Zeven ingrediënten van 'Under the Skin'

17/06/14 om 15:21 - Bijgewerkt om 15:21

Bron: Knack Focus

Tien jaar deed Jonathan Glazer erover om een opvolger voor Sexy Beast en Birth ineen te boksen, maar het bleek het wachten meer dan waard. Welke films schuilen er zoal in zijn nieuwe prent 'Under the Skin'?

knack Focus sprak met de Britse beeldenstormer Jonathan Glazer over Under the Skin, zijn even bevreemdende als bezwerende scifitrip met Scarlett Johansson als moordgriet from outer space. Deze week in Knack Focus.

Zeven ingrediënten van 'Under the Skin'

De strijd der seksen? E.T. voor gevorderden? Laat het interpreteren maar beginnen, Under the Skin vraagt er gewoon om. Welke films schuilen er zoal onder de oppervlakte van Jonathan Glazers enigmatische staaltje stoutmoedige, pure cinema (met Scarlett Johansson)?


2001: A Space Odyssey (Stanley Kubrick, 1968)

Net als de grote Stanley Kubrick neemt Glazer voor elke speelfilm zijn tijd en ontwikkelt hij een eigen filmtaal. De openingsscène (de geboorte van de alien wordt voorgesteld met een abstract samengesteld beeld van een oog) is een echo van de psychedelische Star Gate-finale van 2001: A Space Odyssey. De onheilspellende tracking shots herinneren dan weer aan The Shining.




The Man Who Fell to Earth (Nicolas Roeg, 1976)

Méér dan een seventiescuriosum met David Bowie als alien die op zoek naar water opkijkt van de romantiek en hebzucht van de mens. En de gelijkenis gaat verder dan enkel het verhaal. Glazer deelt met regisseur Nicholas Roeg een hang naar bevreemdende schoonheid en mysterie.




Eraserhead (David Lynch, 1977)

Hoewel Scarlett Johansson een passagier oppikt die wel de Elephant Man lijkt, schemert toch vooral de David Lynch van het experimentele Eraserhead door: aangehouden suspense, doorgedreven gebruik van de klankband, desoriëntatie in een nochtans bekende omgeving, een verslavend bizarre noir-atmosfeer...




Species (Roger Donaldson, 1995)

In deze horror-sf ontsnapt een vrouw met buitenaards DNA uit het lab en ze doet er vervolgens alles aan om zich voort te planten. De vergelijking beperkt zich tot de plot en de hoofdrol voor een schone vrouw, toen fotomodel Natasha Henstridge.


Morvern Callar (Lynne Ramsay, 2002)

Glazer combineert gestileerde fantasiescènes met hyperrealistische beelden van een onguur Schotland. In het minimalistische Morvern Callar van de Schotse Lynne Ramsay (We Need to Talk about Kevin) zien we een miezerig Schotland door de ogen van een raadselachtige, zwijgzame jongedame.


Plot Point Trilogy (Nicolas Provost, 2012)

In zijn Plot Point Trilogy maakt de Belgische videokunstenaar Nicolas Provost archetypische filmpersonages van nietsvermoedende passanten. Glazer doet iets gelijkaardig. Met meerdere verborgen minicamera's filmde hij Johansson tussen supporters van Celtic Glasgow, winkelaars en lifters die zich van geen kwaad bewust zijn.


Her (2013, Spike Jonze)

Scarlett Johansson is met Under the Skin aan haar tweede sf-film voor de meerwaardezoeker toe. In Her van Spike Jonze is ze alleen maar stem, bij Glazer (bijna) alleen maar lichaam. (NR)


Onze partners