Recensie 'The Search' (Michel Hazanavicius)

21/05/14 om 15:00 - Bijgewerkt om 15:00

Bron: Knack Focus

Michel Hazanavicius neemt je geweten gevangen met het goed bedoelde maar hopeloos manipulatieve oorlogsdrama The Search.

Recensie 'The Search' (Michel Hazanavicius)

Michel Hazanavicius volgt zijn Oscarwinnende crowdpleaser The Artist op met een oorlogsdrama dat barst van de goede bedoelingen, maar zo sentimenteel en manipulatief is dat je had gehoopt dat er, net als in zijn voorganger, geen woord in gesproken werd.

Aan knudde dialogen heeft The Search - een naar Tsjetsjenië anno 1999 getransponeerde remake van Fred Zinnemans oorlogsklassieker uit 1948, met Monty Clift - namelijk geen gebrek, noch aan dik aangezette 'emootsies' for that matter. Bérénice Béjo - oftewel mevrouw Hazanavicius - speelt een VN-medewerkster die zich in het door oorlog verscheurde Tsjetsjenië over een tienjarige knul ontfermt die alleen op de dool is sinds zijn familie door de Russen werd vermoord, terwijl Hazanavicius ondertussen toont hoe een jonge Rus bij het leger terecht komt en daar tot een gewetenloze moordmachine wordt gedrild.

Het zedenlesje - oorlog maakt alleen maar slachtoffers, aan welke kant van het conflict die zich ook bevinden - ligt er dan ook dubbeldik op, terwijl Bejo bijna onder dwang in de rol van een hedendaagse, in mantelpakjes getogen Moeder Theresa wordt geduwd, de Tsjetsjeense wees met oogjes droever dan Droopy in de camera mag loensen en de Russen zo brutaal de beest uithangen dat je bijna zou beginnen denken dat ze in het echt nooit zo slecht en kwaadaardig kunnen zijn.

Hazanavicius weet hoe je een scène moet inblikken, de fotografie oogt mooi - te mooi bijna - en het verhaal gaat vooruit, maar The Search is simpelweg te simplistisch en exploitatief om zijn emoties ook effectief te verdienen.

Dave Mestdach

Onze partners