Review: La Piel que Habito

20/05/11 om 17:04 - Bijgewerkt om 17:04

Bron: Knack Focus

Pedro Almodovar voegt nog maar eens een parel toe aan zijn indrukwekkende cataloog van flamboyante genrehybrides met dit discreet perverse, subliem geconstrueerde maar voor zijn doen ook opvallend koele huiverdrama.

Review: La Piel que Habito

Pedro Almodovar voegt nog maar eens een parel toe aan zijn indrukwekkende cataloog van flamboyante genrehybrides met dit discreet perverse, subliem geconstrueerde maar voor zijn doen ook opvallend koele huiverdrama. Daarin mag Antonio Banderas een plastisch chirurg incarneren die in zijn privékliniek een sexy vrouw (Elena Anaya) gevangen houdt op wie hij de meest ingrijpende experimenten uitvoert. Waarom hij haar aan allerlei plastische ingrepen onderwerpt, wordt slechts langzaam duidelijk doorheen verschillende ingenieus ingelaste flashbacks die uiteindelijk uitmonden in een bewust groteske en duisterkomische climax.

Wat in handen van een minder begaafde regisseur ongetwijfeld een sensatiegeile horrorfarce zou opleveren, wordt in Almodovars beheerste en hypergestileerde regie een een clevere studie over wraak, lust, erotiek en de clash der seksen. Veel snottermomenten à la Todo Sobre Mi Madre of Hable con Ella vallen er dit keer dan ook niet te noteren, al spatten de kleuren en de sensualiteit zoals steeds van het scherm af, zit de film opnieuw boordevol briljante vondsten, zijn er de obligate muzikale intermezzi en wordt het drukkende noirsfeertje zo nu en dan verlucht met een portie typisch Almodovariaanse zottigheid. Niet het meest ontroerende of persoonlijke werkstuk van de onvolprezen Man van La Mancha, wel een somptueuze en heerlijk entertainende mélange van suspense en hypergestileerd sentiment met wellicht de meest excentrieke climax van het jaar.

Door Dave Mestdach

Onze partners