Review: Hara-kiri: Death of a Samurai

20/05/11 om 17:20 - Bijgewerkt om 17:20

Bron: Knack Focus

Een beheerste, asentimentele tearjerker waarin voor Miike's doorgaans uitzinnige doen amper bloed vergoten wordt. Misschien wel Miike's meest volwassen en ambitieuze film, met een mooie maar discrete score van topcomponist Ryichi Sakamoto.

Review: Hara-kiri: Death of a Samurai

Amper negen maanden na 13 Assassins heeft de Japanse cult- en snelfilmer Takashi Miike alweer een nieuwe samoeraifilm klaar, opnieuw een loyale remake van een sixtiesklassieker en zowaar in 3D dit keer. Alles begint wanneer Hanshiro (kabuki-vedette Ebizo Ichikawa) het lokale samoeraikasteel binnenstapt met de wens om daar ritueel zelfmoord te plegen, iets wat hem na enige aarzeling door de krijgsheer wordt toegestaan. Waarom hij precies zijn zwaard in zijn eigen buik wil planten, wordt duidelijk in het tweede deel van de film waarin in flashback wordt uitgelegd hoe hij enkele maanden geleden mede door toedoen van de samoeraiclan zijn dochter, kleindochter én schoonzoon verloor.

Was 13 assassins nog een klassiek actie-epos boordevol zwierig in beeld gezette vechtscènes dan is Hara-kiri eerder een beheerste, asentimentele tearjerker waarin voor Miike's doorgaans uitzinnige doen amper bloed vergoten wordt. Net als het origineel weet Miike het feodale, door eer en traditie geregeerde Japan dan ook te vatten in strakke, symmetrische breedbeeldcomposities en geduldig opgebouwde shots die als dag en nacht afsteken tegen de kinetische pulp die we kennen van Ichi the Killer of Audition. Bovendien laat Miike ook alle 3D-gimmicks achterwege (de film had net zo goed in 2D gekund) om resoluut te focussen op het larmoyante maar hiëratisch en afstandelijk vertelde verhaal van een man die alles wat hem dierbaar is verloren heeft. Misschien wel Miike's meest volwassen en ambitieuze film, met een mooie maar discrete score van topcomponist Ryichi Sakamoto.

Door Dave Mestdach

Lees meer over:

Onze partners