Recensie: Meteora

14/02/12 om 16:35 - Bijgewerkt om 16:35

Bron: Knack Focus

Van een quasi woordenloos verslag van de dagelijkse routines van de nonnen en monniken tot een kinky romance in habijt.

Recensie: Meteora

Tussen de 12de en de 14de eeuw werden er op de steile rotspilaren van het Griekse dorpje Kalampaka verschillende orthodoxe kloosters gebouwd die door de eeuwenlange wind- en watererosie alsmaar lastiger bereikbaar werden. Vandaag schieten er nog zes van die bizarre bouwsels over die sinds 1988 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO prijken.

Drie daarvan vormen het onaards aandoende decor voor dit contemplatieve filmgedicht van Spiros Stathoulopoulos dat begint als een quasi woordenloos verslag van de dagelijkse routines van de nonnen en monniken ginds. Tenminste: tot de film - gelardeerd met Byzantijnse gezangen en geanimeerde iconen - halverwege muteert tot een kinky romance in habijt wanneer een jonge non en een jonge monnik zich vergrijpen aan de vleselijke genoegens én bij uitbreiding ook elkaar.

Het resultaat is een bizarre mélange van een vrome, semidocumentaire kloosterfilm als Die Grosse Stille, een hypergestileerde romance over zonde en devotie én een portie nunsploitation-kitsch, met copulerende kloosterlingen tussen mistige, fallusvormige rotsen. Intrigerend, enerverend, bezwerend en licht ridicuul tegelijk. (Dave Mestdach)

Lees meer over:

Onze partners