Thuis bij regisseur François Ozon: 'Doden voor een ideaal of uit patriottisme, dat is toch weer helemaal van deze tijd'

08/09/16 om 16:15 - Bijgewerkt op 09/09/16 om 10:42

Bron: Knack Focus

Normaal choqueert François Ozon met pakweg zijn dubbelzinnige kijk op seksualiteit, of door Charlotte Rampling op haar 57e nog eens volledig naakt te laten gaan. Met Frantz doet hij het door een sympathieke dode Duitser ten tijde van Wereldoorlog I de titelrol te geven. 'Het enige wat ik moet, is mezelf plezieren.'

Volgens het KMI is pijn aan de ogen de meest voorkomende klacht bij verhoogde ozonconcentraties in de lucht. Over verhoogde Ozon-concentraties in de bioscoop heeft het Koninklijk Meteorologisch Instituut nog nooit uitspraken gedaan. De films van de uiterst productieve Franse regisseur, die zich sinds zijn langspeeldebuut Sitcom (1998) van enfant terrible tot een 48-jarige adulte terrible heeft ontpopt, doen dan ook zelden pijn aan de ogen. Al zijn tranen nooit helemaal uitgesloten. Probeer het maar eens droog te houden bij Ozons verhalen over het verlies van een geliefde (Sous le sable, 2000), de geleidelijke desintegratie van een huwelijk (5x2, 2004) of de onverwachte troost bij een ongeneeslijke ziekte (Le temps qui reste, 2005). Geen menselijke emotie is François Ozon vreemd en de half in de filmzalen van de Cinémathèque Française opgegroeide regisseur brengt die emoties doorgaans in beeld in films die tegendraads flirten met klassieke genres terwijl ze stilistisch hulde brengen aan honderd jaar filmgeschiedenis. Dat Ozon en passant Fanny Ardant en Catherine Deneuve al eens passioneel liet zoenen, in zijn komische misdaad-muziekfilm 8 femmes (2002), of Charlotte Rampling al eens in haar blootje zette, in zijn zinderende thriller Swimming Pool (2003), heeft hem bij het Franse publiek even geliefd gemaakt als bij de critici.
...

Verder lezen?

Registreer u en lees elke maand gratis 4
artikelen.

Onze partners