het moeilijk om uit alle documentaires en artikels een eenduidig beeld te distilleren van de rockmartelaar die door de een omschreven wordt als een ziekelijke huismus met een ongezonde obsessie voor weltschmerz en zelfmoord, en door de ander als een manisch rock-'n-rollbeest met een fetisj voor Bowie en The Stooges.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners